زیستجهان= من ـ دیگری - جهان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mehrdad.akhavan در ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۵

2022-09-24T16:45:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	به این ترتیب، نظام زبانی ساختاری است که در دل سطح فرهنگی پدیدار می شود و در سایر سطوح [[فراز]] ریشه میدواند. ورود نظام زبانی به سطوح زیستشناختی و روانی و اجتماعی، سه حوزه ی اتصال میان من و بخشهای گوناگون زیستجهان را ممکن میسازد. زیستجهان که انباشتی از ~~چیزها~~ و ~~رخدادها~~ را در بر میگیرد، در واقع، به سه بخش متمایزِ [[من ـ دیگری - جهان\|من، دیگری و جهان]] قابل تقسیم است. تقسیم شدنِ زیستجهان به این سه لایه را بیش از همه ی فلاسفه، اندیشمندان آلمانی مورد تأکید قرار داده اند. هگل در آثارش به تمایز میان حوزه های «'''[[من ـ دیگری - جهان\|من، دیگری، جهان]]'''» اشاره هایی دارد؛ هر چند تأکیدِ نخستین در این مورد را به شکلی شفاف و دقیق در آثار هوسِرل میتوان بازیافت که کاربست های آن در نظریه ی سیاسی و فلسفه ی اجتماعی را پس از او، سارتر به حد نهایت رساند. این تمایزِ سه بخشی در دیدگاه ما نیز پذیرفته شده است. به بیان دیگر، زیستجهان، که مجموعه ای از چیزها و رخدادهای تعریف شده توسط نظام نشانگانی را در بر می گیرد، به سه عرصه ی متمایز من، دیگری و جهان تفکیک میشود.		به این ترتیب، نظام زبانی ساختاری است که در دل [[سطح فرهنگی]] پدیدار می شود و در سایر سطوح [[فراز]] ریشه میدواند. ورود نظام زبانی به سطوح زیستشناختی و روانی و اجتماعی، سه حوزه ی اتصال میان من و بخشهای گوناگون زیستجهان را ممکن میسازد. زیستجهان که انباشتی از [[چیز]]ها و [[رخداد]]ها را در بر میگیرد، در واقع، به سه بخش متمایزِ [[من ـ دیگری - جهان\|من، دیگری و جهان]] قابل تقسیم است. تقسیم شدنِ زیستجهان به این سه لایه را بیش از همه ی فلاسفه، اندیشمندان آلمانی مورد تأکید قرار داده اند. هگل در آثارش به تمایز میان حوزه های «'''[[من ـ دیگری - جهان\|من، دیگری، جهان]]'''» اشاره هایی دارد؛ هر چند تأکیدِ نخستین در این مورد را به شکلی شفاف و دقیق در آثار هوسِرل میتوان بازیافت که کاربست های آن در نظریه ی سیاسی و فلسفه ی اجتماعی را پس از او، سارتر به حد نهایت رساند. این تمایزِ سه بخشی در دیدگاه ما نیز پذیرفته شده است. به بیان دیگر، زیستجهان، که مجموعه ای از چیزها و رخدادهای تعریف شده توسط نظام نشانگانی را در بر می گیرد، به سه عرصه ی متمایز من، دیگری و جهان تفکیک میشود.
			<br />
	<br />		<br />

	'''من'''		'''[[من]]'''
	<br />		<br />
	عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.		عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.
			<br />
	<br />		<br />

	'''دیگری'''		'''[[دیگری]]'''
			<br />
			در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی\|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «[[بقا و مرگ]]»، «[[پرونده:لذت و رنج\|بندانگشتی]]»، «[[قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا و پوچی]]» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی [[نظامهای نمادینی]] مانند زبان حاصل میآید.
	<br />		<br />
	در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی\|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «بقا و مرگ»، «لذت و رنج»، «قدرت و ضعف»، و «معنا و پوچی» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی نظامهای نمادینی مانند زبان حاصل میآید.
	<br />		<br />

خط ۱۵:		خط ۱۸:
	<br />		<br />
	بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.		بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.
			<br />
	<br />		<br />

خط ۲۰:		خط ۲۴:
	<br />		<br />
	به این ترتیب، زیستجهان سه عرصه ی متمایز دارد که در مرکز آن، من؛ در پیرامون این من، دیگری ها؛ و در زمینه و چشم اندازِ پیرامونی من و دیگری، جهان قرار گرفته است. اندرکنش میان من و من، من و دیگری، و من و جهان حوزه های اصلی ارتباطی و رمزگذاریِ درون زیستجهان را ممکن میکند. در سطح زیستشناختی از [[سلسه مراتب]] [[فراز]] در دیدگاه ما، که «ِبُعد حقیقی» معنا از دید لومان در آن قرار گرفته است، من با جهان وارد ارتباط میشود.		به این ترتیب، زیستجهان سه عرصه ی متمایز دارد که در مرکز آن، من؛ در پیرامون این من، دیگری ها؛ و در زمینه و چشم اندازِ پیرامونی من و دیگری، جهان قرار گرفته است. اندرکنش میان من و من، من و دیگری، و من و جهان حوزه های اصلی ارتباطی و رمزگذاریِ درون زیستجهان را ممکن میکند. در سطح زیستشناختی از [[سلسه مراتب]] [[فراز]] در دیدگاه ما، که «ِبُعد حقیقی» معنا از دید لومان در آن قرار گرفته است، من با جهان وارد ارتباط میشود.
			<br />
	<br />		<br />

	'''ارتباط من و جهان'''		'''ارتباط من و جهان'''
	<br />		<br />
	ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، داوریِ من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.		ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، [[داوریِ]] من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.
			<br />
	<br />		<br />

	'''ارتباط من و من'''		'''ارتباط من و من'''
	<br />		<br />
	در سطح ~~روانی،~~ ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.		در [[سطح روانی]]، ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.
			<br />

	در همین سطحِ روانی است که ارتباط میان من و من نظامی شهودی و شکلی از شناخت را در قالب ادراکات و تحولات هیجانی و عاطفی پدید میآورد. از اینرو، این رابطه به خوبی در نظام زبانی رمزگذاری نمی شود و به همین دلیل است که حوزه ی شناختی ناشی از این سطح، یعنی زیباییشناسی، بیشتر به ذوق و شهود ارتباط پیدا میکند. از این روست که در طول تاریخ، تمدنهای انسانی در رمزگذاریِ زبان مدارانه ی شناختِ مربوط به این حوزه دچار اشکال بوده اند. [[جم]] مرکزی مربوط به این سطح [[زیبایی ـ زشتی\|زیبا - زشت]] است.		در همین سطحِ روانی است که ارتباط میان من و من نظامی شهودی و شکلی از شناخت را در قالب ادراکات و تحولات هیجانی و عاطفی پدید میآورد. از اینرو، این رابطه به خوبی در نظام زبانی رمزگذاری نمی شود و به همین دلیل است که حوزه ی شناختی ناشی از این سطح، یعنی زیباییشناسی، بیشتر به ذوق و شهود ارتباط پیدا میکند. از این روست که در طول تاریخ، تمدنهای انسانی در رمزگذاریِ زبان مدارانه ی شناختِ مربوط به این حوزه دچار اشکال بوده اند. [[جم]] مرکزی مربوط به این سطح [[زیبایی ـ زشتی\|زیبا - زشت]] است.
خط ۳۶:		خط ۴۳:
	'''ارتباط من و دیگری'''		'''ارتباط من و دیگری'''
	<br />		<br />
	در سطح اجتماعی رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم\|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق\|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.		در [[سطح اجتماعی]] رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم\|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق\|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.

Mehrdad.akhavan در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۵

2022-05-11T02:35:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۵
خط ۲:		خط ۲:
	<br />		<br />

	:'''من'''		'''من'''
	<br />		<br />
	عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.		عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.
	<br />		<br />

	:'''دیگری'''		'''دیگری'''
	<br />		<br />
	در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی\|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «بقا و مرگ»، «لذت و رنج»، «قدرت و ضعف»، و «معنا و پوچی» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی نظامهای نمادینی مانند زبان حاصل میآید.		در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی\|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «بقا و مرگ»، «لذت و رنج»، «قدرت و ضعف»، و «معنا و پوچی» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی نظامهای نمادینی مانند زبان حاصل میآید.
	<br />		<br />

	:'''جهان'''		'''جهان'''
	<br />		<br />
	بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.		بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	<br />		<br />

	:'''ارتباط من و جهان'''		'''ارتباط من و جهان'''
	<br />		<br />
	ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، داوریِ من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.		ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، داوریِ من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.
	<br />		<br />

	:'''ارتباط من و من'''		'''ارتباط من و من'''
	<br />		<br />
	در سطح روانی، ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.		در سطح روانی، ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	<br />		<br />

	:'''ارتباط من و دیگری'''		'''ارتباط من و دیگری'''
	<br />		<br />
	در سطح اجتماعی رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم\|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق\|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.		در سطح اجتماعی رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم\|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق\|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.

Mehrdad.akhavan در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۴

2022-05-11T02:34:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۴
خط ۲:		خط ۲:
	<br />		<br />

	: '''من'''		:'''من'''
	<br />		<br />
	عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.		عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.

Mehrdad.akhavan در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۳

2022-05-11T02:33:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۳۳
خط ۴:		خط ۴:
	: '''من'''		: '''من'''
	<br />		<br />

	عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.		عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من\|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ\|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج\|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی\|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی\|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.
	<br />		<br />
خط ۱۰:		خط ۹:
	:'''دیگری'''		:'''دیگری'''
	<br />		<br />

	در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی\|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «بقا و مرگ»، «لذت و رنج»، «قدرت و ضعف»، و «معنا و پوچی» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی نظامهای نمادینی مانند زبان حاصل میآید.		در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی\|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «بقا و مرگ»، «لذت و رنج»، «قدرت و ضعف»، و «معنا و پوچی» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی نظامهای نمادینی مانند زبان حاصل میآید.
	<br />		<br />
خط ۱۶:		خط ۱۴:
	:'''جهان'''		:'''جهان'''
	<br />		<br />

	بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.		بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.
	<br />		<br />
خط ۲۲:		خط ۱۹:
	'''حوزه های ارتباطی درون زیستجهان'''		'''حوزه های ارتباطی درون زیستجهان'''
	<br />		<br />

	به این ترتیب، زیستجهان سه عرصه ی متمایز دارد که در مرکز آن، من؛ در پیرامون این من، دیگری ها؛ و در زمینه و چشم اندازِ پیرامونی من و دیگری، جهان قرار گرفته است. اندرکنش میان من و من، من و دیگری، و من و جهان حوزه های اصلی ارتباطی و رمزگذاریِ درون زیستجهان را ممکن میکند. در سطح زیستشناختی از [[سلسه مراتب]] [[فراز]] در دیدگاه ما، که «ِبُعد حقیقی» معنا از دید لومان در آن قرار گرفته است، من با جهان وارد ارتباط میشود.		به این ترتیب، زیستجهان سه عرصه ی متمایز دارد که در مرکز آن، من؛ در پیرامون این من، دیگری ها؛ و در زمینه و چشم اندازِ پیرامونی من و دیگری، جهان قرار گرفته است. اندرکنش میان من و من، من و دیگری، و من و جهان حوزه های اصلی ارتباطی و رمزگذاریِ درون زیستجهان را ممکن میکند. در سطح زیستشناختی از [[سلسه مراتب]] [[فراز]] در دیدگاه ما، که «ِبُعد حقیقی» معنا از دید لومان در آن قرار گرفته است، من با جهان وارد ارتباط میشود.
	<br />		<br />
خط ۲۸:		خط ۲۴:
	:'''ارتباط من و جهان'''		:'''ارتباط من و جهان'''
	<br />		<br />

	ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، داوریِ من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.		ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، داوریِ من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.
	<br />		<br />
خط ۳۴:		خط ۲۹:
	:'''ارتباط من و من'''		:'''ارتباط من و من'''
	<br />		<br />

	در سطح روانی، ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.		در سطح روانی، ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.

خط ۴۲:		خط ۳۶:
	:'''ارتباط من و دیگری'''		:'''ارتباط من و دیگری'''
	<br />		<br />

	در سطح اجتماعی رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم\|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق\|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.		در سطح اجتماعی رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم\|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق\|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.

Mehrdad.akhavan: صفحه‌ای جدید حاوی «به این ترتیب، نظام زبانی ساختاری است که در دل سطح فرهنگی پدیدار می شود و در سا...» ایجاد کرد

2022-05-11T02:33:04Z

صفحه‌ای جدید حاوی «به این ترتیب، نظام زبانی ساختاری است که در دل سطح فرهنگی پدیدار می شود و در سا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

به این ترتیب، نظام زبانی ساختاری است که در دل سطح فرهنگی پدیدار می شود و در سایر سطوح [[فراز]] ریشه میدواند. ورود نظام زبانی به سطوح زیستشناختی و روانی و اجتماعی، سه حوزه ی اتصال میان من و بخشهای گوناگون زیستجهان را ممکن میسازد. زیستجهان که انباشتی از چیزها و رخدادها را در بر میگیرد، در واقع، به سه بخش متمایزِ [[من ـ دیگری - جهان|من، دیگری و جهان]] قابل تقسیم است. تقسیم شدنِ زیستجهان به این سه لایه را بیش از همه ی فلاسفه، اندیشمندان آلمانی مورد تأکید قرار داده اند. هگل در آثارش به تمایز میان حوزه های «'''[[من ـ دیگری - جهان|من، دیگری، جهان]]'''» اشاره هایی دارد؛ هر چند تأکیدِ نخستین در این مورد را به شکلی شفاف و دقیق در آثار هوسِرل میتوان بازیافت که کاربست های آن در نظریه ی سیاسی و فلسفه ی اجتماعی را پس از او، سارتر به حد نهایت رساند. این تمایزِ سه بخشی در دیدگاه ما نیز پذیرفته شده است. به بیان دیگر، زیستجهان، که مجموعه ای از چیزها و رخدادهای تعریف شده توسط نظام نشانگانی را در بر می گیرد، به سه عرصه ی متمایز من، دیگری و جهان تفکیک میشود.
 

: '''من'''
 

عرصه ی من، که گرانیگاه و مرکز غاییِ زیستجهان است، همان نقطه ای است که زیستجهان [[خودمختارِ]] [[انتخابگرِ]] [[خودآگاهی]] به نام [[من|سوژه]]، یا من، در میانه ی آن نشسته است. این همان مرکزی است که «[[زندگی - مرگ|بقا و مرگ]]»، «[[لذت -رنج|لذت و رنج]]»، «[[قدرت - ناتوانی|قدرت و ضعف]]»، و «[[معنا - پوچی|پوچی و معنا]]» را به شکلی مستقیم و بی واسطه تجربه می کند.
 

:'''دیگری'''
 

در زیستجهان، سیستمهایی برچسب «[[دیگری]]» را بر خود میپذیرند که ساختار و کارکردی شبیه به «من» داشته باشند. بر مبنای [[آشکارگی-بازنمایی|شهود درونی]] و شواهد تجربی میتوان حکم کرد که آنان هم «بقا و مرگ»، «لذت و رنج»، «قدرت و ضعف»، و «معنا و پوچی» را تجربه میکنند. اما ادراک ما از تجربه ی ایشان از «[[قلبم]]» با واسطه ی نظامهای نمادینی مانند زبان حاصل میآید.
 

:'''جهان'''
 

بستری که من و دیگری درون آن شکل میگیرند و می بالند و به اندرکنش با یکدیگر مشغول میشوند، «جهان» است. این جهان مجموعه ای از عناصرِ بی جان یا جاندارِ فاقد اهمیت و فروپایه تر از دیگری را در بر میگیرد.
 

'''حوزه های ارتباطی درون زیستجهان'''
 

به این ترتیب، زیستجهان سه عرصه ی متمایز دارد که در مرکز آن، من؛ در پیرامون این من، دیگری ها؛ و در زمینه و چشم اندازِ پیرامونی من و دیگری، جهان قرار گرفته است. اندرکنش میان من و من، من و دیگری، و من و جهان حوزه های اصلی ارتباطی و رمزگذاریِ درون زیستجهان را ممکن میکند. در سطح زیستشناختی از [[سلسه مراتب]] [[فراز]] در دیدگاه ما، که «ِبُعد حقیقی» معنا از دید لومان در آن قرار گرفته است، من با جهان وارد ارتباط میشود.
 

:'''ارتباط من و جهان'''
 

ارتباط من و جهان، ارتباط میان من و چیزها و رخدادهایی است که جاندار یا خودآگاه یا دارای ذهنیت نیستند. به این ترتیب، داوریِ من در مورد ایشان و ارتباط عملیاتی ای که با آنها پیدا میکند از جنس فنآوری است و شناختی که از آن حاصل میشود به دانشی بی طرفانه می ماند. از اینروست که گزاره هایی که در این حوزه پدید می آیند گزاره های علمی هستند و در چارچوبی شناختی پیکربندی میشوند و جم مرکزی حاکم بر آنها [[درست ـ نادرست]] است.
 

:'''ارتباط من و من'''
 

در سطح روانی، ارتباط اصلی میان من و من شکل میگیرد. زمان در این میان اهمیتی اساسی دارد که بیشتر در موردش خواهم نوشت، اما در اینجا گوشزد کردنِ این نکته کافی است که رابطه ی میان من و من، به دلیل اینکه خودآگاهی نیز در سطح روانشناختی تجلی پیدا میکند، در واقع رابطه ای زبان گریز و وابسته به ذوق است.

در همین سطحِ روانی است که ارتباط میان من و من نظامی شهودی و شکلی از شناخت را در قالب ادراکات و تحولات هیجانی و عاطفی پدید میآورد. از اینرو، این رابطه به خوبی در نظام زبانی رمزگذاری نمی شود و به همین دلیل است که حوزه ی شناختی ناشی از این سطح، یعنی زیباییشناسی، بیشتر به ذوق و شهود ارتباط پیدا میکند. از این روست که در طول تاریخ، تمدنهای انسانی در رمزگذاریِ زبان مدارانه ی شناختِ مربوط به این حوزه دچار اشکال بوده اند. [[جم]] مرکزی مربوط به این سطح [[زیبایی ـ زشتی|زیبا - زشت]] است.
 

:'''ارتباط من و دیگری'''
 

در سطح اجتماعی رابطه ی میان من و دیگری است که محوریت دارد. نهادها، که سیستم های پایه ی سطح اجتماعی را برمی سازند، آفریده ی اندرکنش میان آدمیان هستند. از اینرو، در تمام نهادهای اجتماعی ارتباط میان من و دیگری گرانیگاه اصلی تنظیم نهاد اجتماعی است. ارتباط میان من و دیگری بر مبنای قواعدی سازمان می یابد که به شکل حق، [[داد- ستم|عدالت]]، قانون و [[دانایی ـ هنر -اخلاق|اخلاق]] در چارچوب زبانی رمزگذاری میشود و بنابراین جم مرکزی این سطح [[نیک ـ بد]] است.