نسک خدمت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Lilayegane در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۸:۰۴

2014-06-20T18:04:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۸:۰۴
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:
	به این ترتیب، در بامدادِ ظهور دولت به معنای هگلی آن، خدمت نیز دستخوش بازتعریف شد و دوقطبی خدمت بندگان و خدمت آزادگان در ترازی مرتب شد که در دو سوی آن آیین بودا و یهود و در میانه‌‌اش آیین مغانه و زرتشتی قرار داشتند.		به این ترتیب، در بامدادِ ظهور دولت به معنای هگلی آن، خدمت نیز دستخوش بازتعریف شد و دوقطبی خدمت بندگان و خدمت آزادگان در ترازی مرتب شد که در دو سوی آن آیین بودا و یهود و در میانه‌‌اش آیین مغانه و زرتشتی قرار داشتند.

	۵. سخن‌گفتن در مورد الگوی تکامل مفهوم خدمت در بیست و چند قرنی که از آن هنگام گذشته است، کار دشواری است. در این بندِ پایانی از این نوشتار، تنها می‌‌توان به برخی از خطوط اصلی و آشکار اشاره کرد و باید بحث در این باره را به زمانی دیگر وانهاد.		سخن‌گفتن در مورد الگوی تکامل مفهوم خدمت در بیست و چند قرنی که از آن هنگام گذشته است، کار دشواری است. در این بندِ پایانی از این نوشتار، تنها می‌‌توان به برخی از خطوط اصلی و آشکار اشاره کرد و باید بحث در این باره را به زمانی دیگر وانهاد.

	مفهوم خدمت در دو قلمرو ایران و هند زیر تاثیر چند نیروی متفاوت دستخوش دگردیسی‌هایی جدی شد. پویایی تاریخ در این دو قلمرو، باعث شد تا نوسان میان دو قطبِ بندگی یا آزادگی در مورد مفهوم خدمت، به شکل‌هایی متفاوت رقم خورد. هجوم پیاپی اقوام کوچگرد به قلمرو میانی ایران‌زمین که به تعبیری سرِ راهِ تمام مهاجمان قرار داشت، باعث شد به طور متوسط در هر هزاره دو موج از هجوم موفق به ایران‌زمین انجام پذیرد و دودمان‌هایی با زبان و نژاد و دین بیگانه را بر این سرزمین مستولی سازد. نخست مقدونیان و یونانیان و مردم بالکان بودند که با اسکندر آمدند. آن‌گاه هون‌ها و هیاطله(هپتال‌ها) که توسط ساسانیان به زحمت پس زده شدند. سستی و ضعفِ ناشی از این پس‌زدنِ گران‌بار، فروافتادن ایران ساسانی زیر فشار اعراب را به دنبال داشت. آن‌گاه ترکان، نخست هم‌چون مزدور و بعد هم‌چون ارباب سر رسیدند و پس از آن زمان ورود مغولان به صحنه فرا رسید. آخرین موج از این دست که به خاطر ارتباطش با مردمی شهرنشین و از نظر فنی پیشرفته‌‌تر، استثنایی محسوب می‌‌شد، به پاره‌پاره‌شدن ایران‌زمین زیر فشار روسیه و بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم میلادی مربوط می‌‌شد.		مفهوم خدمت در دو قلمرو ایران و هند زیر تاثیر چند نیروی متفاوت دستخوش دگردیسی‌هایی جدی شد. پویایی تاریخ در این دو قلمرو، باعث شد تا نوسان میان دو قطبِ بندگی یا آزادگی در مورد مفهوم خدمت، به شکل‌هایی متفاوت رقم خورد. هجوم پیاپی اقوام کوچگرد به قلمرو میانی ایران‌زمین که به تعبیری سرِ راهِ تمام مهاجمان قرار داشت، باعث شد به طور متوسط در هر هزاره دو موج از هجوم موفق به ایران‌زمین انجام پذیرد و دودمان‌هایی با زبان و نژاد و دین بیگانه را بر این سرزمین مستولی سازد. نخست مقدونیان و یونانیان و مردم بالکان بودند که با اسکندر آمدند. آن‌گاه هون‌ها و هیاطله(هپتال‌ها) که توسط ساسانیان به زحمت پس زده شدند. سستی و ضعفِ ناشی از این پس‌زدنِ گران‌بار، فروافتادن ایران ساسانی زیر فشار اعراب را به دنبال داشت. آن‌گاه ترکان، نخست هم‌چون مزدور و بعد هم‌چون ارباب سر رسیدند و پس از آن زمان ورود مغولان به صحنه فرا رسید. آخرین موج از این دست که به خاطر ارتباطش با مردمی شهرنشین و از نظر فنی پیشرفته‌‌تر، استثنایی محسوب می‌‌شد، به پاره‌پاره‌شدن ایران‌زمین زیر فشار روسیه و بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم میلادی مربوط می‌‌شد.

Lilayegane در ‏۲۰ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۷:۵۰

2014-06-20T17:50:13Z

نمایش تغییرات

Lilayegane در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۷:۱۸

2014-06-13T17:18:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۷:۱۸
خط ۱۳۱:		خط ۱۳۱:
	در بامدادِ ظهور دولت به معنای هگلی آن، خدمت نیز دستخوش بازتعریف شد و دوقطبی خدمت بندگان و خدمت آزادگان در ترازی مرتب شد که در دو سوی آن آیین بودا و یهود و در میانه‌اش آیین مغانه و زرتشتی قرار داشتند.		در بامدادِ ظهور دولت به معنای هگلی آن، خدمت نیز دستخوش بازتعریف شد و دوقطبی خدمت بندگان و خدمت آزادگان در ترازی مرتب شد که در دو سوی آن آیین بودا و یهود و در میانه‌اش آیین مغانه و زرتشتی قرار داشتند.

	درنگرش بودایی، خدمت به جانداران از سویی نشانگر رهایی فرد از تشنگی و کام بود و از سوی دیگر راهِ رهایی وی از چرخه‌‌ی سامساره را هموار می‌‌کرد. بنابراین در آیین بودایی خدمت آزادگان به شکلی وی‍ژه و در غیاب مخدومی برتر تصویر شده بود. دلیلِ این برخورد خاص با مفهوم ارتباط میان من و دیگری، آن بود که بودا در واکنش به دین هندویی سخن می‌‌گفت که خود وارث سنتی دیرینه از قربانی‌کردن برای خدایان بود. در ریگ‌ودا، قربانی‌کردن کاملا در قالب خدمت بندگان تصویر شده است و هرچند متونی اصلاحگرانه مانند اوپانیشاندها بر رگه‌‌های آزادانه در کنش قربانی تاکید می‌‌کنند، اما قالب عمومی خدمت در آیین هندو تا زمان بودا در شکل بندگانه تثبیت شده بود. این نگرش کهن بر شکلی آیینی و مناسک‌‌آمیز از خدمتِ بندگان تاکید می‌‌کرد که گاه تا حد قربانی انسان برای ~~کالی~~ نیز پیش می‌رفت. دلیل رادیکال‌بودنِ نگرش بودایی آن است که رویاروی آن، نظامی منسجم و دیرینه از پرستش خدایان قدرقدرت قرار داشت که به خاطر بیرون‌بودن از دایره‌‌ی نفوذ سیاسی قلمرو ایران‌زمین تا عصر هخامنشی آمیختگی چندانی با آرای سرزمین‌های دیگر پیدا نکرده بود.		درنگرش بودایی، خدمت به جانداران از سویی نشانگر رهایی فرد از تشنگی و کام بود و از سوی دیگر راهِ رهایی وی از چرخه‌‌ی سامساره را هموار می‌‌کرد. بنابراین در آیین بودایی خدمت آزادگان به شکلی وی‍ژه و در غیاب مخدومی برتر تصویر شده بود. دلیلِ این برخورد خاص با مفهوم ارتباط میان من و دیگری، آن بود که بودا در واکنش به دین هندویی سخن می‌‌گفت که خود وارث سنتی دیرینه از قربانی‌کردن برای خدایان بود. در ریگ‌ودا، قربانی‌کردن کاملا در قالب خدمت بندگان تصویر شده است و هرچند متونی اصلاحگرانه مانند اوپانیشاندها بر رگه‌‌های آزادانه در کنش قربانی تاکید می‌‌کنند، اما قالب عمومی خدمت در آیین هندو تا زمان بودا در شکل بندگانه تثبیت شده بود. این نگرش کهن بر شکلی آیینی و مناسک‌‌آمیز از خدمتِ بندگان تاکید می‌‌کرد که گاه تا حد قربانی انسان برای کاری نیز پیش می‌رفت. دلیل رادیکال‌بودنِ نگرش بودایی آن است که رویاروی آن، نظامی منسجم و دیرینه از پرستش خدایان قدرقدرت قرار داشت که به خاطر بیرون‌بودن از دایره‌‌ی نفوذ سیاسی قلمرو ایران‌زمین تا عصر هخامنشی آمیختگی چندانی با آرای سرزمین‌های دیگر پیدا نکرده بود.

	به این ترتیب، در بامدادِ ظهور دولت به معنای هگلی آن، خدمت نیز دستخوش بازتعریف شد و دوقطبی خدمت بندگان و خدمت آزادگان در ترازی مرتب شد که در دو سوی آن آیین بودا و یهود و در میانه‌‌اش آیین مغانه و زرتشتی قرار داشتند.		به این ترتیب، در بامدادِ ظهور دولت به معنای هگلی آن، خدمت نیز دستخوش بازتعریف شد و دوقطبی خدمت بندگان و خدمت آزادگان در ترازی مرتب شد که در دو سوی آن آیین بودا و یهود و در میانه‌‌اش آیین مغانه و زرتشتی قرار داشتند.
خط ۱۳۹:		خط ۱۳۹:
	مفهوم خدمت در دو قلمرو ایران و هند زیر تاثیر چند نیروی متفاوت دستخوش دگردیسی‌هایی جدی شد. پویایی تاریخ در این دو قلمرو، باعث شد تا نوسان میان دو قطبِ بندگی یا آزادگی در مورد مفهوم خدمت، به شکل‌هایی متفاوت رقم خورد. هجوم پیاپی اقوام کوچگرد به قلمرو میانی ایران‌زمین که به تعبیری سرِ راهِ تمام مهاجمان قرار داشت، باعث شد به طور متوسط در هر هزاره دو موج از هجوم موفق به ایران‌زمین انجام پذیرد و دودمان‌هایی با زبان و نژاد و دین بیگانه را بر این سرزمین مستولی سازد. نخست مقدونیان و یونانیان و مردم بالکان بودند که با اسکندر آمدند. آن‌گاه هون‌ها و هیاطله(هپتال‌ها) که توسط ساسانیان به زحمت پس زده شدند. سستی و ضعفِ ناشی از این پس‌زدنِ گران‌بار، فروافتادن ایران ساسانی زیر فشار اعراب را به دنبال داشت. آن‌گاه ترکان، نخست هم‌چون مزدور و بعد هم‌چون ارباب سر رسیدند و پس از آن زمان ورود مغولان به صحنه فرا رسید. آخرین موج از این دست که به خاطر ارتباطش با مردمی شهرنشین و از نظر فنی پیشرفته‌‌تر، استثنایی محسوب می‌‌شد، به پاره‌پاره‌شدن ایران‌زمین زیر فشار روسیه و بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم میلادی مربوط می‌‌شد.		مفهوم خدمت در دو قلمرو ایران و هند زیر تاثیر چند نیروی متفاوت دستخوش دگردیسی‌هایی جدی شد. پویایی تاریخ در این دو قلمرو، باعث شد تا نوسان میان دو قطبِ بندگی یا آزادگی در مورد مفهوم خدمت، به شکل‌هایی متفاوت رقم خورد. هجوم پیاپی اقوام کوچگرد به قلمرو میانی ایران‌زمین که به تعبیری سرِ راهِ تمام مهاجمان قرار داشت، باعث شد به طور متوسط در هر هزاره دو موج از هجوم موفق به ایران‌زمین انجام پذیرد و دودمان‌هایی با زبان و نژاد و دین بیگانه را بر این سرزمین مستولی سازد. نخست مقدونیان و یونانیان و مردم بالکان بودند که با اسکندر آمدند. آن‌گاه هون‌ها و هیاطله(هپتال‌ها) که توسط ساسانیان به زحمت پس زده شدند. سستی و ضعفِ ناشی از این پس‌زدنِ گران‌بار، فروافتادن ایران ساسانی زیر فشار اعراب را به دنبال داشت. آن‌گاه ترکان، نخست هم‌چون مزدور و بعد هم‌چون ارباب سر رسیدند و پس از آن زمان ورود مغولان به صحنه فرا رسید. آخرین موج از این دست که به خاطر ارتباطش با مردمی شهرنشین و از نظر فنی پیشرفته‌‌تر، استثنایی محسوب می‌‌شد، به پاره‌پاره‌شدن ایران‌زمین زیر فشار روسیه و بریتانیا در اواخر قرن نوزدهم میلادی مربوط می‌‌شد.

	ایرانیان برای دیرزمانی به درازای ۱۵ قرن، زیر سلطه‌ی اقوامی مهاجم زندگی می‌کردند که ابتدا هم‌چون غریبه‌هایی با زبان و نژاد و دین متمایز به صحنه وارد می‌شدند و به طور متوسط پس از یک و نیم قرن کاملا در دل فرهنگ و تمدن ایرانی حل می‌شدند و عناصر زبانی، نژادی و دینی خویش را به این منظومه می‌افزودند. در این قالب بود که شکلی وی‍ژه از خدمت بندگان در پیوند با دربارها و نهادهای تمرکز قدرت شکل گرفت و شکل خاصی از اخلاقِ مربوط با این نوع از خدمت در مراکز مشروعیت‌بخش به نظام‌های سیاسی پرورده شد. شاید عمیق‌ترین دگردیسی پس از ورود ترکان به ایران، یعنی از دوران محمود غزنوی به بعد به انقراض مفهوم خدمت آزادگان در میان طبقه‌ی فرمانروای ایرانی مربوط باشد. سنتی که از دیرباز در این سرزمین وجود داشت و بعد از دوران اموی و عباسی آغازین که با این مفهوم بیگانه بودند؛ توسط طاهریان و سامانیان بازسازی شد، اما پس از آن برای همیشه منقرض شد. بازسازی و احیای مفهوم خدمت آزادگان در قالب نظام‌های عرفانی و جنبش صوفیان در ایران را نیز باید در این زمره گنجاند که واکنشی در برابر انقراض اشکال قدیمی‌تر خدمت ~~آزادان~~ بود و به‌وی‍ژه در ارتباط با جنبش فتوت و جوانمردی قرار داشت که وارث اخلاق سلحشوری دوران ساسانی بود و خدمت آزادگان هسته‌ی مرکزی‌اش را تشکیل می‌داد.		ایرانیان برای دیرزمانی به درازای ۱۵ قرن، زیر سلطه‌ی اقوامی مهاجم زندگی می‌کردند که ابتدا هم‌چون غریبه‌هایی با زبان و نژاد و دین متمایز به صحنه وارد می‌شدند و به طور متوسط پس از یک و نیم قرن کاملا در دل فرهنگ و تمدن ایرانی حل می‌شدند و عناصر زبانی، نژادی و دینی خویش را به این منظومه می‌افزودند. در این قالب بود که شکلی وی‍ژه از خدمت بندگان در پیوند با دربارها و نهادهای تمرکز قدرت شکل گرفت و شکل خاصی از اخلاقِ مربوط با این نوع از خدمت در مراکز مشروعیت‌بخش به نظام‌های سیاسی پرورده شد. شاید عمیق‌ترین دگردیسی پس از ورود ترکان به ایران، یعنی از دوران محمود غزنوی به بعد به انقراض مفهوم خدمت آزادگان در میان طبقه‌ی فرمانروای ایرانی مربوط باشد. سنتی که از دیرباز در این سرزمین وجود داشت و بعد از دوران اموی و عباسی آغازین که با این مفهوم بیگانه بودند؛ توسط طاهریان و سامانیان بازسازی شد، اما پس از آن برای همیشه منقرض شد. بازسازی و احیای مفهوم خدمت آزادگان در قالب نظام‌های عرفانی و جنبش صوفیان در ایران را نیز باید در این زمره گنجاند که واکنشی در برابر انقراض اشکال قدیمی‌تر خدمت آزادگان بود و به‌وی‍ژه در ارتباط با جنبش فتوت و جوانمردی قرار داشت که وارث اخلاق سلحشوری دوران ساسانی بود و خدمت آزادگان هسته‌ی مرکزی‌اش را تشکیل می‌داد.

	امواج این هجوم‌های پیاپی، به‌جز واپسین موج به تمدنی نوظهور –مدرنیته-مربوط می‌‌شود، مسخ‌شدن مفهوم خدمت و بازتعریف‌شدنش را در پی داشت. ایرانیان برای دیرزمانی به درازای ۱۵ قرن، زیر سلطه‌‌ی اقوامی مهاجم زندگی می‌‌کردند که ابتدا هم‌چون غریبه‌‌هایی با زبان و نژاد و دین متمایز به صحنه وارد می‌‌شدند و به طور متوسط پس از یک و نیم قرن کاملا در دل فرهنگ و تمدن ایرانی حل می‌‌شدند و عناصر زبانی، نژادی و دینی خویش را به این منظومه می‌‌افزودند. در این قالب بود که شکلی وی‍ژه از خدمت بندگان در پیوند با دربارها و نهادهای تمرکز قدرت شکل گرفت و شکل خاصی از اخلاقِ مربوط با این نوع از خدمت در مراکز مشروعیت‌بخش به نظام‌های سیاسی پرورده شد. شاید عمیق‌‌ترین دگردیسی پس از ورود ترکان به ایران، یعنی از دوران محمود غزنوی به بعد به انقراض مفهوم خدمت آزادگان در میان طبقه‌‌ی فرمانروای ایرانی مربوط باشد. سنتی که از دیرباز در این سرزمین وجود داشت و بعد از دوران اموی و عباسی آغازین که با این مفهوم بیگانه بودند؛ توسط طاهریان و سامانیان بازسازی شد، اما پس از آن برای همیشه منقرض شد. بازسازی و احیای مفهوم خدمت آزادگان در قالب نظام‌های عرفانی و جنبش صوفیان در ایران را نیز باید در این زمره گنجاند که واکنشی در برابر انقراض اشکال قدیمی‌‌تر خدمت آزادان بود و به‌وی‍ژه در ارتباط با جنبش فتوت و جوانمردی قرار داشت که وارث اخلاق سلحشوری دوران ساسانی بود و خدمت آزادگان هسته‌‌ی مرکزی‌‌اش را تشکیل می‌‌داد.		امواج این هجوم‌های پیاپی، به‌جز واپسین موج به تمدنی نوظهور –مدرنیته-مربوط می‌‌شود، مسخ‌شدن مفهوم خدمت و بازتعریف‌شدنش را در پی داشت. ایرانیان برای دیرزمانی به درازای ۱۵ قرن، زیر سلطه‌‌ی اقوامی مهاجم زندگی می‌‌کردند که ابتدا هم‌چون غریبه‌‌هایی با زبان و نژاد و دین متمایز به صحنه وارد می‌‌شدند و به طور متوسط پس از یک و نیم قرن کاملا در دل فرهنگ و تمدن ایرانی حل می‌‌شدند و عناصر زبانی، نژادی و دینی خویش را به این منظومه می‌‌افزودند. در این قالب بود که شکلی وی‍ژه از خدمت بندگان در پیوند با دربارها و نهادهای تمرکز قدرت شکل گرفت و شکل خاصی از اخلاقِ مربوط با این نوع از خدمت در مراکز مشروعیت‌بخش به نظام‌های سیاسی پرورده شد. شاید عمیق‌‌ترین دگردیسی پس از ورود ترکان به ایران، یعنی از دوران محمود غزنوی به بعد به انقراض مفهوم خدمت آزادگان در میان طبقه‌‌ی فرمانروای ایرانی مربوط باشد. سنتی که از دیرباز در این سرزمین وجود داشت و بعد از دوران اموی و عباسی آغازین که با این مفهوم بیگانه بودند؛ توسط طاهریان و سامانیان بازسازی شد، اما پس از آن برای همیشه منقرض شد. بازسازی و احیای مفهوم خدمت آزادگان در قالب نظام‌های عرفانی و جنبش صوفیان در ایران را نیز باید در این زمره گنجاند که واکنشی در برابر انقراض اشکال قدیمی‌‌تر خدمت آزادان بود و به‌وی‍ژه در ارتباط با جنبش فتوت و جوانمردی قرار داشت که وارث اخلاق سلحشوری دوران ساسانی بود و خدمت آزادگان هسته‌‌ی مرکزی‌‌اش را تشکیل می‌‌داد.

	در هند، دورماندن از تلاطم هجوم اقوام کوچگرد، نعمتی بود که برای دیرزمانی به هم‌زیستی و پیچیده‌‌ترشدنِ تدریجی مفهوم خدمت در هر دو قطبِ بندگان و ~~آزادان~~ مجال داد. بر خلاف ایران‌زمین که حضور نیروهای مسلط بیگانه همواره به کشمکشی شدید میان این دو قطب منتهی شده بود، در هندِ از نظر سیاسی نامتمرکز و از نظر دینی روادار، خدمتِ بندگان و آزادگان و چارچوب هندویی و بودایی این فرصت را یافت تا در کنار یکدیگر و بدون تعارضی بزرگ ببالد و تکامل یابد. هجوم‌هایی که تا پیش از عصر استعمار به هند انجام می‌گرفت، معمولا از ناحیه‌‌ی ایران‌زمین بود و در نهایت به غارت‌هایی کم‌دامنه و بسط تمدنی ایرانی- اسلامی می‌‌انجامید که تعارضی ذاتی با نظام‌های سیاسی و اعتقادی مستقر در شبه قاره نداشت.		در هند، دورماندن از تلاطم هجوم اقوام کوچگرد، نعمتی بود که برای دیرزمانی به هم‌زیستی و پیچیده‌‌ترشدنِ تدریجی مفهوم خدمت در هر دو قطبِ بندگان و آزادگان مجال داد. بر خلاف ایران‌زمین که حضور نیروهای مسلط بیگانه همواره به کشمکشی شدید میان این دو قطب منتهی شده بود، در هندِ از نظر سیاسی نامتمرکز و از نظر دینی روادار، خدمتِ بندگان و آزادگان و چارچوب هندویی و بودایی این فرصت را یافت تا در کنار یکدیگر و بدون تعارضی بزرگ ببالد و تکامل یابد. هجوم‌هایی که تا پیش از عصر استعمار به هند انجام می‌گرفت، معمولا از ناحیه‌‌ی ایران‌زمین بود و در نهایت به غارت‌هایی کم‌دامنه و بسط تمدنی ایرانی- اسلامی می‌‌انجامید که تعارضی ذاتی با نظام‌های سیاسی و اعتقادی مستقر در شبه قاره نداشت.

	با این وجود، با فرارسیدن انقلاب صنعتی در غرب و آغاز عصر استعمار، آرامش درازپای هندیان بسیار دیرتر و بسیار سهمگین‌‌تر بر هم خورد.		با این وجود، با فرارسیدن انقلاب صنعتی در غرب و آغاز عصر استعمار، آرامش درازپای هندیان بسیار دیرتر و بسیار سهمگین‌‌تر بر هم خورد.

Lilayegane در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۳۰

2014-06-12T12:30:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	بنابراین یک نظام بسیار کهنِ مربوط به قرن ۱۰ و ۱۱ پیش از میلاد در ایران غربی وجود داشت که احتمالا نخستین صورت‌بندی خدمتِ آزادگان در قالبی دینی و منسجم محسوب می‌‌شد.		بنابراین یک نظام بسیار کهنِ مربوط به قرن ۱۰ و ۱۱ پیش از میلاد در ایران غربی وجود داشت که احتمالا نخستین صورت‌بندی خدمتِ آزادگان در قالبی دینی و منسجم محسوب می‌‌شد.

	در اواخر قرن پنجم پ.م، و اوایل قرن چهارم پ.م، زمانی که هنوز چند دهه‌‌ای تا برخاستن توفانی از مقدونیه و زیر و زِبَرشدنِ نخستین دولت جهانی باقی مانده بود، چهارمین مرکز تعریف خدمت در همسایگی ایران پدیدار شد. این مرکز، در شمال هند و خارج از محدوده‌‌ی نفوذ سیاسی هخامنشیان قرار داشت، اما از دیرباز با سغد و هرات و تمدن‌های دره‌ی سند در ارتباط بود. کسی که پیامبر این آیین نو بود، گَتَمَه سیدَرتَه نام داشت که امروز ~~بیش‌تر~~ با نام “بودا” شهرت دارد. بودا آیینی را برآورد که در مدتی کوتاه در زادگاهش فراگیر شد و در قرن‌های بعد توسعه‌‌ای چشم‌گیر یافت. آیین بودا به خاطر مقاومت سرسختانه‌‌ی دین هندویی و فراگیر بودنش در شبه قاره‌‌ی هند، پیشرفت چندانی در مسیرِ جنوبی نکرد. اما به سمت شمال و غرب گسترش یافت و وقتی یک قرن بعد اشکانیان از خاکستر تمدن هخامنشی سر بر آوردند، خود را با دولتی مقتدر و چندفرهنگی در باکتریای باستانی روبرو دیدند که دینِ مهمش بودایی بود و مبلغان بودایی از مجرای آن تا سیام(تایلند) و چین پیش می‌‌رفتند.		در اواخر قرن پنجم پ.م، و اوایل قرن چهارم پ.م، زمانی که هنوز چند دهه‌‌ای تا برخاستن توفانی از مقدونیه و زیر و زِبَرشدنِ نخستین دولت جهانی باقی مانده بود، چهارمین مرکز تعریف خدمت در همسایگی ایران پدیدار شد. این مرکز، در شمال هند و خارج از محدوده‌‌ی نفوذ سیاسی هخامنشیان قرار داشت، اما از دیرباز با سغد و هرات و تمدن‌های دره‌ی سند در ارتباط بود. کسی که پیامبر این آیین نو بود، گَتَمَه سیدَرتَه نام داشت که امروز بیشتر با نام “بودا” شهرت دارد. بودا آیینی را برآورد که در مدتی کوتاه در زادگاهش فراگیر شد و در قرن‌های بعد توسعه‌‌ای چشم‌گیر یافت. آیین بودا به خاطر مقاومت سرسختانه‌‌ی دین هندویی و فراگیر بودنش در شبه قاره‌‌ی هند، پیشرفت چندانی در مسیرِ جنوبی نکرد. اما به سمت شمال و غرب گسترش یافت و وقتی یک قرن بعد اشکانیان از خاکستر تمدن هخامنشی سر بر آوردند، خود را با دولتی مقتدر و چندفرهنگی در باکتریای باستانی روبرو دیدند که دینِ مهمش بودایی بود و مبلغان بودایی از مجرای آن تا سیام(تایلند) و چین پیش می‌‌رفتند.

	پس از تازش اسکندر به ایران‌زمین و نابودی هخامنشیان، در اطراف این قلمرو دولت‌هایی کوچک پدیدار شدند که ساخت سیاسی آن را به ارث بوده بودند و از این نظر به هم شباهت داشتند که در برابر هجوم مقدونیان و یونانیان و در رویارویی با موج حملات غارتگرانه‌‌شان تکامل یافته بودند. برخی از این دولت‌ها –مانند مادِ آتروپاتن و پونت از دل دولت هخامنشی کهن سر بر آوردند و برخی دیگر مانند دولت موراویه در همسایگی آن پدیدار شدند. نخستین دولتِ بودایی که در عصر آشوکا ترویج آیین بودایی را وجهه‌‌ی همت خود قرار داد، یکی از همین مراکز بود.		پس از تازش اسکندر به ایران‌زمین و نابودی هخامنشیان، در اطراف این قلمرو دولت‌هایی کوچک پدیدار شدند که ساخت سیاسی آن را به ارث بوده بودند و از این نظر به هم شباهت داشتند که در برابر هجوم مقدونیان و یونانیان و در رویارویی با موج حملات غارتگرانه‌‌شان تکامل یافته بودند. برخی از این دولت‌ها –مانند مادِ آتروپاتن و پونت از دل دولت هخامنشی کهن سر بر آوردند و برخی دیگر مانند دولت موراویه در همسایگی آن پدیدار شدند. نخستین دولتِ بودایی که در عصر آشوکا ترویج آیین بودایی را وجهه‌‌ی همت خود قرار داد، یکی از همین مراکز بود.

Lilayegane در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۲

2014-06-12T09:12:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۱۲
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	اینک اخلاق بندگان، تلنباری از ناتوانی‌‌های ریز و درشت که نه سرافرازانه تحمیل شرایط بیرونی باشد که زاده‌‌ی ترس‌ها و هراس‌هایی درونی است. مجموعه‌ای شلخته از ناکامی‌‌های گوناگون که در اطراف ساده‌‌ترین میل‌ها و پیشِ پا افتاده‌‌ترین خواست‌ها روییده‌‌اند. آن بنده‌‌ای که در آن روزگار دور، برای خوردن وعده‌‌ای غذا برای اربابی کار می‌‌کرد یا به سودای برخورداری از لطف ایزدی که ثروت و خواسته برایش فراهم آوَرَد، قربانی می‌‌کرد، در پیچ و خم معانی رازآمیز خواستِ بتی موهوم گم شد. به همان شکلی که غریزه‌‌ی جنسی، معشوق را از پوست و خون خالی کرد و پوسته‌‌ای پوک از وی را بر قلب معشوق حک کرد، میل به غذا، سرپناه و امنیت نیز در زرهِ بتی خودساخته اسیر شد و بر آسمان مصلوب شد.		اینک اخلاق بندگان، تلنباری از ناتوانی‌‌های ریز و درشت که نه سرافرازانه تحمیل شرایط بیرونی باشد که زاده‌‌ی ترس‌ها و هراس‌هایی درونی است. مجموعه‌ای شلخته از ناکامی‌‌های گوناگون که در اطراف ساده‌‌ترین میل‌ها و پیشِ پا افتاده‌‌ترین خواست‌ها روییده‌‌اند. آن بنده‌‌ای که در آن روزگار دور، برای خوردن وعده‌‌ای غذا برای اربابی کار می‌‌کرد یا به سودای برخورداری از لطف ایزدی که ثروت و خواسته برایش فراهم آوَرَد، قربانی می‌‌کرد، در پیچ و خم معانی رازآمیز خواستِ بتی موهوم گم شد. به همان شکلی که غریزه‌‌ی جنسی، معشوق را از پوست و خون خالی کرد و پوسته‌‌ای پوک از وی را بر قلب معشوق حک کرد، میل به غذا، سرپناه و امنیت نیز در زرهِ بتی خودساخته اسیر شد و بر آسمان مصلوب شد.

	۲. اما خدمت، تنها به بندگان تعلق ندارد، که خدمتی دیگر نیز وجود دارد و آن خدمت آزادگان است؛ آزادگان نیز خدمت می‌‌کنند، اما الگوی کردارشان، انگیزه‌‌شان و پیامد رفتارشان عالم‌‌ها با عادت بندگان متفاوت است. مبنای خدمتِ آزاده، نه ترس و هراس از قدرتی بیرونی، که میل و گرایشی درونی است به نیکی‌کردن. اگر بنده بر محور میلِ ارباب و در پرتو خواست‌های او خدمت می‌‌کرد، آزاده‌‌ای نیز وجود داشت که تقریبا مستقل از موضوعِ نیکی و سویه‌ی پذیرنده‌ی نیکی، به دلیل ساده‌‌ی نیکوکاری خویش، به خدمت می‌‌پرداخت. گذشته از خدمتی که از ضعف و ناتوانی برمی‌‌خاست، بر طلب بقا و لذت متمرکز بود، خدمتی دیگر نیز بالید و رشد کرد که سرچشمه‌‌اش قدرت بود و ~~دست‌یابی~~ به قدرتی ~~بیش‌تر~~ و معنایی فرارونده را آماج کرده بود. آزاده، کسی بود که بر محور خویشتن حرکت می‌‌کرد و خواست خویش را به شکلی بی‌‌واسطه و طبیعی سرلوحه کردار خویشتن قرار می‌‌داد. به همین دلیل، میلِ طبیعی و ذاتی نهفته در همگان برای نیکی‌کردن به هم‌نوع و محاسبه‌‌ی سودجویانه و معقولِ برنده-برنده بازی‌کردن و لذتِ سرراست و غنی “لذت‌رساندن به دیگری” در دسترس وی قرار داشت. از این رو، آزاده کسی بود که به میلِ خویش، برای شریک‌شدن در لذتِ نیکی‌کردن، به دیگری خدمت می‌‌کرد.		۲. اما خدمت، تنها به بندگان تعلق ندارد، که خدمتی دیگر نیز وجود دارد و آن خدمت آزادگان است؛ آزادگان نیز خدمت می‌‌کنند، اما الگوی کردارشان، انگیزه‌‌شان و پیامد رفتارشان عالم‌‌ها با عادت بندگان متفاوت است. مبنای خدمتِ آزاده، نه ترس و هراس از قدرتی بیرونی، که میل و گرایشی درونی است به نیکی‌کردن. اگر بنده بر محور میلِ ارباب و در پرتو خواست‌های او خدمت می‌‌کرد، آزاده‌‌ای نیز وجود داشت که تقریبا مستقل از موضوعِ نیکی و سویه‌ی پذیرنده‌ی نیکی، به دلیل ساده‌‌ی نیکوکاری خویش، به خدمت می‌‌پرداخت. گذشته از خدمتی که از ضعف و ناتوانی برمی‌‌خاست، بر طلب بقا و لذت متمرکز بود، خدمتی دیگر نیز بالید و رشد کرد که سرچشمه‌‌اش قدرت بود و دستیابی به قدرتی بیشتر و معنایی فرارونده را آماج کرده بود. آزاده، کسی بود که بر محور خویشتن حرکت می‌‌کرد و خواست خویش را به شکلی بی‌‌واسطه و طبیعی سرلوحه کردار خویشتن قرار می‌‌داد. به همین دلیل، میلِ طبیعی و ذاتی نهفته در همگان برای نیکی‌کردن به هم‌نوع و محاسبه‌‌ی سودجویانه و معقولِ برنده-برنده بازی‌کردن و لذتِ سرراست و غنی “لذت‌رساندن به دیگری” در دسترس وی قرار داشت. از این رو، آزاده کسی بود که به میلِ خویش، برای شریک‌شدن در لذتِ نیکی‌کردن، به دیگری خدمت می‌‌کرد.

	خدمت آزاده، خدمت نظامی خودمختار و هدف‌مند و صاحب اختیار است که تهیای(خلا) معنا و قدرتِ را با کرداری نیکوکارانه برای افزودن بر –بقا-لذت-قدرت-معنای دیگری پر می‌‌کند. این کردار خودخواسته و قدرت‌‌مدارانه که از خواست درونی “من” سرچشمه گرفته‌است و دیگری را هم‌چون پذیرنده‌‌ی کنش نیک – و نه اجبارگرِ آن- در نظر می‌‌گیرد، خدمت آزادگان است.		خدمت آزاده، خدمت نظامی خودمختار و هدف‌مند و صاحب اختیار است که تهیای(خلا) معنا و قدرتِ را با کرداری نیکوکارانه برای افزودن بر –بقا-لذت-قدرت-معنای دیگری پر می‌‌کند. این کردار خودخواسته و قدرت‌‌مدارانه که از خواست درونی “من” سرچشمه گرفته‌است و دیگری را هم‌چون پذیرنده‌‌ی کنش نیک – و نه اجبارگرِ آن- در نظر می‌‌گیرد، خدمت آزادگان است.

Lilayegane در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۰۵

2014-06-12T09:05:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۹:۰۵
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	همگام با پیچیده‌‌ترشدنِ نظام‌های اجتماعی و ساختارهای ذهنی آدمیانِ متمدن، خدمت نیز پیچیده‌‌تر و پیچیده‌‌تر شد. به‌تدریج خدمت بندگانه در تمام شکاف‌های اجتماعی که مختصر تمایز قدرتی در آن دیده می‌‌شد، شاخه دواند. خدمتِ جوان‌ترها به پیرترها، زنان به مردان و فرزندان به والدین در قالب خدمتِ رعیت به شاه، پیروان یک دین به کاهنِ آن دین و اعضای قبیله به سرکرده، تبلور یافت. به این ترتیب، خدمت به امری رایج و همه‌‌گیر تبدیل شد که بر حسب عادت همواره انجام می‌‌گرفت. خدمت بندگانه، محورِ بازتوزیع منابع در جوامع انسانی شد و آدمیان عادت کردند و مشروط شدند تا مطیع نیرویی برتر از خویش باشند، به امر وی کار و تولید کنند و تنها پس از برآورده‌کردنِ نیازهای وی و اطمینان از ارضای میل او، لذت ببرند و بقا بورزند.		همگام با پیچیده‌‌ترشدنِ نظام‌های اجتماعی و ساختارهای ذهنی آدمیانِ متمدن، خدمت نیز پیچیده‌‌تر و پیچیده‌‌تر شد. به‌تدریج خدمت بندگانه در تمام شکاف‌های اجتماعی که مختصر تمایز قدرتی در آن دیده می‌‌شد، شاخه دواند. خدمتِ جوان‌ترها به پیرترها، زنان به مردان و فرزندان به والدین در قالب خدمتِ رعیت به شاه، پیروان یک دین به کاهنِ آن دین و اعضای قبیله به سرکرده، تبلور یافت. به این ترتیب، خدمت به امری رایج و همه‌‌گیر تبدیل شد که بر حسب عادت همواره انجام می‌‌گرفت. خدمت بندگانه، محورِ بازتوزیع منابع در جوامع انسانی شد و آدمیان عادت کردند و مشروط شدند تا مطیع نیرویی برتر از خویش باشند، به امر وی کار و تولید کنند و تنها پس از برآورده‌کردنِ نیازهای وی و اطمینان از ارضای میل او، لذت ببرند و بقا بورزند.

	ارباب، قدم به قدم در هاله‌‌ای از تقدس و ابهام پیشروی کرد و به امری انتزاعی و قدسی تبدیل شد و به همین ترتیب نیز خدمت، مرحله به مرحله دشوارتر شد؛ با مناسکی پیچیده‌‌تر و تخصص‌یافته‌‌تر گره خورد و معنای ضمنی ~~بیش‌تری~~ را در خود انبار کرد. در ابتدای کار، خدمت ساده‌‌ی برده‌‌ای جنگی بود، بر زمین سربازی که روزی او را نکشته بود. اما بعدها، قضیه به خدمت عضوی از جامعه تبدیل شد که در رمه‌‌ی خداوندِ حامی قبیله زاده شده بود و به او “تعلق داشت”. هم‌چنان‌که در سلسله‌مراتبی دست و پاگیر، به شاه، کاهن، خان، سرکرده و در نهایت به والدین خود تعلق داشت. خدمت در این دنیای انباشته از بندگی، کاری پرزحمت بود. رنجی بود که به ضرب و زور اجبار نیرویی مقتدر و جبار باید انجام می‌پذیرفت. خواه این نیرو به‌راستی وجود داشته باشد یا نه و خواه به‌راستی منابع به این شکلِ خاص مورد نیازش باشد یا نباشد.		ارباب، قدم به قدم در هاله‌‌ای از تقدس و ابهام پیشروی کرد و به امری انتزاعی و قدسی تبدیل شد و به همین ترتیب نیز خدمت، مرحله به مرحله دشوارتر شد؛ با مناسکی پیچیده‌‌تر و تخصص‌یافته‌‌تر گره خورد و معنای ضمنی بیشتری را در خود انبار کرد. در ابتدای کار، خدمت ساده‌‌ی برده‌‌ای جنگی بود، بر زمین سربازی که روزی او را نکشته بود. اما بعدها، قضیه به خدمت عضوی از جامعه تبدیل شد که در رمه‌‌ی خداوندِ حامی قبیله زاده شده بود و به او “تعلق داشت”. هم‌چنان‌که در سلسله‌مراتبی دست و پاگیر، به شاه، کاهن، خان، سرکرده و در نهایت به والدین خود تعلق داشت. خدمت در این دنیای انباشته از بندگی، کاری پرزحمت بود. رنجی بود که به ضرب و زور اجبار نیرویی مقتدر و جبار باید انجام می‌پذیرفت. خواه این نیرو به‌راستی وجود داشته باشد یا نه و خواه به‌راستی منابع به این شکلِ خاص مورد نیازش باشد یا نباشد.

	در تمدنی دیرپا و کهنسال و سخت پیچیده مانند ایران بود که برای نخستین بار، خدمتِ اربابِ زمینی و آسمانی به هم گره خورد. خداوندی که پیشاپیش با صافی معابد تا حدودی تشخص یافته بود و به بتی انسان‌گونه تبدیل شده بود، ناگهان با معشوقی زمینی و ملموس که به همان ترتیب شخصیت و هویتی داشت، یکسان انگاشته شد.		در تمدنی دیرپا و کهنسال و سخت پیچیده مانند ایران بود که برای نخستین بار، خدمتِ اربابِ زمینی و آسمانی به هم گره خورد. خداوندی که پیشاپیش با صافی معابد تا حدودی تشخص یافته بود و به بتی انسان‌گونه تبدیل شده بود، ناگهان با معشوقی زمینی و ملموس که به همان ترتیب شخصیت و هویتی داشت، یکسان انگاشته شد.
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	گذار از اخلاق آزادگان به اخلاق بندگان، از نظر جامعه‌شناختی با تکوین نخستین شهرها و مراکز انباشت دارایی و منابع لذت و قدرت همراه بود.		گذار از اخلاق آزادگان به اخلاق بندگان، از نظر جامعه‌شناختی با تکوین نخستین شهرها و مراکز انباشت دارایی و منابع لذت و قدرت همراه بود.

	~~اینک خدمت بندگان و~~ اینک اخلاق بندگان، تلنباری از ناتوانی‌‌های ریز و درشت که نه سرافرازانه تحمیل شرایط بیرونی باشد که زاده‌‌ی ترس‌ها و هراس‌هایی درونی است. مجموعه‌ای شلخته از ناکامی‌‌های گوناگون که در اطراف ساده‌‌ترین میل‌ها و پیشِ پا افتاده‌‌ترین خواست‌ها روییده‌‌اند. آن بنده‌‌ای که در آن روزگار دور، برای خوردن وعده‌‌ای غذا برای اربابی کار می‌‌کرد یا به سودای برخورداری از لطف ایزدی که ثروت و خواسته برایش فراهم آوَرَد، قربانی می‌‌کرد، در پیچ و خم معانی رازآمیز خواستِ بتی موهوم گم شد. به همان شکلی که غریزه‌‌ی جنسی، معشوق را از پوست و خون خالی کرد و پوسته‌‌ای پوک از وی را بر قلب معشوق حک کرد، میل به غذا، سرپناه و امنیت نیز در زرهِ بتی خودساخته اسیر شد و بر آسمان مصلوب شد.		اینک اخلاق بندگان، تلنباری از ناتوانی‌‌های ریز و درشت که نه سرافرازانه تحمیل شرایط بیرونی باشد که زاده‌‌ی ترس‌ها و هراس‌هایی درونی است. مجموعه‌ای شلخته از ناکامی‌‌های گوناگون که در اطراف ساده‌‌ترین میل‌ها و پیشِ پا افتاده‌‌ترین خواست‌ها روییده‌‌اند. آن بنده‌‌ای که در آن روزگار دور، برای خوردن وعده‌‌ای غذا برای اربابی کار می‌‌کرد یا به سودای برخورداری از لطف ایزدی که ثروت و خواسته برایش فراهم آوَرَد، قربانی می‌‌کرد، در پیچ و خم معانی رازآمیز خواستِ بتی موهوم گم شد. به همان شکلی که غریزه‌‌ی جنسی، معشوق را از پوست و خون خالی کرد و پوسته‌‌ای پوک از وی را بر قلب معشوق حک کرد، میل به غذا، سرپناه و امنیت نیز در زرهِ بتی خودساخته اسیر شد و بر آسمان مصلوب شد.

	۲. اما خدمت، تنها به بندگان تعلق ندارد، که خدمتی دیگر نیز وجود دارد و آن خدمت آزادگان است؛ آزادگان نیز خدمت می‌‌کنند، اما الگوی کردارشان، انگیزه‌‌شان و پیامد رفتارشان عالم‌‌ها با عادت بندگان متفاوت است. مبنای خدمتِ آزاده، نه ترس و هراس از قدرتی بیرونی، که میل و گرایشی درونی است به نیکی‌کردن. اگر بنده بر محور میلِ ارباب و در پرتو خواست‌های او خدمت می‌‌کرد، آزاده‌‌ای نیز وجود داشت که تقریبا مستقل از موضوعِ نیکی و سویه‌ی پذیرنده‌ی نیکی، به دلیل ساده‌‌ی نیکوکاری خویش، به خدمت می‌‌پرداخت. گذشته از خدمتی که از ضعف و ناتوانی برمی‌‌خاست، بر طلب بقا و لذت متمرکز بود، خدمتی دیگر نیز بالید و رشد کرد که سرچشمه‌‌اش قدرت بود و دست‌یابی به قدرتی بیش‌تر و معنایی فرارونده را آماج کرده بود. آزاده، کسی بود که بر محور خویشتن حرکت می‌‌کرد و خواست خویش را به شکلی بی‌‌واسطه و طبیعی سرلوحه کردار خویشتن قرار می‌‌داد. به همین دلیل، میلِ طبیعی و ذاتی نهفته در همگان برای نیکی‌کردن به هم‌نوع و محاسبه‌‌ی سودجویانه و معقولِ برنده-برنده بازی‌کردن و لذتِ سرراست و غنی “لذت‌رساندن به دیگری” در دسترس وی قرار داشت. از این رو، آزاده کسی بود که به میلِ خویش، برای شریک‌شدن در لذتِ نیکی‌کردن، به دیگری خدمت می‌‌کرد.		۲. اما خدمت، تنها به بندگان تعلق ندارد، که خدمتی دیگر نیز وجود دارد و آن خدمت آزادگان است؛ آزادگان نیز خدمت می‌‌کنند، اما الگوی کردارشان، انگیزه‌‌شان و پیامد رفتارشان عالم‌‌ها با عادت بندگان متفاوت است. مبنای خدمتِ آزاده، نه ترس و هراس از قدرتی بیرونی، که میل و گرایشی درونی است به نیکی‌کردن. اگر بنده بر محور میلِ ارباب و در پرتو خواست‌های او خدمت می‌‌کرد، آزاده‌‌ای نیز وجود داشت که تقریبا مستقل از موضوعِ نیکی و سویه‌ی پذیرنده‌ی نیکی، به دلیل ساده‌‌ی نیکوکاری خویش، به خدمت می‌‌پرداخت. گذشته از خدمتی که از ضعف و ناتوانی برمی‌‌خاست، بر طلب بقا و لذت متمرکز بود، خدمتی دیگر نیز بالید و رشد کرد که سرچشمه‌‌اش قدرت بود و دست‌یابی به قدرتی بیش‌تر و معنایی فرارونده را آماج کرده بود. آزاده، کسی بود که بر محور خویشتن حرکت می‌‌کرد و خواست خویش را به شکلی بی‌‌واسطه و طبیعی سرلوحه کردار خویشتن قرار می‌‌داد. به همین دلیل، میلِ طبیعی و ذاتی نهفته در همگان برای نیکی‌کردن به هم‌نوع و محاسبه‌‌ی سودجویانه و معقولِ برنده-برنده بازی‌کردن و لذتِ سرراست و غنی “لذت‌رساندن به دیگری” در دسترس وی قرار داشت. از این رو، آزاده کسی بود که به میلِ خویش، برای شریک‌شدن در لذتِ نیکی‌کردن، به دیگری خدمت می‌‌کرد.

Lilayegane در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۸:۳۰

2014-06-12T08:30:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۱۴، ساعت ۰۸:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	۱. دو راه وجود دارد برای خدمت‌کردن و دو شیوه از در معرض خدمت قرارگرفتن را می‌توان سراغ کرد. دو نوع خدمتگزار و دو نوع پذیرنده‌ی خدمت وجود دارند و از این رو دو فرآیند گوناگون هم هست که با نامِ مشترک “خدمت” مورد اشاره قرار می‌گیرد، همسان پنداشته می‌شود و در نتیجه معمولا با هم اشتباه گرفته می‌شود. این دوگانه‌انگاری، البته بدان معنا نیست که به‌راستی تنها دو نوع از خدمت، وجود دارد. معنای این دوتایی‌دانستنِ شیوه‌ی خدمت، ~~بیش‌تر~~ اشاره به جفت متضاد معنایی‌ای است که می‌تواند به خدمت مربوط دانسته شود. خدمت را نیز مانند تمام مفاهیم دیگر، در تار و پود دوگانه‌هایی منطقی یا معنایی می‌توان به دام انداخت و این خصلت زبان و ویژگی عام رمزگانی منطقی‌ است که ما با آن به شکلی ارتباطی می‌اندیشیم و نتایج را برای یکدیگر بازگو می‌کنیم. بر این مبنا، می‌توان پذیرفت که دو قطبِ متضاد در مورد خدمت‌کردن قابل تصور است.		۱. دو راه وجود دارد برای خدمت‌کردن و دو شیوه از در معرض خدمت قرارگرفتن را می‌توان سراغ کرد. دو نوع خدمتگزار و دو نوع پذیرنده‌ی خدمت وجود دارند و از این رو دو فرآیند گوناگون هم هست که با نامِ مشترک “خدمت” مورد اشاره قرار می‌گیرد، همسان پنداشته می‌شود و در نتیجه معمولا با هم اشتباه گرفته می‌شود. این دوگانه‌انگاری، البته بدان معنا نیست که به‌راستی تنها دو نوع از خدمت، وجود دارد. معنای این دوتایی‌دانستنِ شیوه‌ی خدمت، بیشتر اشاره به جفت متضاد معنایی‌ای است که می‌تواند به خدمت مربوط دانسته شود. خدمت را نیز مانند تمام مفاهیم دیگر، در تار و پود دوگانه‌هایی منطقی یا معنایی می‌توان به دام انداخت و این خصلت زبان و ویژگی عام رمزگانی منطقی‌ است که ما با آن به شکلی ارتباطی می‌اندیشیم و نتایج را برای یکدیگر بازگو می‌کنیم. بر این مبنا، می‌توان پذیرفت که دو قطبِ متضاد در مورد خدمت‌کردن قابل تصور است.

	یکی از آن‌ها، خدمتِ بندگان است. خدمتِ آنان که چشم به دستور اربابی دارند و رضایت وی را شرط رضایت خویشتن می‌دانند. خدمت بردگان که زرخریدِ این ارباب هستند یا بندگانی که پایبند بتی خاص شده‌اند، هردو در این رده می‌گنجند. خدمتِ بندگان، مشخصاتی آشکار و خطاناپذیر دارد. محورِ موضوعی آن لذت‌های زیستی است و از میان چهار متغیر مرکزی ~~بقلم~~ (۱)، بقا و تا حدودی لذت را آماج می‌‌کند. مبنای اصلی آن، داد و ستد منابعی پایان‌پذیر است که بسترِ ~~دست‌یابی~~ به لذت‌های زیستی را فراهم می‌‌آورد. رویکرد آن و منطقی که در پشت پرده‌‌ی ادبِ متظاهرانه‌‌اش نهفته است، به شکلی خالص سودگرایانه است. گرانیگاهِ آن، میلِ ارباب است و ارتباط زورمدارانه‌‌ای که با بنده برقرار می‌‌کند.		یکی از آن‌ها، خدمتِ بندگان است. خدمتِ آنان که چشم به دستور اربابی دارند و رضایت وی را شرط رضایت خویشتن می‌دانند. خدمت بردگان که زرخریدِ این ارباب هستند یا بندگانی که پایبند بتی خاص شده‌اند، هردو در این رده می‌گنجند. خدمتِ بندگان، مشخصاتی آشکار و خطاناپذیر دارد. محورِ موضوعی آن لذت‌های زیستی است و از میان چهار متغیر مرکزی قلبم (۱)، بقا و تا حدودی لذت را آماج می‌‌کند. مبنای اصلی آن، داد و ستد منابعی پایان‌پذیر است که بسترِ دستیابی به لذت‌های زیستی را فراهم می‌‌آورد. رویکرد آن و منطقی که در پشت پرده‌‌ی ادبِ متظاهرانه‌‌اش نهفته است، به شکلی خالص سودگرایانه است. گرانیگاهِ آن، میلِ ارباب است و ارتباط زورمدارانه‌‌ای که با بنده برقرار می‌‌کند.

	شرط بندگی، از میان برخاستن خود است و مضمحل‌شدن در اربابی که شاید جبار و سهمگین بنمایاند، اما با ذوب‌شدن در پرتو وجود وی، می‌‌توان از بخشی از این هاله‌‌ی اقتدار و نیروی وی بهره‌‌مند شد.		شرط بندگی، از میان برخاستن خود است و مضمحل‌شدن در اربابی که شاید جبار و سهمگین بنمایاند، اما با ذوب‌شدن در پرتو وجود وی، می‌‌توان از بخشی از این هاله‌‌ی اقتدار و نیروی وی بهره‌‌مند شد.
خط ۹:		خط ۹:
	داد و ستدی در پسِ پرده‌‌ی خدمت بندگان در جریان است. بنده منبعی را که با کوشش و زحمت به دست آورده‌است و خود بدان نیاز دارد، به ارباب می‌دهد. نه از آن رو که چنین می‌‌خواهد، بلکه برای خاطرِ آن که ارباب چنین خواستی دارد و قدرتی چندان زیاد دارد که خواست خود را بر میلِ بنده مستولی می‌‌سازد. ارباب در این داد و ستد، کارفرمایی است که نمی‌‌توان با او وارد مذاکره شد. قدرقدرتی است که باید به هر ترتیب رضایتش را برآورده ساخت و تنها در این شرایط است که براده‌‌هایی از بقا و لذت، به شکلی دست دوم، مندرس و استعمال‌شده، به بنده تعلق می‌‌گیرد.		داد و ستدی در پسِ پرده‌‌ی خدمت بندگان در جریان است. بنده منبعی را که با کوشش و زحمت به دست آورده‌است و خود بدان نیاز دارد، به ارباب می‌دهد. نه از آن رو که چنین می‌‌خواهد، بلکه برای خاطرِ آن که ارباب چنین خواستی دارد و قدرتی چندان زیاد دارد که خواست خود را بر میلِ بنده مستولی می‌‌سازد. ارباب در این داد و ستد، کارفرمایی است که نمی‌‌توان با او وارد مذاکره شد. قدرقدرتی است که باید به هر ترتیب رضایتش را برآورده ساخت و تنها در این شرایط است که براده‌‌هایی از بقا و لذت، به شکلی دست دوم، مندرس و استعمال‌شده، به بنده تعلق می‌‌گیرد.

	بندگان، نخست در سپیده دم تمدن بر ~~صحنه ی~~ گیتی ظاهر شدند. نخستین بنده در آن روزی زاده شد که نخستین آدمِ زورمند و خشن، موفق شد نخستین آدمِ ترسو و ناتوان را با آسیبی زودگذر چندان بترساند که او را به ابزاری در خدمت خود بدل کند.		بندگان، نخست در سپیده دم تمدن بر صحنه‌ی گیتی ظاهر شدند. نخستین بنده در آن روزی زاده شد که نخستین آدمِ زورمند و خشن، موفق شد نخستین آدمِ ترسو و ناتوان را با آسیبی زودگذر چندان بترساند که او را به ابزاری در خدمت خود بدل کند.

	بنده در شکلِ کامل و خالصِ خود، باید در ارباب ذوب شود و خواست خود را در خواست وی حل کند. بنده‌‌ای به‌راستی شرط بندگی را به جای می‌‌آورد که به‌تدریج از خواست خویش بیگانه شود و میل ارباب را به جای میل خود بگذارد. شرط بندگی، از میان برخاستن خود است و مضمحل‌شدن در اربابی که شاید جبار و سهمگین بنمایاند، اما با ذوب‌شدن در پرتو وجود وی، می‌‌توان از بخشی از این هاله‌‌ی اقتدار و نیروی وی بهره‌‌مند شد. هرچند این هاله دروغین و آن قدرت موهوم باشد و هرچه این بهره‌‌مندی خیالی و ذهنی بنماید.		بنده در شکلِ کامل و خالصِ خود، باید در ارباب ذوب شود و خواست خود را در خواست وی حل کند. بنده‌‌ای به‌راستی شرط بندگی را به جای می‌‌آورد که به‌تدریج از خواست خویش بیگانه شود و میل ارباب را به جای میل خود بگذارد. شرط بندگی، از میان برخاستن خود است و مضمحل‌شدن در اربابی که شاید جبار و سهمگین بنمایاند، اما با ذوب‌شدن در پرتو وجود وی، می‌‌توان از بخشی از این هاله‌‌ی اقتدار و نیروی وی بهره‌‌مند شد. هرچند این هاله دروغین و آن قدرت موهوم باشد و هرچه این بهره‌‌مندی خیالی و ذهنی بنماید.

Mahdieh: صفحه‌ای جدید حاوی «۱. دو راه وجود دارد برای خدمت‌کردن و دو شیوه از در معرض خدمت قرارگرفتن را می‌...» ایجاد کرد

2014-03-25T12:10:12Z

صفحه‌ای جدید حاوی «۱. دو راه وجود دارد برای خدمت‌کردن و دو شیوه از در معرض خدمت قرارگرفتن را می‌...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات