رده بندى بر مبناى ساخت معنايى

سادگى منشها

منشهای علمی

زبان كودكانه

زبان علمى

منشهاى شعرگونه؛ با اين همه، زبان كودکنماى علمى تنها شيوهى صورتبندي منشها نيست. راهبرد دومى هم وجود دارد كه با كم كردن تعداد واژگان و باال بردن تراكم ارتباطات بيناواژگانى همراه است. اين راهبرد زيرمجموعهاى از منشها را در بر میگيرد كه حالتى استعارى، مبهم و شاعرانه دارند. كم بودن تعداد عناصر معنايى به كار گرفتهشده در اين منشها به بسط دامنهى معنايشان مىانجامد و اين همان عاملى است كه از سويى ارتباطات درونى غنى و چندسويه را ممكن مىسازد، و از سوى ديگر - به كمک همين عامل نخست - ابهام و چندمعنايى منش را رقم مىزند. منشهاى شعرگونه از واحدهاى معنايى پيچيده )واژگانى مبهم( تشكيل شدهاند، اما خودشان سادهتر از منشهاى گاه غولآساى علمى هستند، و فاقد سلسلهمراتب بسيار و شاخههاي انبوهِ آنان هستند. نظريههاي علمی میتوانند ميان شماري نامتناهی از منشهاي كوچک و روشن و دقيق همنشينی و تركيب ايجاد كنند، اما در مورد منشهاي مبهمِ شعرگونه چنين امكانی وجود ندارد. هر چه ابهام و تراكمِ ارجاعهاي درونیِ ميان نمادها در يک منش شعرگونه بيشتر باشد، معنايی بيش از پيش مستقل و