رويکرد تبارشناسانه

که گويا براي نخستين بار توسط نيچه مورد استفاده واقع شده باشد. اين رويکرد، از زمان به عنوان بستري براي توضيح آن که چرا رخدادهايي خاصي به شکلي ويژه رخ داده اند، استفاده مي کند. اين زمان، بر خلاف مفهوم انتزاعي پيش‌گفته، پويا و سيال است و بسته به ماهيت رخداد و موضوع مورد پژوهش انعطاف زيادي را از خود نشان مي¬دهد.