پیر-جوان

اصل سن: کالبد، سیستمی است که در مسیر زمان دستخوش دگرگونی میشود. بخشی از این دگرگونی، به برنامههایی ژنتیکی باز میگردد که در قالب دورههای فیزیولوژیکِ پیاپی اجرا میشوند. برخی دیگر به تغییر شکل تن و دگردیسی کارکردی بدن زیر فشار عوامل محیطی مربوط میشود. ترکیب این عوامل، به انباشت و رسوبگذاریِ تغییراتی در کالبد منتهی میشود که آن را سنِ فرد مینامیم. سن با شاخصهایی مانند درجهى بارورى، حجم اطالعات انباشتهشده در حافظه )میزان تجربه(، مهارت و توانمندى بدنى ارزیابی میشود.  ِ توهم بیزمانی: نادیده انگاشتنِ برنامههای درونی یادشده یا چشمپوشی از تأثیر عوامل بیرونیِ فرساینده، به این توهم میانجامد که کالبد همواره شکلِ کنونی خود را خواهد داشت و دگرگون نخواهد شد.  تلهی کودکوارگی: انکارِ سن، باعث میشود تا خواستها و کردارهای من با شرایط زیستشناختیِ حاکم بر کالبدش که تحت تأثیر سن تعیین میشود، همخوانی نداشته باشد. در نتیجه من رفتارهایی را در پیش میگیرد که با توانایی و شرایط زیستی کالبدش سازگاری ندارد و باعث آسیب رساندن به وی میشود.  تلهی زَرمان: باور استوار به اینکه ترتیب و توالی و تأثیر عوامل مربوط به سن همواره ثابت و همسان هستند، باعث میشود تا من بر حسب وضعیتِ میانگین مردمِ هم ِسن خودش، خود را سالخورده و از کار افتاده فرض کند و به این ترتیب، از استفادهی بهینه از کالبدی که میتواند سالمتر و تواناتر از حالت میانگین باشد، صرف نظر کند.  راهبرد زَمیاد: بهینه ساختنِ روندهای سالخوردگی، که به مهار فرسودگیها و جلوگیری از آسیبها میانجامد، و از سوی دیگر از هر وضعیت بدنی و هر سنی باالترین کارآیی را استخراج میکند. مانند زمین، جوان شدن بعد از دورانی از فرسودگی و سستی.