رده بندى بر مبناى ساخت معنايى
منشهاى شعرگونه با اين همه، زبان كودکنماى علمى تنها شيوه ى صورتبندي منشها نيست. راهبرد دومى هم وجود دارد كه با كم كردن تعداد واژگان و بالا بردن تراكم ارتباطات بيناواژگانى همراه است. اين راهبرد زيرمجموعه اى از منشها را در بر میگيرد كه حالتى استعارى، مبهم و شاعرانه دارند.
كم بودن تعداد عناصر معنايى به كار گرفته شده در اين منشها به بسط دامنه ى معنايشان مى انجامد و اين همان عاملى است كه از سويى ارتباطات درونى غنى و چندسويه را ممكن مى سازد، و از سوى ديگر - به کمک همين عامل نخست - ابهام و چندمعنايى منش را رقم مى زند.
منشهاى شعرگونه از واحدهاى معنايى پيچيده )واژگانى مبهم( تشكيل شدهاند، اما خودشان سادهتر از منشهاى گاه غولآساى علمى هستند، و فاقد سلسلهمراتب بسيار و شاخههاي انبوهِ آنان هستند. نظريههاي علمی میتوانند ميان شماري نامتناهی از منشهاي كوچک و روشن و دقيق همنشينی و تركيب ايجاد كنند، اما در مورد منشهاي مبهمِ شعرگونه چنين امكانی وجود ندارد. هر چه ابهام و تراكمِ ارجاعهاي درونیِ ميان نمادها در يک منش شعرگونه بيشتر باشد، معنايی بيش از پيش مستقل و