نوشتن تاریخِ اکنون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۱۴

2014-05-21T10:14:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۱۴
خط ۱۷۹:		خط ۱۷۹:

	1 بديهي است كه يادداشتهايي شخصي كه افراد در آنها براي به رمز نوشتنِ محتواي خاصي، خطي ويژه را ابداع مي كنند، از ديرباز وجود داشته است، اما عنصري در سپهر عمومي و سطحي جامعه شناختي نبوده است.		1 بديهي است كه يادداشتهايي شخصي كه افراد در آنها براي به رمز نوشتنِ محتواي خاصي، خطي ويژه را ابداع مي كنند، از ديرباز وجود داشته است، اما عنصري در سپهر عمومي و سطحي جامعه شناختي نبوده است.

	2 مضموني بسيار تكراري در كتيبه هاي شاهان دوران جديد آشور. به ويژه در نبشته هاي شروكين دوم و سناخريب اين عبارت را زياد مي بينيم.		2 مضموني بسيار تكراري در كتيبه هاي شاهان دوران جديد آشور. به ويژه در نبشته هاي شروكين دوم و سناخريب اين عبارت را زياد مي بينيم.

	3 توجه داشته باشيد كه در اين دوران اعضاي مقيمِ قلمروهاي سه گانه ي خاوري، مياني، آفريقايي و آمريكايي هنوز از وجود قلمروهاي ديگر خبردار نبودند و تا ديرزماني بعد هم به اين موضوع پي نبردند. به همين دليل هم هخامنشيان و شهروندانشان از وجود چينيان و سرخ پوستاني كه در آن دوران مراحل اوليه ي شهرنشيني و دولت سازي را سپري مي كردند، خبري نداشتند.		3 توجه داشته باشيد كه در اين دوران اعضاي مقيمِ قلمروهاي سه گانه ي خاوري، مياني، آفريقايي و آمريكايي هنوز از وجود قلمروهاي ديگر خبردار نبودند و تا ديرزماني بعد هم به اين موضوع پي نبردند. به همين دليل هم هخامنشيان و شهروندانشان از وجود چينيان و سرخ پوستاني كه در آن دوران مراحل اوليه ي شهرنشيني و دولت سازي را سپري مي كردند، خبري نداشتند.

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۱۳

2014-05-21T10:13:07Z

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۵۶

2014-05-21T09:56:16Z

نمایش تغییرات

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۲۴

2014-05-21T09:24:12Z

نمایش تغییرات

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۱

2014-05-21T09:11:04Z

نمایش تغییرات

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۸:۲۷

2014-05-21T08:27:46Z

نمایش تغییرات

Amir.dana در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۸:۱۶

2014-05-21T08:16:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۰۸:۱۶
خط ۱۲۰:		خط ۱۲۰:
	اين كردارها و اين رخدادها، تاريخ ساز هستند، يعني وقتي به سير تحول جوامع در مسير زمان مي نگريم، آنها را همچون قيد و بندهايي مي بينيم كه به جهت و ريخت عمومي خطراهه ي تحول جوامع شكل مي دهند.		اين كردارها و اين رخدادها، تاريخ ساز هستند، يعني وقتي به سير تحول جوامع در مسير زمان مي نگريم، آنها را همچون قيد و بندهايي مي بينيم كه به جهت و ريخت عمومي خطراهه ي تحول جوامع شكل مي دهند.
	مردماني مقيمِ جوامع، با ارجاع به اين رخدادهاي مهم و بزرگِ تاريخي است كه اكنون خويش را توجيه مي كنند، و با ارجاع به خاطره ي مشتركي كه از آن دارند، هويت تاريخي مشترك خويش را بر مي سازند. تفسيرِ اين رخدادها در ذهنِ "من"هاي مقيمِ جوامع، ميداني است كه نسخه هايي رقيب و تنومند و آغشته به قدرت در آن به زورآزمايي مي پردازند. برندگانِ اين ميدان، تفسيرِ غالب در موردِ ارزش، ماهيت، و تاثير آن رخداد را رقم مي زنند، و خاطره ي جمعي مشتركي را بر مي سازند كه من ها از مجراي آن به ما تبديل مي شوند، و امكانِ همذات پنداري را در گستره اي زمان مند به دست مي آورند. رخدادهاي تاريخ ساز، به دليل تاثير عيني و روشني كه بر وضعيت هستي در زمان اكنون دارند، همچون گسلها و برجستگي هايي بر محور زمان جلوه مي كنند، و به خاطر تراكم روايتهاي رقيبي كه مدعي معنا كردنشان هستند، در سطح فرهنگي نيز همچون ميداني مهم و مركزي براي توليد معنا عمل مي كنند. رخدادهاي تاريخ ساز، و اين كردارهاي مهمِ متصل به آنها هستند كه پيدايش متون تاريخي را ممكن مي سازند.		مردماني مقيمِ جوامع، با ارجاع به اين رخدادهاي مهم و بزرگِ تاريخي است كه اكنون خويش را توجيه مي كنند، و با ارجاع به خاطره ي مشتركي كه از آن دارند، هويت تاريخي مشترك خويش را بر مي سازند. تفسيرِ اين رخدادها در ذهنِ "من"هاي مقيمِ جوامع، ميداني است كه نسخه هايي رقيب و تنومند و آغشته به قدرت در آن به زورآزمايي مي پردازند. برندگانِ اين ميدان، تفسيرِ غالب در موردِ ارزش، ماهيت، و تاثير آن رخداد را رقم مي زنند، و خاطره ي جمعي مشتركي را بر مي سازند كه من ها از مجراي آن به ما تبديل مي شوند، و امكانِ همذات پنداري را در گستره اي زمان مند به دست مي آورند. رخدادهاي تاريخ ساز، به دليل تاثير عيني و روشني كه بر وضعيت هستي در زمان اكنون دارند، همچون گسلها و برجستگي هايي بر محور زمان جلوه مي كنند، و به خاطر تراكم روايتهاي رقيبي كه مدعي معنا كردنشان هستند، در سطح فرهنگي نيز همچون ميداني مهم و مركزي براي توليد معنا عمل مي كنند. رخدادهاي تاريخ ساز، و اين كردارهاي مهمِ متصل به آنها هستند كه پيدايش متون تاريخي را ممكن مي سازند.
	متن تاريخي، روايتي رسمي و مستقر است از معنا و ماهيتِ كردارها و رخدادهاي ~~تاريخ¬ساز~~. متني كه در يك نظام اجتماعي مورد پذيرش واقع شود، با مشروعيت سياسي گره بخورد، و معمولا توسط نظام سياسي حاكم تبليغ شود، متني تاريخي است كه در آن مقطع زماني چيره شده است. چيرگي تمام متون تاريخي مقطعي و موضعي است. يعني هيچ تضميني وجود ندارد كه آيندگان به همان ترتيبي كه ما رخدادهاي تاريخي را تشخيص ~~مي¬دهيم،~~ اين ~~برجستگي¬ها~~ در زمان را بازشناسي ~~كنند،~~ و همان معانيِ امروزين ما را بدان نسبت دهند.		متن تاريخي، روايتي رسمي و مستقر است از معنا و ماهيتِ كردارها و رخدادهاي تاريخ ساز. متني كه در يك نظام اجتماعي مورد پذيرش واقع شود، با مشروعيت سياسي گره بخورد، و معمولا توسط نظام سياسي حاكم تبليغ شود، متني تاريخي است كه در آن مقطع زماني چيره شده است. چيرگي تمام متون تاريخي مقطعي و موضعي است. يعني هيچ تضميني وجود ندارد كه آيندگان به همان ترتيبي كه ما رخدادهاي تاريخي را تشخيص مي دهيم، اين برجستگي ها در زمان را بازشناسي كنند و همان معانيِ امروزين ما را بدان نسبت دهند.
	آنچه كه در بخشهاي پيشين مرور كردم، ~~پاره¬هايي~~ از اين متنهاي تاريخي بودند. تمام ~~كتيبه¬هاي~~ ياد ~~شده،~~ و ~~خزانه¬ي~~ وسيعتر ~~فتح¬نامه¬ها، وقف¬نامه¬ها~~ و ~~اندرزنامه¬هاي~~ درباري در جهان باستان، ~~نمونه¬هايي~~ از متون تاريخي هستند. به همين ترتيب، تواريخ هرودوت و كتاب تواريخ شاهان و سفر اعداد و سفر و خروج و تاريخ ابن اثير و تاريخ تمدن ويل دورانت همگي ~~نمونه¬هايي~~ از تاريخِ نوشته شده محسوب ~~مي¬شوند~~. ~~تاريخ¬هايي~~ كه به دليل تكثير و خوانده شدن، سطحي از مشروعيت و مقبوليت را دارا ~~هستند،~~ و بنابراين بخشي از برداشت عمومي ~~درباره¬ي~~ كردارها و رخدادهاي تاريخي را منعكس ~~مي¬كنند~~.		آنچه كه در بخشهاي پيشين مرور كردم، پاره هايي از اين متنهاي تاريخي بودند. تمام كتيبه هاي ياد شده و خزانه ي وسيعتر فتح نامه ها، وقف نامه ها و اندرزنامه هاي درباري در جهان باستان، نمونه هايي از متون تاريخي هستند. به همين ترتيب، تواريخ هرودوت و كتاب تواريخ شاهان و سفر اعداد و سفر و خروج و تاريخ ابن اثير و تاريخ تمدن ويل دورانت همگي نمونه هايي از تاريخِ نوشته شده محسوب مي شوند. تاريخ هايي كه به دليل تكثير و خوانده شدن، سطحي از مشروعيت و مقبوليت را دارا هستند و بنابراين بخشي از برداشت عمومي درباره ي كردارها و رخدادهاي تاريخي را منعكس مي كنند.
	در اين زمينه است كه ~~مي¬توان~~ از دو نوع تاريخ سخن گفت: تاريخي پرتاب شده به گذشته، و تاريخي مستقر در اكنون.		در اين زمينه است كه مي توان از دو نوع تاريخ سخن گفت: تاريخي پرتاب شده به گذشته، و تاريخي مستقر در اكنون.

	14. تا ديرزماني، تاريخ در اكنون مستقر بود. چرا كه فنِ پرتاب كردنش به گذشته هنوز ابداع نشده بود. تا دوران هخامنشي، كردار و رخداد تاريخ¬ساز امري بود كه با اكنون پيوندي ناگسستني داشت، و اين بديهي¬ترين و سرراست¬ترين چيزي است كه در مورد رخداد/ كردارِ تاريخ¬ساز انديشيد. چه رخدادي و چه كرداري را مي¬توان يافت كه بيش از وقايع حاضر در اكنون، در شكل دهي به وضعيتِ اكنون تعيين كننده باشد؟ برخلاف آنچه كه امروز برداشتي عقل سليمي مي¬نمايد، رخداد/كردار تاريخ¬ساز در ساده¬ترين و طبيعي¬ترين حالتش آن واقعه¬ايست كه در همين اكنون بروز كند و به اين ترتيب، با بودنش در اكنون، اكنون را تعيين نمايد.		14. تا ديرزماني، تاريخ در اكنون مستقر بود. چرا كه فنِ پرتاب كردنش به گذشته هنوز ابداع نشده بود. تا دوران هخامنشي، كردار و رخداد تاريخ¬ساز امري بود كه با اكنون پيوندي ناگسستني داشت، و اين بديهي¬ترين و سرراست¬ترين چيزي است كه در مورد رخداد/ كردارِ تاريخ¬ساز انديشيد. چه رخدادي و چه كرداري را مي¬توان يافت كه بيش از وقايع حاضر در اكنون، در شكل دهي به وضعيتِ اكنون تعيين كننده باشد؟ برخلاف آنچه كه امروز برداشتي عقل سليمي مي¬نمايد، رخداد/كردار تاريخ¬ساز در ساده¬ترين و طبيعي¬ترين حالتش آن واقعه¬ايست كه در همين اكنون بروز كند و به اين ترتيب، با بودنش در اكنون، اكنون را تعيين نمايد.
	در دوراني كه اين امر بديهي آشنا و دانسته شده بود، نگارش تاريخي امري متفاوت با امروز بود. تاريخ در آن هنگام روايتي بود كه توسط كنشگري ويژه، در زمانِ اكنون روايت مي¬شد. اين كنشگر، همان كسي بود كه فاعلِ كردارِ تاريخ¬ساز بود، و همان كسي بود كه مستقيم¬تر از همه با رخدادِ تاريخ¬ساز سر و كار داشت. شاهاني كه جنگي را برده يا باخته بودند، كاهناني كه معبدي را برساخته يا تعمير كرده بودند، و دانشمندان و حكيماني كه هرمي و برجي و ابزاري و فراروايتي را پديد آورده بودند، در همان اكنونِ خويش شرح واقعه را روايت مي¬كردند، و از آنجا كه سوار بر اين رخدادها و مستقر در اكنون بودند، روايتشان تاريخ تلقي مي¬شد. براي ديرزماني، كه نيمي از تاريخ نوشته شده¬ي بشر را در بر مي¬گيرد، تنها شكلِ شناخته شده از روايت تاريخي، همين شكلِ اكنون¬مدارانه بود. متني كه يك "منِ" تاريخ¬ساز آن را براي من¬هايي ديگر روايت مي¬كرد. من¬هايي كه در معرض تاثيرهاي آن بودند، و به اين ترتيب در آن هويتي مشترك را باز مي¬يافتند.		در دوراني كه اين امر بديهي آشنا و دانسته شده بود، نگارش تاريخي امري متفاوت با امروز بود. تاريخ در آن هنگام روايتي بود كه توسط كنشگري ويژه، در زمانِ اكنون روايت مي¬شد. اين كنشگر، همان كسي بود كه فاعلِ كردارِ تاريخ¬ساز بود، و همان كسي بود كه مستقيم¬تر از همه با رخدادِ تاريخ¬ساز سر و كار داشت. شاهاني كه جنگي را برده يا باخته بودند، كاهناني كه معبدي را برساخته يا تعمير كرده بودند، و دانشمندان و حكيماني كه هرمي و برجي و ابزاري و فراروايتي را پديد آورده بودند، در همان اكنونِ خويش شرح واقعه را روايت مي¬كردند، و از آنجا كه سوار بر اين رخدادها و مستقر در اكنون بودند، روايتشان تاريخ تلقي مي¬شد. براي ديرزماني، كه نيمي از تاريخ نوشته شده¬ي بشر را در بر مي¬گيرد، تنها شكلِ شناخته شده از روايت تاريخي، همين شكلِ اكنون¬مدارانه بود. متني كه يك "منِ" تاريخ¬ساز آن را براي من¬هايي ديگر روايت مي¬كرد. من¬هايي كه در معرض تاثيرهاي آن بودند، و به اين ترتيب در آن هويتي مشترك را باز مي¬يافتند.
	تاريخي كه به اين شكل نگارش مي¬شد، از چشم¬اندازِ آينده محروم بود. اورنمو و اونتاش ناپيريشا و اوركاگينه و سناخريب شاهاني بودند كه به بزرگداشت اثرِ خويش در اكنون مشغول بودند، و گذشته را جز به مثابهِ مقدمه¬اي، و آينده را جز زير عنوان پيامدي فرعي بر نمي¬تافتند. تاكيد ايشان بر اكنون بود و مردمي كه در اكنون حاضر بودند، و آن روايتي كه برداشت ايشان از رخدادهاي ياد شده را يكدست و همسان مي¬نمود. اين شاهان، و مردمانِ مخاطبشان، كساني بودند كه در جهاني چند مركزي زندگي مي¬كردند. دنياي ايشان، پهنه¬اي فراخ بود از مراكزِ متنوع و پراكنده¬ي "تاريخ¬سازي". آن شاه سومري كه در اوروك تاريخ زمانه¬ي خويش را مي¬نوشت، آگاه بود كه تنها برسازنده¬ي تاريخ نيست. در آن دوران مراكزي كه رخدادهاي تاريخي و كردارهاي تاريخ¬ساز در آن متراكم شده بودند، جايگاه¬هايي پراكنده و متكثر بود كه در تمدنهاي گوناگون و دولتشهرهاي مختلف و شخصيتهاي بزرگ و تاثيرگذارِ فراوان جاي داشت. شاه اوروك خبر داشت كه شاهي در شوش، همتا و هماورد او در آفرينش تاريخ است، و پادشاه هيتي از حضور فرعوني در مصر آگاه بود كه رقيبش در شكل دادن به تاريخ محسوب مي¬شد.		تاريخي كه به اين شكل نگارش مي¬شد، از چشم¬اندازِ آينده محروم بود. اورنمو و اونتاش ناپيريشا و اوركاگينه و سناخريب شاهاني بودند كه به بزرگداشت اثرِ خويش در اكنون مشغول بودند، و گذشته را جز به مثابهِ مقدمه¬اي، و آينده را جز زير عنوان پيامدي فرعي بر نمي¬تافتند. تاكيد ايشان بر اكنون بود و مردمي كه در اكنون حاضر بودند، و آن روايتي كه برداشت ايشان از رخدادهاي ياد شده را يكدست و همسان مي¬نمود. اين شاهان، و مردمانِ مخاطبشان، كساني بودند كه در جهاني چند مركزي زندگي مي¬كردند. دنياي ايشان، پهنه¬اي فراخ بود از مراكزِ متنوع و پراكنده¬ي "تاريخ¬سازي". آن شاه سومري كه در اوروك تاريخ زمانه¬ي خويش را مي¬نوشت، آگاه بود كه تنها برسازنده¬ي تاريخ نيست. در آن دوران مراكزي كه رخدادهاي تاريخي و كردارهاي تاريخ¬ساز در آن متراكم شده بودند، جايگاه¬هايي پراكنده و متكثر بود كه در تمدنهاي گوناگون و دولتشهرهاي مختلف و شخصيتهاي بزرگ و تاثيرگذارِ فراوان جاي داشت. شاه اوروك خبر داشت كه شاهي در شوش، همتا و هماورد او در آفرينش تاريخ است، و پادشاه هيتي از حضور فرعوني در مصر آگاه بود كه رقيبش در شكل دادن به تاريخ محسوب مي¬شد.

Amir.dana در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۶:۲۶

2014-05-20T16:26:59Z

نمایش تغییرات

Amir.dana در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۵:۵۰

2014-05-20T15:50:13Z

نمایش تغییرات

Amir.dana در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۵:۲۹

2014-05-20T15:29:13Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۱۴، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۱۶۸:		خط ۱۶۸:
	به اين شكل، تاريخ گذشته مدار گذشته از سطح رواني، در سطح فرهنگي نيز ناتواني و كمخوني به بار مي آورد. اين در واقع منشي است سركوبگر در سطح فرهنگي، كه با هدفِ سازماندهي سياسي جوامع، منشهاي ديگر را و كردارهاي بزرگ "من" را سركوب كرده و بنابراين تاوانِ بسيج توده ها را با مسخ شدنِ "من" و انحطاط فرهنگ پرداخت مي كند.		به اين شكل، تاريخ گذشته مدار گذشته از سطح رواني، در سطح فرهنگي نيز ناتواني و كمخوني به بار مي آورد. اين در واقع منشي است سركوبگر در سطح فرهنگي، كه با هدفِ سازماندهي سياسي جوامع، منشهاي ديگر را و كردارهاي بزرگ "من" را سركوب كرده و بنابراين تاوانِ بسيج توده ها را با مسخ شدنِ "من" و انحطاط فرهنگ پرداخت مي كند.

	18. شايد چنين بنمايد كه لحن اين نوشتار ~~تاريخ¬ستيزانه،~~ يا نااميدانه است. اما اشتباهي بزرگتر از اين برداشت وجود ندارد. من نه از سرِ نااميدي اين متن را نوشتم و نه براي پشت كردن به تاريخ، كه پيشنهادي را در برابر وضعيتِ ~~بيمارگونه¬ي~~ تاريخ در آستين دارم. منشها و روايتها و عناصر فرهنگي، نظامهايي تكاملي ~~هستند،~~ و تمام نظامهاي تكاملي تنها در رقابت با هماورداني نيرومندتر است كه از ميدان به در ~~مي¬روند~~. پيشنهاد من براي رهايي از چنگ تاريخ ~~گذشته¬مدار،~~ آن است كه شكلي از تاريخِ اكنون بنياد شود.		19. شايد چنين بنمايد كه لحن اين نوشتار تاريخ ستيزانه، يا نااميدانه است. اما اشتباهي بزرگتر از اين برداشت وجود ندارد. من نه از سرِ نااميدي اين متن را نوشتم و نه براي پشت كردن به تاريخ، كه پيشنهادي را در برابر وضعيتِ بيمارگونه ي تاريخ در آستين دارم. منشها و روايتها و عناصر فرهنگي، نظامهايي تكاملي هستند و تمام نظامهاي تكاملي تنها در رقابت با هماورداني نيرومندتر است كه از ميدان به در مي روند. پيشنهاد من براي رهايي از چنگ تاريخ گذشته مدار، آن است كه شكلي از تاريخِ اكنون بنياد شود.
	تاريخ را ~~مي¬توان~~ در اكنون نوشت، اگر اين قواعد رعايت شود:		تاريخ را مي توان در اكنون نوشت، اگر اين قواعد رعايت شود:
	نخست آن كه در بازخواني و بازشناسي آنچه كه در گذشته رخ داده، همواره بايد به رويكرد ايدئولوژيكِ ~~تاريخ¬هاي گذشته¬گرا،~~ و كاركرد ~~سياسي¬شان~~ در زمانِ نوشته شدنشان نظر داشت. بايد پرسيد كه چرا مورخ به اين ~~جنبه¬ي~~ خاص از رويدادها ~~پرداخته،~~ و نه ~~جنبه¬اي ديگر،~~ و چرا چيزهايي را نقل كرده و چيزهايي ديگر را از قلم انداخته است. بايد در داوريهاي او شك ~~كرد،~~ و بايد كوشيد تا ماجرا از ديدِ "آدم بد"هاي داستان بازسازي شوند. بايد به حال و هواي حاكم بر جامعه¬اي كه تاريخ در آن نوشته شده نظر ~~داشت،~~ و بايد كاركردِ آن را در زمان نوشته شدن شناخت. بايد پرسيد كه اين متن در روزگارِ رواجش، چه مردمي را براي چه قصدي بسيج ~~مي¬كرده،~~ و چه نوع بسيج اجتماعي را ممكن ~~مي¬ساخته~~ است؟ بايد شناخت كه چه نيروهايي نوشته شدن اين متن و رواجش را پشتيباني ~~كردند،~~ و رقيبانشان چه كساني بودند و چه متنهايي از آنها به يادگار مانده است؟ در اين معنا، بايد ~~تاريخ¬ها~~ را كه ارزشمندترين ردپاهاي بازمانده از گذشته هستند، با دقت و وسواس خواند و از آنها ~~آموخت،~~ و در عين حال، ~~واسازي¬شان~~ كرد، ~~محك¬شان زد،~~ و به ~~بوته¬ي~~ نقدشان سپرد.		نخست آن كه در بازخواني و بازشناسي آنچه كه در گذشته رخ داده، همواره بايد به رويكرد ايدئولوژيكِ تاريخ هاي گذشته گرا و كاركرد سياسي شان در زمانِ نوشته شدنشان نظر داشت. بايد پرسيد كه چرا مورخ به اين جنبه ي خاص از رويدادها پرداخته و نه جنبه اي ديگر و چرا چيزهايي را نقل كرده و چيزهايي ديگر را از قلم انداخته است. بايد در داوريهاي او شك كرد و بايد كوشيد تا ماجرا از ديدِ "آدم بد"هاي داستان بازسازي شوند. بايد به حال و هواي حاكم بر جامعه¬اي كه تاريخ در آن نوشته شده نظر داشت و بايد كاركردِ آن را در زمان نوشته شدن شناخت. بايد پرسيد كه اين متن در روزگارِ رواجش، چه مردمي را براي چه قصدي بسيج مي كرده و چه نوع بسيج اجتماعي را ممكن مي ساخته است؟ بايد شناخت كه چه نيروهايي نوشته شدن اين متن و رواجش را پشتيباني كردند و رقيبانشان چه كساني بودند و چه متنهايي از آنها به يادگار مانده است؟ در اين معنا، بايد تاريخ ها را كه ارزشمندترين ردپاهاي بازمانده از گذشته هستند، با دقت و وسواس خواند و از آنها آموخت و در عين حال، واسازي شان كرد، محك شان زد و به بوته ي نقدشان سپرد.
	دوم آن كه بايد به خودِ رخدادهاي ~~تاريخي،~~ و خودِ كردارهاي ~~تاريخ¬ساز~~ نگاه ~~كرد،~~ و نه ~~قصه¬هاي~~ سرگرم كننده و ماجراهاي ~~هيجان¬انگيزي~~ كه در اطراف آن بربافته شده است. بايد به اين كه در چه شرايطي، چه رخدادي به واقع ظهور كرده است ~~نگريست،~~ و به اين كه چه كسي در چه شرايطي چه كرده است. اين كه بازتاب و تاثير اين رخداد چه بوده است را بايد در طول زمان رديابي ~~كرد،~~ و ~~شاخه¬هاي~~ فراوانِ نفوذ آن را دنبال كرد و انعكاسهاي واگرا و ~~پراكنده¬اش~~ را جستجو كرد. به اين ترتيب، بايد استخوان را از ~~گوشته¬اش~~ جدا ~~كرد،~~ و آن را همچون كالبدشناسي ~~بي¬طرف،~~ وارسي كرد.		دوم آن كه بايد به خودِ رخدادهاي تاريخي و خودِ كردارهاي تاريخ ساز نگاه كرد و نه قصه هاي سرگرم كننده و ماجراهاي هيجان انگيزي كه در اطراف آن بربافته شده است. بايد به اين كه در چه شرايطي، چه رخدادي به واقع ظهور كرده است نگريست و به اين كه چه كسي در چه شرايطي چه كرده است. اين كه بازتاب و تاثير اين رخداد چه بوده است را بايد در طول زمان رديابي كرد و شاخه هاي فراوانِ نفوذ آن را دنبال كرد و انعكاسهاي واگرا و پراكنده اش را جستجو كرد. به اين ترتيب، بايد استخوان را از گوشته اش جدا كرد و آن را همچون كالبدشناسي بي طرف، وارسي كرد.
	آنگاه، بايد به تاثيرهاي بازمانده از آن رخدادها و آن كردارها در ~~زمانه¬ي~~ اكنون پرداخت. بايد ديد كه چگونه اين كردارها و آن رخدادها اكنونِ ما را شكل ~~داده¬اند،~~ و وضعيتِ امروزين ما براي هستي داشتن را تعيين ~~كرده¬اند~~. بايد اين بازتابِ گذشته در اكنون را مانند محوري بنيادين مورد توجه قرار ~~داد،~~ و با تكيه به آن آرايش نيروها و رويارويي روايتها و تفسيرها در موردش را بازشناسي كرد. بايد با فهمِ وامي كه اكنون از گذشته دارد، آن را در اكنون به شكلي راستين و نه ساختگي احداث كرد. هرچند اين تاثير ناچيز يا ناخوشايند باشد، بايد غنيمتش شمرد، چرا كه اين تنها شكلِ برخورداري است كه ما از تاريخ توانيم داشت.		آنگاه، بايد به تاثيرهاي بازمانده از آن رخدادها و آن كردارها در زمانه ي اكنون پرداخت. بايد ديد كه چگونه اين كردارها و آن رخدادها اكنونِ ما را شكل داده اند و وضعيتِ امروزين ما براي هستي داشتن را تعيين كرده اند. بايد اين بازتابِ گذشته در اكنون را مانند محوري بنيادين مورد توجه قرار داد و با تكيه به آن آرايش نيروها و رويارويي روايتها و تفسيرها در موردش را بازشناسي كرد. بايد با فهمِ وامي كه اكنون از گذشته دارد، آن را در اكنون به شكلي راستين و نه ساختگي احداث كرد. هرچند اين تاثير ناچيز يا ناخوشايند باشد، بايد غنيمتش شمرد، چرا كه اين تنها شكلِ برخورداري است كه ما از تاريخ توانيم داشت.
	سپس، بايد داوري كرد. بايد تقارن را ~~شكست،~~ و همچون كنشگري خودمختار و مجهز به اراده، تفسيرِ خويشتن از تاريخ را بسته به موقعيتِ "من" در اكنون باز آفريد. بايد در ميان تاثيرهايي كه از گذشته به امروز رسيده است، دست به انتخاب ~~زد،~~ و صريحا، با پرهيز از كژديسه نمودنِ حقيقت، تاثيرها را گوشزد كرد و داوري خويش را بر كرسي نشاند. بايد بر اساس آنچه كه "من" در اكنون ~~مي¬خواهد،~~ و در تار و پود تاثيرهايي كه از گذشته تا به امروز تداوم يافته است، دست به كنش زد. بايد هويت را برگزيد و بازتعريف كرد و آن چنان هستي داشت. در اين حالت، "من" دست كم در سطحي فردي و به عنوان نظامي روانشناختي در مركزِ هستي نشسته است. و اين پيش شرطِ تمام اشكالِ ديگرِ حضور در مركز هستي است.		سپس، بايد داوري كرد. بايد تقارن را شكست و همچون كنشگري خودمختار و مجهز به اراده، تفسيرِ خويشتن از تاريخ را بسته به موقعيتِ "من" در اكنون باز آفريد. بايد در ميان تاثيرهايي كه از گذشته به امروز رسيده است، دست به انتخاب زد و صريحا، با پرهيز از كژديسه نمودنِ حقيقت، تاثيرها را گوشزد كرد و داوري خويش را بر كرسي نشاند. بايد بر اساس آنچه كه "من" در اكنون مي خواهد و در تار و پود تاثيرهايي كه از گذشته تا به امروز تداوم يافته است، دست به كنش زد. بايد هويت را برگزيد و بازتعريف كرد و آن چنان هستي داشت. در اين حالت، "من" دست كم در سطحي فردي و به عنوان نظامي روانشناختي در مركزِ هستي نشسته است. و اين پيش شرطِ تمام اشكالِ ديگرِ حضور در مركز هستي است.
	بايد به اين شكل، تاريخ اكنون را نگاشت.		بايد به اين شكل، تاريخ اكنون را نگاشت.

	پی نوشت		پی نوشت

	1 بديهي است كه يادداشتهايي شخصي كه افراد در آنها براي به رمز نوشتنِ محتواي خاصي، خطي ويژه را ابداع ~~مي¬كنند،~~ از ديرباز وجود داشته است، اما عنصري در سپهر عمومي و سطحي جامعه شناختي نبوده است.		1 بديهي است كه يادداشتهايي شخصي كه افراد در آنها براي به رمز نوشتنِ محتواي خاصي، خطي ويژه را ابداع مي كنند، از ديرباز وجود داشته است، اما عنصري در سپهر عمومي و سطحي جامعه شناختي نبوده است.
	2 مضموني بسيار تكراري در ~~كتيبه¬هاي~~ شاهان دوران جديد آشور. به ويژه در ~~نبشته¬هاي~~ شروكين دوم و سناخريب اين عبارت را زياد ~~مي¬بينيم~~.		2 مضموني بسيار تكراري در كتيبه هاي شاهان دوران جديد آشور. به ويژه در نبشته هاي شروكين دوم و سناخريب اين عبارت را زياد مي بينيم.
	3 توجه داشته باشيد كه در اين دوران اعضاي مقيمِ قلمروهاي سه ~~گانه¬ي~~ خاوري، مياني، آفريقايي و آمريكايي هنوز از وجود قلمروهاي ديگر خبردار نبودند و تا ديرزماني بعد هم به اين موضوع پي نبردند. به همين دليل هم هخامنشيان و شهروندانشان از وجود چينيان و سرخ پوستاني كه در آن دوران مراحل ~~اوليه¬ي~~ شهرنشيني و ~~دولت¬سازي~~ را سپري ~~مي¬كردند،~~ خبري نداشتند.		3 توجه داشته باشيد كه در اين دوران اعضاي مقيمِ قلمروهاي سه گانه ي خاوري، مياني، آفريقايي و آمريكايي هنوز از وجود قلمروهاي ديگر خبردار نبودند و تا ديرزماني بعد هم به اين موضوع پي نبردند. به همين دليل هم هخامنشيان و شهروندانشان از وجود چينيان و سرخ پوستاني كه در آن دوران مراحل اوليه ي شهرنشيني و دولت سازي را سپري مي كردند، خبري نداشتند.


	کتابنامه		کتابنامه

	ابن اثير، عزالدين علي، تاريخ كامل، ~~ترجمه¬ي~~ ابوالقاسم حالت، علمي، 1352.		ابن اثير، عزالدين علي، تاريخ كامل، ترجمه ي ابوالقاسم حالت، علمي، 1352.
	پاتس، دنيل، تي. باستانشناسي ايلام، ~~ترجمه¬ي~~ زهرا باستي، سمت، 1385.		پاتس، دنيل، تي. باستانشناسي ايلام، ترجمه ي زهرا باستي، سمت، 1385.
	كتاب مقدس، (عهد عتيق و عهد جديد)، انجمن پخش كتب مقدسه، 1355.		كتاب مقدس، (عهد عتيق و عهد جديد)، انجمن پخش كتب مقدسه، 1355.
	گرني، اوليور، ~~هيتي¬ها، ترجمه¬ي~~ ژاله آموزگار، انتشارات پژوهشگاه مطالعات فرهنگي، 1371.		گرني، اوليور، هيتي ها، ترجمه ي ژاله آموزگار، انتشارات پژوهشگاه مطالعات فرهنگي، 1371.

	De Certeau, M. Histoiricites Mystiques, Recherches de Science Religieuse, 73, pp: 325-354, 1985.		De Certeau, M. Histoiricites Mystiques, Recherches de Science Religieuse, 73, pp: 325-354, 1985.