زبان و حقیقت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mehrdad.akhavan: /* دوقطبی ظاهر و باطن */

2023-11-18T09:50:21Z

دوقطبی ظاهر و باطن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۰
خط ۱۲۱:		خط ۱۲۱:
	:از اینجا باز دان احوال و اعمال		:از اینجا باز دان احوال و اعمال
	:::به نسبت با علوم قال با حال		:::به نسبت با علوم قال با حال
			<br />
			==جم بنیادین [[حال و قال]]==
	* شبستری نخست جم بنیادین و مهم [[حال و قال]] را تعریف می‌کند. می‌گوید کردارها یا از حال برمی‌خیزند و یا از قال، و این دو به ترتیب عبارتند از حالت شهودی و درونیِ بیان‌ناپذیر در خلوت فردی، در برابر وضعیت خودآگاه و زبان‌مدار و بیان شدنی‌ای که در جلوت و حضور دیگری صورتبندی می‌شوند. این دو را در [[دیدگاه زُروان]] می‌توان با دو مسیر پردازشی [[عاطفی-هیجانی]] و [[عقلانی-منطقی]] برابر شمرد و به این ترتیب به لحاظ شناختی آن‌ها را با آشکارگی و بازنمایی مترادف گرفت.		* شبستری نخست جم بنیادین و مهم [[حال و قال]] را تعریف می‌کند. می‌گوید کردارها یا از حال برمی‌خیزند و یا از قال، و این دو به ترتیب عبارتند از حالت شهودی و درونیِ بیان‌ناپذیر در خلوت فردی، در برابر وضعیت خودآگاه و زبان‌مدار و بیان شدنی‌ای که در جلوت و حضور دیگری صورتبندی می‌شوند. این دو را در [[دیدگاه زُروان]] می‌توان با دو مسیر پردازشی [[عاطفی-هیجانی]] و [[عقلانی-منطقی]] برابر شمرد و به این ترتیب به لحاظ شناختی آن‌ها را با آشکارگی و بازنمایی مترادف گرفت.
	* می‌گوید در این دوقطبی، کردارهای برآمده از حال بهتر از قال هستند. این دو به جان در برابر تن می‌مانند که یکی‌شان مانند باختر نقطه‌ی افول خورشید معناست و سیطره‌ی تاریکی عالم تعین، و دیگری مثل شرق به لحظه‌ی طلوع خورشید شناسایی و شهود شباهت دارد.		* می‌گوید در این دوقطبی، کردارهای برآمده از حال بهتر از قال هستند. این دو به جان در برابر تن می‌مانند که یکی‌شان مانند باختر نقطه‌ی افول خورشید معناست و سیطره‌ی تاریکی عالم تعین، و دیگری مثل شرق به لحظه‌ی طلوع خورشید شناسایی و شهود شباهت دارد.
خط ۱۲۹:		خط ۱۳۱:
	# دیگری اعمال است که نظام اخلاقی و کردارهای برآمده از آن را در بر می‌گیرد		# دیگری اعمال است که نظام اخلاقی و کردارهای برآمده از آن را در بر می‌گیرد
	# سومی احوال است که به عوالم درونی و حس و حال فرد باز می‌گردد و شیوه‌ی تجربه‌اش از امر قدسی را نشان می‌دهد.		# سومی احوال است که به عوالم درونی و حس و حال فرد باز می‌گردد و شیوه‌ی تجربه‌اش از امر قدسی را نشان می‌دهد.
			<br />
	به این ترتیب جفت کردن جم احوال/ اعمال و حال/ قال در بیت آخر معنادار است. چون قال با معرفت همتاست و اعمال با کردارها، و این هردو را در مقابل احوال/ حال قرار داده است.		==جفت کردن جم احوال/ اعمال با حال/ قال==
			* به این ترتیب جفت کردن جم احوال/ اعمال و حال/ قال در بیت آخر معنادار است. چون قال با معرفت همتاست و اعمال با کردارها، و این هردو را در مقابل احوال/ حال قرار داده است.
	:نه علم است آنکه دارد میل دنیی		:نه علم است آنکه دارد میل دنیی
	:::که صورت دارد اما نیست معنی		:::که صورت دارد اما نیست معنی
خط ۱۴۱:		خط ۱۴۴:
	:درون خانه‌ای چون هست صورت		:درون خانه‌ای چون هست صورت
	:::فرشته ناید اندر وی ضرورت		:::فرشته ناید اندر وی ضرورت
	شبستری به شکل جالبی در اینجا عامل اصلی برای آن وقفه‌ی سرنوشت‌ساز را «آز» می‌داند و این به دقت با نگرش مغانه سازگاری دارد. در گاهان برای نخستین بار همه‌ی خدایان باستانی نفی شدند و دروغین پنداشته شدند. در همان جا برای اولین بار نوعی رده‌بندی از این دیوها پیشنهاد شد که به کلی با خاندان‌های ایزدان باستانی تفاوت داشت. در متون اوستایی همین روند گسترش یافت و علم دیوشناسی‌ای پدید آمد که شرطِ شکل‌گیری‌اش پذیرش پیش‌داشت‌های اندیشه‌ی زرتشتی (تمایز خیر و شر، نبرد اهورامزدا و اهریمن، جدایی ساحت گیتی و مینو، هم‌سرشتی انسان و خدا-شیطان) بود.		* شبستری به شکل جالبی در اینجا عامل اصلی برای آن وقفه‌ی سرنوشت‌ساز را «آز» می‌داند و این به دقت با نگرش مغانه سازگاری دارد. در [[گاهان]] برای نخستین بار همه‌ی خدایان باستانی نفی شدند و دروغین پنداشته شدند. در همان جا برای اولین بار نوعی رده‌بندی از این دیوها پیشنهاد شد که به کلی با خاندان‌های ایزدان باستانی تفاوت داشت. در متون اوستایی همین روند گسترش یافت و علم دیوشناسی‌ای پدید آمد که شرطِ شکل‌گیری‌اش پذیرش پیش‌داشت‌های اندیشه‌ی زرتشتی (تمایز خیر و شر، نبرد اهورامزدا و اهریمن، جدایی ساحت گیتی و مینو، هم‌سرشتی انسان و خدا-شیطان) بود.
	در این دانش دیوشناسی ایرانی آنچه مهم است آن که بر خلاف ادیانی مثل بودایی و مسیحی و مانوی و یهودی، دیوها در بافتی مغانه همچون حالات درونی ذهن انسان صورتبندی و توصیف می‌شدند. یعنی دیوها موجوداتی هیولاوار و عینی همچون خدایان باستانی نبودند که در جهان بیرون مقیم باشند. بلکه نیروهایی در درون ذهن بودند و تنها در ساحت مینویی حضور داشتند. به همین خاطر دیوهای زرتشتی در اصل حالت‌های روانی بیمارگونه و زیانکارانه بودند و با همین نامها هم شناسایی می‌شدند. ~~خشم،~~ بدگمانی و بدخواهی (اَکومَن)، غرور و خیره‌سری (تَرومَئیتی)~~، آز، حسد،‌~~ تنبلی (بوشاسپ)، شهوترانی (وَرَن)، دروغگویی و حتا بیماری و رنج برخاسته از تن (اُستویهاد) ~~همگی~~ دیوهای مشهور زرتشتی هستند که سراسر تاریخ دیوشناسی در تاریخ ادیان ایرانی را تعیین می‌کنند. تنها در ایران‌زمین است که بدنه‌ی ادیان دیوها را همچون بیماری‌های روانی تعریف می‌کنند. هرچند در دین‌های دیرآیندتر نوعی بازگشت عامیانه به تصویرهای باستانی ایزد-دیوها همچون هیولاهایی گیتیانه و مادی نیز به چشم می‌خورد.		<br />
			==دیوشناسی ==
			* در این دانش دیوشناسی ایرانی آنچه مهم است آن که بر خلاف ادیانی مثل بودایی و مسیحی و مانوی و یهودی، دیوها در بافتی مغانه همچون حالات درونی ذهن انسان صورتبندی و توصیف می‌شدند. یعنی دیوها موجوداتی هیولاوار و عینی همچون خدایان باستانی نبودند که در جهان بیرون مقیم باشند. بلکه نیروهایی در درون ذهن بودند و تنها در ساحت مینویی حضور داشتند. به همین خاطر دیوهای زرتشتی در اصل حالت‌های روانی بیمارگونه و زیانکارانه بودند و با همین نامها هم شناسایی می‌شدند.
			# خشم
			# بدگمانی و بدخواهی (اَکومَن)
			# غرور و خیره‌سری (تَرومَئیتی)
			# آز
			# حسد
			# تنبلی (بوشاسپ)
			# شهوترانی (وَرَن)
			# دروغگویی
			# حتا بیماری و رنج برخاسته از تن (اُستویهاد)

			* اینهاهمگی دیوهای مشهور زرتشتی هستند که سراسر تاریخ دیوشناسی در تاریخ ادیان ایرانی را تعیین می‌کنند. تنها در ایران‌زمین است که بدنه‌ی ادیان دیوها را همچون بیماری‌های روانی تعریف می‌کنند. هرچند در دین‌های دیرآیندتر نوعی بازگشت عامیانه به تصویرهای باستانی ایزد-دیوها همچون هیولاهایی گیتیانه و مادی نیز به چشم می‌خورد.
	در این زمینه‌ی مغانه این پرسش همواره مطرح بوده که نیرومندترین و مهمترین دیو، یعنی خطرناکترین کژکارکرد روانی کدام است؟ در گاهان و بخش مهمی از منابع اوستایی کهن به روشنی می‌بینیم که دروغ بدترین و نیرومندترین دیو است و به همین خاطر از اهورامزدا تا مهر و از زرتشت تا پهلوانان اشون، دیوستیزی را مهمترین کنش جنگاورانه‌ی نیروهای اهورایی می‌دانند. در منابع اوستایی دیرآیندتر می‌بینیم که بدخواهی و نفرت یعنی «اکومن» است که خطرناکترین دیو شمرده می‌شود و او مقابل بهمن قرار می‌گیرد که بلندپایه‌ترین امشاسپند است. احتمالا در دوران هخامنشی هم چنین دیدگاهی غلبه داشته است و به همین خاطر نمودهای دروغ و بدی در کتیبه‌های پارسی باستان با ستیزه‌جویی و نفرت و کینه‌توزی پیوند برقرار می‌کند.		در این زمینه‌ی مغانه این پرسش همواره مطرح بوده که نیرومندترین و مهمترین دیو، یعنی خطرناکترین کژکارکرد روانی کدام است؟ در گاهان و بخش مهمی از منابع اوستایی کهن به روشنی می‌بینیم که دروغ بدترین و نیرومندترین دیو است و به همین خاطر از اهورامزدا تا مهر و از زرتشت تا پهلوانان اشون، دیوستیزی را مهمترین کنش جنگاورانه‌ی نیروهای اهورایی می‌دانند. در منابع اوستایی دیرآیندتر می‌بینیم که بدخواهی و نفرت یعنی «اکومن» است که خطرناکترین دیو شمرده می‌شود و او مقابل بهمن قرار می‌گیرد که بلندپایه‌ترین امشاسپند است. احتمالا در دوران هخامنشی هم چنین دیدگاهی غلبه داشته است و به همین خاطر نمودهای دروغ و بدی در کتیبه‌های پارسی باستان با ستیزه‌جویی و نفرت و کینه‌توزی پیوند برقرار می‌کند.
	با این حال چرخش‌های دیگری هم در این زمینه رخ داده و به ویژه در عصر ساسانی می‌بینیم که گرایشی به سمت خطرناک شمردن آزمندی نمایان می‌شود. طوری که در بندهش و متون پهلوی زرتشتی دیو آز است که از همه نیرومندتر است و این احتمالا از سویی با هجوم‌های غارتگران آزمندی مثل رومیان و عربها و ترک‌ها به قلمرو ایران پیوند می‌خورده و از سوی دیگر واکنشی بوده به جریان‌های اجتماعی درون‌زادی مثل جنبش مزدکیان و تندروی‌های ایشان در قلمرو اقتصاد. در روایت‌های آخرالزمانی دوران ساسانی این دیو آز است که نیرومندترین سپاهبد اهریمن است و در پایان زمان همه چیز از جمله دیوهای دیگر را فرو می‌بلعد.		با این حال چرخش‌های دیگری هم در این زمینه رخ داده و به ویژه در عصر ساسانی می‌بینیم که گرایشی به سمت خطرناک شمردن آزمندی نمایان می‌شود. طوری که در بندهش و متون پهلوی زرتشتی دیو آز است که از همه نیرومندتر است و این احتمالا از سویی با هجوم‌های غارتگران آزمندی مثل رومیان و عربها و ترک‌ها به قلمرو ایران پیوند می‌خورده و از سوی دیگر واکنشی بوده به جریان‌های اجتماعی درون‌زادی مثل جنبش مزدکیان و تندروی‌های ایشان در قلمرو اقتصاد. در روایت‌های آخرالزمانی دوران ساسانی این دیو آز است که نیرومندترین سپاهبد اهریمن است و در پایان زمان همه چیز از جمله دیوهای دیگر را فرو می‌بلعد.

Mehrdad.akhavan: /* چرایی ارتباط مروارید و فره کیانی */

2023-11-18T09:32:39Z

چرایی ارتباط مروارید و فره کیانی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۷۴:		خط ۷۴:
	* در اینجا بر خلاف آن استعاره‌ی مشهور، عارف قطره‌ی باران نیست که در دریا فرو بریزد و منحل گردد. بلکه قرار است قطره‌ی پاک هویت مستقل خود را حفظ کند و در اعماق دریای عظیم شور همچنان شیرین و پاکیزه باقی بماند. به این شکل اگر رمزپردازی پیوستن رود به اقیانوس و قطره به دریا را همتای فنای فی‌الله بدانیم، نماد باران و مروارید به بقای فی‌الله می‌ماند.		* در اینجا بر خلاف آن استعاره‌ی مشهور، عارف قطره‌ی باران نیست که در دریا فرو بریزد و منحل گردد. بلکه قرار است قطره‌ی پاک هویت مستقل خود را حفظ کند و در اعماق دریای عظیم شور همچنان شیرین و پاکیزه باقی بماند. به این شکل اگر رمزپردازی پیوستن رود به اقیانوس و قطره به دریا را همتای فنای فی‌الله بدانیم، نماد باران و مروارید به بقای فی‌الله می‌ماند.
	<br />		<br />
			==؟؟؟==
	:تن تو ساحل و هستی چو دریاست		:تن تو ساحل و هستی چو دریاست
	:::بخارش فیض و باران علم اسماست		:::بخارش فیض و باران علم اسماست
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	* این دمش و نفسی که صدای گفتار از آن تشکیل یافته، در ضمن به مفهوم روح یعنی باد نزدیک است و اینها همه از برداشتی بسیار کهن ناشی شده‌اند که جان زندگان را از جنس باد می‌دانسته و [[ایزد وای]] (باد) را بر آن حاکم می‌پنداشته است. در این معنا آن بارقه‌ی شهودی که مثل آذرخشی در زبان می‌درخشد و شناسایی را ممکن می‌کند، در بستر این آسمان پرباد جای می‌گیرد.		* این دمش و نفسی که صدای گفتار از آن تشکیل یافته، در ضمن به مفهوم روح یعنی باد نزدیک است و اینها همه از برداشتی بسیار کهن ناشی شده‌اند که جان زندگان را از جنس باد می‌دانسته و [[ایزد وای]] (باد) را بر آن حاکم می‌پنداشته است. در این معنا آن بارقه‌ی شهودی که مثل آذرخشی در زبان می‌درخشد و شناسایی را ممکن می‌کند، در بستر این آسمان پرباد جای می‌گیرد.
	<br />		<br />

	==شکافتن ظاهر و دست یافتن به باطن سخن ==		==شکافتن ظاهر و دست یافتن به باطن سخن ==
	* شبستری پس از چیدن این زمینه و تصویر کردن جایگاه زبان در دو سطحِ هستی‌شناسانه و انسان‌شناسانه، به پیشنهادهای عملیاتی‌اش می‌رسد. یعنی می‌گوید که چطور باید زبان، این پیوندگاه معنا و روان و هستی را به کار گرفت:		* شبستری پس از چیدن این زمینه و تصویر کردن جایگاه زبان در دو سطحِ هستی‌شناسانه و انسان‌شناسانه، به پیشنهادهای عملیاتی‌اش می‌رسد. یعنی می‌گوید که چطور باید زبان، این پیوندگاه معنا و روان و هستی را به کار گرفت:

Mehrdad.akhavan: /* ماهیت صورت و معنی */

2023-11-18T09:30:59Z

ماهیت صورت و معنی

نمایش تغییرات

Mehrdad.akhavan در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۶

2023-11-15T14:26:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	==~~بخشی~~ از ~~گلشن راز~~==		==پرسش از زبان==
	* بخش ۳۸ از منظومه‌ی [[شبستری]] به بیتی محدود است که [[هروی]] در مقام پرسش برایش فرستاده است. پرسش‌هایی از ماهیت نطق و بیان:		* بخش ۳۸ از منظومه‌ی [[شبستری]] به بیتی محدود است که [[هروی]] در مقام پرسش برایش فرستاده است. پرسش‌هایی از ماهیت نطق و بیان:
	:چه بحر است آنکه نطقش ساحل آمد؟		:چه بحر است آنکه نطقش ساحل آمد؟
	:::ز قعر او چه گوهر حاصل آمد؟		:::ز قعر او چه گوهر حاصل آمد؟
	* این بیت نشان می‌دهد که هروی از ماهیت [[زبان]] و ارزش آن در دستیابی به حقیقت پرسش کرده است. این بخش آغازگر مسیری تازه در بحث است و گسستی را از پرسش و پاسخ‌های پیشین نشان می‌دهد. یعنی دیگر به ارتباط من و امر قدسی تمرکز ندارد و به ابزار و واسطه‌ی این ارتباط و شیوه‌ی [[رمزگذاری]] آن توجه می‌کند.		<br />

			* این بیت نشان می‌دهد که [[هروی]] از ماهیت [[زبان]] و ارزش آن در دستیابی به حقیقت پرسش کرده است. این بخش آغازگر مسیری تازه در بحث است و گسستی را از پرسش و پاسخ‌های پیشین نشان می‌دهد. یعنی دیگر به ارتباط من و امر قدسی تمرکز ندارد و به ابزار و واسطه‌ی این ارتباط و شیوه‌ی [[رمزگذاری]] آن توجه می‌کند.
	* شبستری در بخش ۳۹ «[[گلشن راز]]» پاسخ او را داده است. این فصل بسیار کوتاه است و تنها پنج بیت دارد. اما با بخشی طولانی‌تر دنبال می‌شود که پاسخ را با تمثیلی پی می‌گیرد. پنج بیتِ پاسخ مقدماتی چنین است:		* شبستری در بخش ۳۹ «[[گلشن راز]]» پاسخ او را داده است. این فصل بسیار کوتاه است و تنها پنج بیت دارد. اما با بخشی طولانی‌تر دنبال می‌شود که پاسخ را با تمثیلی پی می‌گیرد. پنج بیتِ پاسخ مقدماتی چنین است:
	:یکی دریاست هستی نطق ساحل		:یکی دریاست هستی نطق ساحل
خط ۱۶:		خط ۱۸:
	:::ضرورت باشد آن را از تمثُل		:::ضرورت باشد آن را از تمثُل
	* شبستری برای آن که اهمیت زبان و کلام را نشان دهد، از همان ابتدای کار به تشبیهی دست می‌یازد: هستی به دریایی می‌ماند که زبان ساحل و کرانه‌ی آن است. در این دریا واژگان به صدف‌هایی می‌مانند که مرواریدی از جنس معنا را در خود نهان ساخته‌اند. هر موج بر این دریا، زیر و زبر شدن این صدف‌هاست بر ساحل‌ها.		* شبستری برای آن که اهمیت زبان و کلام را نشان دهد، از همان ابتدای کار به تشبیهی دست می‌یازد: هستی به دریایی می‌ماند که زبان ساحل و کرانه‌ی آن است. در این دریا واژگان به صدف‌هایی می‌مانند که مرواریدی از جنس معنا را در خود نهان ساخته‌اند. هر موج بر این دریا، زیر و زبر شدن این صدف‌هاست بر ساحل‌ها.
	* بنابراین اگر کسی در کرانه‌ی زبان بنشیند و هوشیار باشد و صدف‌های حامل معنا را بشکافد، به «دانش دل» یعنی خرد نهفته در شهود دست پیدا خواهد کرد.		* بنابراین اگر کسی در کرانه‌ی زبان بنشیند و هوشیار باشد و صدف‌های حامل [[معنا]] را بشکافد، به «دانش دل» یعنی خرد نهفته در شهود دست پیدا خواهد کرد.
	* این خرد در قالب رده‌هایی سازمان یافته از پاره‌گفتارها دست به دست می‌شوند و به گردش می‌افتند.		* این خرد در قالب رده‌هایی سازمان یافته از پاره‌گفتارها دست به دست می‌شوند و به گردش می‌افتند.
	آنچه در متون نوشتاری آمده ('''نص''')، آنچه بر زبان‌ها جاری شده ('''نقل''') و آنچه در قالب تاریخ گزارش شده ('''اخبار''') رده‌هایی از این مجموعه هستند.		آنچه در متون نوشتاری آمده ('''نص''')، آنچه بر زبان‌ها جاری شده ('''نقل''') و آنچه در قالب تاریخ گزارش شده ('''اخبار''') رده‌هایی از این مجموعه هستند.
خط ۲۹:		خط ۳۱:
	:چون آتش عشق او برافروخت		:چون آتش عشق او برافروخت
	:::هم عقل بسوخت هم عبارت		:::هم عقل بسوخت هم عبارت
			<br />
			==اصالت زبان==
	* تمایز میان این دو گروه، همان است که میان هواداران و مخالفان اصالت زبان می‌بینیم. برخی از عارفان ایرانی با زبانی که انباشته از شطح است و گاه به زبانزدهای ذن پهلو می‌زند، در پی شکستن قید و بندهای کلامی بوده و کل سپهر زبان را برای صورتبندی معنا بسنده نمی‌دانسته‌اند.		* تمایز میان این دو گروه، همان است که میان هواداران و مخالفان اصالت زبان می‌بینیم. برخی از عارفان ایرانی با زبانی که انباشته از شطح است و گاه به زبانزدهای ذن پهلو می‌زند، در پی شکستن قید و بندهای کلامی بوده و کل سپهر زبان را برای صورتبندی معنا بسنده نمی‌دانسته‌اند.
	* از سوی دیگر بدنه‌ی اندیشمندان به نوعی اصالت و مرکزیت برای زبان باور داشته‌اند و معتقد بودند معنا نه تنها در زبان جای می‌گیرد و [[رمزگذاری]] می‌شود، که اصولا از آن سرچشمه می‌گیرد و در آن بستر زاییده می‌شود.		* از سوی دیگر بدنه‌ی اندیشمندان به نوعی اصالت و مرکزیت برای زبان باور داشته‌اند و معتقد بودند معنا نه تنها در زبان جای می‌گیرد و [[رمزگذاری]] می‌شود، که اصولا از آن سرچشمه می‌گیرد و در آن بستر زاییده می‌شود.
	<br />		<br />
	~~==اصالت زبان==~~
	* شبستری در منظومه‌ی نامدارش به موضع دوم گرویده است و تشیبه و استعاره را ابزارهایی کلیدی برای فهم معنا معرفی کرده است. روش‌هایی که برای گشودن صدف واژگان و دستیابی به مروارید درون‌شان ضرورت دارد.		* شبستری در منظومه‌ی نامدارش به موضع دوم گرویده است و تشیبه و استعاره را ابزارهایی کلیدی برای فهم معنا معرفی کرده است. روش‌هایی که برای گشودن صدف واژگان و دستیابی به مروارید درون‌شان ضرورت دارد.
	* بنابراین صورتبندی مفاهیم با استعاره در [[تمدن ایرانی]] شیوه‌ای روش‌مند برای بیان معناست و نباید آن را به ترفندهای ادبی فرو کاست. درست واژگونه‌ی آنچه دریدا می‌گفت، اینجا فلسفه نیست که به ادبیات فروکاسته می‌شود، بلکه رگ و پی تنیده با ادبیات است که توسط زبان فلسفی وامگیری می‌شود و تبلور معنا به شیوه‌هایی خلاقانه و پیچیده و در ضمن رسا و بیانگر را ممکن می‌سازد. این نکته را توشیکیهو ایزوتسو به درستی تشخیص داده، و آن را با ایده‌ی ویتگنشتاین درباره‌ی «دیدن همچون» برابر نهاده است.		* بنابراین صورتبندی مفاهیم با استعاره در [[تمدن ایرانی]] شیوه‌ای روش‌مند برای بیان معناست و نباید آن را به ترفندهای ادبی فرو کاست. درست واژگونه‌ی آنچه دریدا می‌گفت، اینجا فلسفه نیست که به ادبیات فروکاسته می‌شود، بلکه رگ و پی تنیده با ادبیات است که توسط زبان فلسفی وامگیری می‌شود و تبلور معنا به شیوه‌هایی خلاقانه و پیچیده و در ضمن رسا و بیانگر را ممکن می‌سازد. این نکته را توشیکیهو ایزوتسو به درستی تشخیص داده، و آن را با ایده‌ی ویتگنشتاین درباره‌ی «دیدن همچون» برابر نهاده است.
			<br />
			==ماهیت صورت و معنی==
	* شبستری برای توضیح دادن موضع خود درباره‌ی زبان بخشی چهلم را به «تمثیل در بیان ماهیت صورت و معنی» اختصاص داده است. این فصلی به نسبت طولانی است که با تشبیهی آغاز می‌شود:		* شبستری برای توضیح دادن موضع خود درباره‌ی زبان بخشی چهلم را به «تمثیل در بیان ماهیت صورت و معنی» اختصاص داده است. این فصلی به نسبت طولانی است که با تشبیهی آغاز می‌شود:
	:شنیدم من که اندر ماه نیسان		:شنیدم من که اندر ماه نیسان

Mehrdad.akhavan در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۹

2023-10-28T10:59:16Z

نمایش تغییرات

Mehrdad.akhavan: صفحه‌ای جدید حاوی «بخش ۳۸ از منظومه‌ی شبستری به بیتی محدود است که هروی در مقام پرسش برایش فرستا...» ایجاد کرد

2023-10-28T05:57:06Z

صفحه‌ای جدید حاوی «بخش ۳۸ از منظومه‌ی شبستری به بیتی محدود است که هروی در مقام پرسش برایش فرستا...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات