چیز -رخداد

کلیدواژه‌های خویشاوند (مفهومی):
زمان ـ مکان، ایستایی ـ پویایی، شدن ـ بودن، کرانمندی -بیکرانگی

اصل پويايی پديدارها:

• پدیدار به دو رده ى «چیز» و «رخداد» تقسیم مى شود.
• چیز امرى پایدار، ثابت، ایستا و ساختاریافته است که در زمان و مکان تثبیت شده و به شدت توسط نظام بازنمایى رمزگذارى شده است.
• رخداد مسیرى از دگرگونى امور و پویاییِ کارکردى جارى در زمان و مکان است که معمولا بر اساس چیزهاى درگیر با آن رمزگذارى مى شود.
• دستگاه شناسنده ی ما چیز را بر اساس ساختار و ارتباطش با مکان، و رخداد را بر اساس کارکرد و پیوندش با زمان درک میکند.
• دگرگونی چیزها برسازنده ی بدنه ی رخداد است و ترکیب رخدادها تعیین کننده ی شکل چیز است.

چیزوارگی:

• پدیدارها به یکی از دو قطبِ مورد نظر ــ و معمولا به چیزها ــ فرو کاسته می شوند.
• یعنی می توان هستی را برساخته شده از چیزهایی دانست که رخدادها روابط میانشان را برقرار می کنند.
• یا برعکس، هستی مشتمل بر رخدادهایی است که چیزها واحدهای درونی و برسازنده اش هستند.
• به عبارت دیگر، یکی از این دو واقعی و دیگری ساختگی و ذهنی و مشتق شده از آن است.

تله ی بندو:

رخدادها - یا به ندرت چیزها ـ به خاطر فرعی، پست یا ثانویه پنداشته شدنشان نادیده انگاشته میشوند، یا به خاطر اصلی، والا و بنیادین فرض شدنشان بیش از حد محور قرار می گیرند.

راهبرد جاماسپ:

• پذیرش درهم تنیدگی چیزها و رخدادها و توجه به نقش منِ شناسنده در آفرینش آنها.
• تشخیص و فهم و به کارگیری و مدیریت چیزها و رخدادها، بدون این که به دست و بال «من» بچسبند.

پرسش

• چیزها واقعی تر به نظر میرسند یا رخدادها؟ چرا؟
• من یک چیز است یا رخداد؟

تمرین

• آیا می توان پذیرفت که برخی از چیزها از سایر چیزها مهمتر و ارزشمندتر هستند؟
• این ارزش و اهمیت از کجا صادر میشود؟