https://wiki.soshians.net//index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%D9%86%D8%B4_%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%83%D8%A7%D9%85%D9%87منش خودكامه - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-15T10:44:47Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.39.7https://wiki.soshians.net//index.php?title=%D9%85%D9%86%D8%B4_%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%83%D8%A7%D9%85%D9%87&diff=3284&oldid=prevMehrdad.akhavan: صفحهای جدید حاوی «منش خودكامه، در افراطى ترين بيان، آن منشى است كه حضور هيچ منش ديگرى را در مغز...» ایجاد کرد2022-05-21T21:19:43Z<p>صفحهای جدید حاوی «منش خودكامه، در افراطى ترين بيان، آن منشى است كه حضور هيچ منش ديگرى را در مغز...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>منش خودكامه، در افراطى ترين بيان، آن منشى است كه حضور هيچ منش ديگرى را در مغزِ حامل خود تحمل نكند. ناگفته پيداست كه اين <br />
تعريف فرضى است و هيچ منشى با اين درجه از خودكامگى وجود ندارد، اما قصدمان از تعريف چنين منشى، نشان دادن حالتى حدى از اندركنشمنشها با هم است.<br />
<br />
دستور منش خودكامه طوري است كه گذشته از تشويقِ حامل براي تكثير كردن خودش، تكثير ساير منشها را مهار مى كند. منش خودكامه ى<br />
مطلق، منشى است كه مى كوشد تا تنها همانندساز سپهر فرهنگى باشد. با توجه به اين كه سپهر فرهنگى شبكه اى از منشهاى متداخل در هم است و [[سطح روانشناختى]] هم تنها با درونى شدن بخشی از اين شبكه پايدار مى ماند، هيچ منش خودكامه ى مطلقى در انسان هاى سالم وجودندارد. شايد [[شيزوفرنى كاتاتونيک حاد]] و حالت تفكر اجبارى و [[تكرارى]] در آن را بتوان به عنوان حالتى تجربى از حضور منشهاى خودكامه ى خطرناک پذيرفت. آن داستانِ بورخس كه در آن انديشه ي يک سكه ي عادي تمام فضاي ذهنی راوي را اشغال می كند هم می تواند شكلی ادبی و خلاقانه از منش خودكامه دانسته شود. <br />
<br />
<br />
اما معمولا منشها رفتاري تحمل پذيرتر را در قبال ساير منشها از خود نشان مى دهند. خودكامه ترين منشهايى كه در افراد سالم عادى ديده مى شوند، معمولا شعرگونه و ناخودآگاه هستند و منجر به بروز حالتى [[شهودى]] و [[اشراقى]] ناگهانى مى شوند كه در نتيجه ى آن شبكه اى پيچيده از منشهاى مستقر در مغزِ حامل دستخوشِ بازآرايی و نوتركيبیِ ناگهانی می شوند. معمولا بخشی از اين شبكه ريشه كن می شود و منشهايى ساده تر جايگزينشان مى گردد. بسيارى از كشف و شهودها كه فرد در آنها ناگهان به شكلى غيرقابل توضيح متوجه پوچى و بى مايگى شبكه اى پيچيده از افكار مى شود، و آنها را به نفع ادراكى بيان ناپذير و كم محتوا رها مى سازد، نمونه اى از اين منشها هستند. مواردي هم وجود دارند كه در آن بازآرايیِ يادشده، تركيبی پيچيده تر و ساختاري منسجم تر را پديد می آورد. <br />
<br />
<br />
شهودهايی كه جهش به يک دستگاه فلسفی يا بينشی فراگير و رسيدگی پذير را ممكن می سازند، نمونه هايی از اين حالت هستند. در آثار منسوب به [[سقراط]]، روشن قدما، چرخش شهودى شدگیِ فيلسوفان ذن، و اشراقِ [[ابن سينا]] و [[سهروردي]] احتمالا به همين پديده ي اخير اشاره می كنند. <br />
<br />
<br />
ناگفته پيداست كه شهودهاي نوع اخير، چون زاينده و بارور هستند و ظهور منشهايی نو را رقم می زنند، چندان خودكامه نيستند و به ميانه ي طيف مورد نظرمان نزديکتر هستند.</div>Mehrdad.akhavan