https://wiki.soshians.net//index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%9B%DA%86%D8%B3%D8%A8%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D8%B7%D9%88%D8%AD_%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B2زبان؛چسبی در سطوح چهارگانه فراز - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-15T06:49:39Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.39.7https://wiki.soshians.net//index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%9B%DA%86%D8%B3%D8%A8%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D8%B7%D9%88%D8%AD_%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B2&diff=2693&oldid=prevMehrdad.akhavan: صفحهای جدید حاوی «به این ترتیب، آنگاه که به زبان به عنوان نیرنگی کارآمد می نگریم، می بینیم که د...» ایجاد کرد2022-05-12T17:33:01Z<p>صفحهای جدید حاوی «به این ترتیب، آنگاه که به زبان به عنوان نیرنگی کارآمد می نگریم، می بینیم که د...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>به این ترتیب، آنگاه که به زبان به عنوان نیرنگی کارآمد می نگریم، می بینیم که در سطوح چهارگانه ی [[فراز]] همچون چسبی عمل می کند که کلیتِ کارکردهای مربوط به من ها را با همدیگر یگانه و منسجم می سازد. اما این کارکردِ نیرنگ آمیز همواره موفق نیست. همواره کشمکشی میان شگفتیِ برخاسته از هستی و اقتدارِ رمزگذارانه ی زبان برقرار است. این کشمکش می تواند به چیرگی زبان منتهی شود که در چنین شرایطی زیستجهان باز هم به امری رمزگذاری شده، آشنا، بدیهی و یکنواخت [[فروکاسته]] میشود. زبان در این حالت میتواند هم وغمّ خود را، و [[شاخه زایی]] های مجددِ خود را، به [[رمزگذاریِ]] افراطیِ آنچه آشنا و بدیهی است متمرکز کند. این چیزی است که به عنوان مثال در قرون وسطای اروپایی و سنت اندیشهی مدرسی (اسکوالستیک) رخ داد. در این دوران هزار ساله، می بینیم که در غیاب انقلاب مهمی در عرصه ی شناخت، شاخه زایی نمادها و نشانگان و تلنبارشدنِ معانی جدید بر نشانگان کهن در زمینه ی فرهنگ مسیحی تداوم می یابد<br />
<br /><br />
<br />
در موقعیتی که [[هستی]]، و پیچیدگی و [[آشوب]] حاکم بر آن، بر زبان چیره شود شرایطی دیگر رخ می نماید. در این شرایط پرسش، شگفتی و شکِ بر قطعیتِ حاکم بر زبان چیره می گردد. اگر زبان بر هستی غالب شود، قطعیتی زاییده میشود و در این قطعیت جم هایی تثبیت شده، محکم و جاودان پنداشته شده حُکم میراند، اما در شرایطی که هستی و شگفتیِ جاری در آن بر زبان چیره شود، این قطعیت از اعتبار می افتد و شک و ابهام جایگزینِ آن میگردد. شکی که در دل این شگفتی لانه کرده است همواره میتواند فلج کننده باشد. از اینروست که زبان، معمولا، و نظام اجتماعی، قطعاً، این چیرگیِ آشوب بر نظم را برنمی تابند و دیر یا زود چارچوب زبانیِ دیگری در رقابت با چارچوب های کهن تر سر برمیکشد و بارِ دیگر بر آن آشوبِ شگفت انگیز چیره میشود و شیوه ای نو و کارآمد، و نیرنگی مقتدرتر برای رمزگذاریِ هستی را پیشنهاد می کند.</div>Mehrdad.akhavan