https://wiki.soshians.net//index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%81%D8%B1%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%A7_%D9%87%D8%AF%D9%81_%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8Cفروکاست جهان با هدف ساده سازی - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-15T13:49:03Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.39.7https://wiki.soshians.net//index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%A7_%D9%87%D8%AF%D9%81_%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C&diff=3036&oldid=prevMehrdad.akhavan: صفحهای جدید حاوی «در ميانِ اين سه، ساده ترين نوع ارتباط، به اندركنش «من» با جهان بازمى گردد. مح...» ایجاد کرد2022-05-18T02:47:45Z<p>صفحهای جدید حاوی «در ميانِ اين سه، ساده ترين نوع ارتباط، به اندركنش «من» با جهان بازمى گردد. مح...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>در ميانِ اين سه، ساده ترين نوع ارتباط، به اندركنش «من» با جهان بازمى گردد. محيط بیجانِ اطراف ما، زمينه اي است [[آشفته]] و انباشته از پديدارهايى كه هر كدامشان رفتارى بسيار ساده تر از «من» دارند. اين [[چيز]]ها و [[رخداد]]ها مى توانند به سادگى در قالب قواعدي انتزاعى صورتبندي و پيشبينى پذير گردند. چگونگیِ ساخت قواعد مورد نظر، همان است كه روششناسی علم را تشكيل می دهد. <br />
<br />
در بحث كنونی تنها بايد به اين نكته اشاره كرد كه [[فرو كاستنِ]] قواعد حاكم بر جهان به قوانين رياضى گونه و كمى پيشينه اي طولانى ندارد و تنها در سه قرن گذشته فراگير شده است. پيش از آن دستگاه هاى سه متغيرهى ارسطويى (جوهر، ماده، صورت) يا دو ارزشى چينى (يين و يانگ) جهان را در حد نياز پيشبينى و منظم می كرد.<br />
<br /><br />
<br />
هر يک از نظام هاي يادشده شيوه اي خاص براى اتصال به جهان را در پيش مى گرفتند و بر خلاف باور عمومی، هيچ يک غيرتجربى يا نامعقول نبوده اند و اتصالشان را با تجربه هاي روزانه برقرار بوده است. اما هر يک نوعی خاص از تجربه را مهم قلمداد مى كرده اند. از اين روست كه با نگرش علمى نقادانه ى امروزين ما، شيوه ى طبيعیدانان قرون وسطا يا حكيمان چينى غيرتجربى مى نمايد، و برعكسِ اين حكم نيز به همين اندازه درست است. بنابراين ارتباط «من» با جهان، در قالب مجموعه اي از قوانين انتزاعىِ مستقل از من و منسوب به جهان، ساماندهى مى شود. اين مجموعه از قواعد به عنوان پيشفرضى هستى شناختى، مدعىِ توصيف كردن جهان در عينيت خود هستند، و بنابراين اعتبارشان با حقيقت داشتن شان گره خورده است. حقيقت داشتن يا نداشتن گزاره هاى مربوط به اندركنش «من» و جهان، به واقعنما بودنشان - و درست بودنشان - مربوط مى شود.</div>Mehrdad.akhavan