مهروند

مهروند هستى پوياىِ مستقل از ذهن شناسنده است

---

هستى، هست! به عبارت ديگر، چيزى كه ما فكر مى‏‌كنيم در بيرون از وجود ما وجود دارد، به شكلى واقعاً وجود دارد. شكل ساده شده‌‏ى اين حرف آن است كه جهان، مستقل از ما وجود دارد. يعنى پيش از زاده شدن ما و بعد از مرگ ما چيزى كه به نام جهان، هستى، دنيا، گيتى يا هر چيز ديگرى خوانده مى‌‏شود، هستى خود را حفظ خواهد كرد.

از اين پس، براى اشاره به آن هستى بيرونى، واژه‌‏ى مِهْرَوَند را به كار خواهیم گرفت. اين عبارت با توجه به فراگيرى و عظمت هستى بيرونى (مِه) و پويايى‏‌اش (روند) ساخته شده. در جهان علم، كليدواژه‏‌هايى شبيه به اين را در گوشه و كنار مى‏‌بينيم كه تقريبا از محتوا و ساختى مشابه برخوردارند. مثلاً ديويد بوهمِ فيزيكدان عبارت Holomovement را براى اشاره به كل كيهان مورد استفاده قرار داده است كه به همین شکل از دو بخشِ holo (فراگير، كلى) و movement (حركت، روند) ساخته است. اينطور به نظر مى‏‌رسد كه مهروند را بتوان با اين گزاره تعريف كرد: "مهروند، هستى پوياىِ مستقل از ذهن شناسنده است."

توجه داشته باشيد كه آنچه شما در سطر بالا خوانديد، تنها رشته‌ای از نشانه‏‌هاى زبانى و واژه‌هاست كه هيچ ربطى به هستى بيرونى ندارد، و اين قضيه در مورد همين جمله كه حالا داريد مى‌‏خوانيد هم صدق مى‌‏كند! به عبارت ديگر، با وجود آن كه مى‌‏دانیم هرنوع اشاره‏‌ى زبانى به هستى بيرونى، اشاره‏‌اى زبانى و بنابراين منفك از هستى بيرونى است، از سرِ ناچارى و براى آن كه امكان بحث درباره‌‏ى آن وجود داشته باشد، با برچسب مهروند مشخص‏‌اش مى‏‌كنیم، بدون اين كه اعتقادى به ارتباط اين عبارت -يا هر عبارت زبانى ديگر- با آن هستى بيرونى داشته باشیم.