رده بندى بر مبناى ساخت معنايى
زبان علمى، در واقع، زيرسيستمى از دستگاه نشانه- معناى زبانى است،
كه منشهايى با حجم اطالعاتى بسيار زياد، شفافيت معنايى باال، و توافق
پذيرى چشمگير را صورتبندي میكند. در نتيجه، شبكهاى توسعهيابنده از
منشهاى علمى در درون اين فضاي نمادين رشد و نمو كردهاند. اين
منشها در دو قرن گذشته قدرت تكثير بسيار زيادى به دست آوردهاند و
بخش مهمى از سپهر فرهنگ را در جوامع پيشرفتهتر اشغال كردهاند. اين
زمينهي نمادين از يكسو با منشهاى فنآورانه - و عقالنيت ابزارىِ وبرى -
پيوند خورده و آنها را در دل خود جذب كرده، و از سوى ديگر حوزهى علم
را به مرتبهى تنها زمينهى ممكن براى توافق بينافردى در جوامع پيچيدهى
مدرن بركشيده است.
در نتيجه دو كاركرد عمدهى چيرگى انسان بر طبيعت، بر ديگرى، و بر
»من« )يعنی كنشهاى فنآورانه( و توافق بيناذهنى بر سر معانى پايهى
زيستجهانِ آدميان به تدريج در اين عرصه متراكم شده است. اين امر به
تحويل شدن دو حوزهى ديگر )اخالق و هنر( به حوزهى علم انجاميده، و
براى منشهاى علمى ادعاى تماميتى هستىشناختى رابه ارمغان آورده
است. اين همان چيزى است كه توسط نويسندگان معاصر بسيار مورد نقد
قرار گرفته است. اما در واقع چيزى جز پيامد طبيعى پيكربندى معنا در
235 نظامهاي نمادينِ كودكانه- علمى نيست. شناخت تکساحتىِ ماركوزه
،
تصويرگونگى جهان و تجاوز چارچوب تكنولوژيک به هستى در آثار
، و سيطرهى روش بر حقيقت در آثار گادامر 236 هايدگر
با وجود زمينهى