دیگری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mehrdad.akhavan: /* تقلید */

2024-07-26T10:33:48Z

تقلید

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	<br />		<br />

	===~~'''~~تقلید~~'''~~===		===تقلید===
	عصبشناسی و آسیبشناسی مغز تنها حوزه ای نیست که در زمینه ی کاربرد تقسیم هستی به سه بخش شواهدی در اختیار مـا می گـذارد. در ادامـه ی ایـن خط از اندیشه ها، میتوان پدیدارهایی مانند '''تقلید''' در جـانوران را هـم در کنـار اختلال هایی مانند نوراستنیا مورد بررسی قرار داد. پدیده ی تقلید، بـه ویـژه، در میان پروانگان و ملخها فراوان دیده میشود. حشراتی که از محیط خـود تقلیـد میکنند بدنی با نقش و نگار و طرح و شکل خاص دارند که به سادگی میتوانـد با دیگر اشیای موجـود در محـیط اشـتباه گرفتـه شـود. مـثال پروانـه هایی کـه بال هایشان به برگ های خشکیده شبیه است، یا بیدهایی که بال گشوده شان بـه پوست درختی شباهت دارد که بر آن مینشینند نمونه هایی از پدیـده ی تقلیـد هستند. در بیشتر موارد، حشره از چیزی غیرزنده و بنابراین غیرخوراکی تقلیـد میکند و به این ترتیب توجه شکارچیانی را که به دنبال منابع غذایی میگردند از خود منحرف میکند. در چنین مواردی گویا مرز میان من و جهان به شـکلی نمایشی، عمدی، و فریبکارانه مختل شده است. یک ترفند زیرکانـه، بـرای آن کـه «دیگری» نتواند «من» را به مثابه «دیگری» درک کنـد، آن اسـت کـه مـن را همچون بخشی از جهان باز شناسد، و این همان است که در جریان تقلید رخ میدهد.		عصبشناسی و آسیبشناسی مغز تنها حوزه ای نیست که در زمینه ی کاربرد تقسیم هستی به سه بخش شواهدی در اختیار مـا می گـذارد. در ادامـه ی ایـن خط از اندیشه ها، میتوان پدیدارهایی مانند '''تقلید''' در جـانوران را هـم در کنـار اختلال هایی مانند نوراستنیا مورد بررسی قرار داد. پدیده ی تقلید، بـه ویـژه، در میان پروانگان و ملخها فراوان دیده میشود. حشراتی که از محیط خـود تقلیـد میکنند بدنی با نقش و نگار و طرح و شکل خاص دارند که به سادگی میتوانـد با دیگر اشیای موجـود در محـیط اشـتباه گرفتـه شـود. مـثال پروانـه هایی کـه بال هایشان به برگ های خشکیده شبیه است، یا بیدهایی که بال گشوده شان بـه پوست درختی شباهت دارد که بر آن مینشینند نمونه هایی از پدیـده ی تقلیـد هستند. در بیشتر موارد، حشره از چیزی غیرزنده و بنابراین غیرخوراکی تقلیـد میکند و به این ترتیب توجه شکارچیانی را که به دنبال منابع غذایی میگردند از خود منحرف میکند. در چنین مواردی گویا مرز میان من و جهان به شـکلی نمایشی، عمدی، و فریبکارانه مختل شده است. یک ترفند زیرکانـه، بـرای آن کـه «دیگری» نتواند «من» را به مثابه «دیگری» درک کنـد، آن اسـت کـه مـن را همچون بخشی از جهان باز شناسد، و این همان است که در جریان تقلید رخ میدهد.

خط ۹۰:		خط ۹۰:

	<br />		<br />

	===سخن آخر===		===سخن آخر===
	بر مبنای آنچه گذشت، میتـوان بـه تعریفـی در مـورد سـه حـوزه ی مـن/ دیگری/ جهان دست یافت. تعریفی که ویژگیهای هر یک از ایـن سـه حـوزه را نشان دهد و پدیدارهای مربوط به هر یک را از بقیه متمایز سازد. با وجود ایـن، مرزهای میان این سه حوزه به هیچ عنـوان دقیـق و شـفاف نیسـتند. در واقـع، تصمیم گیری درباره ی این مطلب که یک [[پدیدار]] به قلمرو من، دیگری، یا جهان تعلق دارد بر عهده ی سـوژه ی شناسـنده نهـاده شـده اسـت. «مـن» بسـته بـه زمینه ی فرهنگی و معنایی ویژه ای که در آن برآمـده اسـت بـه شـکلی در ایـن زمینه تصمیم میگیرد.		بر مبنای آنچه گذشت، میتـوان بـه تعریفـی در مـورد سـه حـوزه ی مـن/ دیگری/ جهان دست یافت. تعریفی که ویژگیهای هر یک از ایـن سـه حـوزه را نشان دهد و پدیدارهای مربوط به هر یک را از بقیه متمایز سازد. با وجود ایـن، مرزهای میان این سه حوزه به هیچ عنـوان دقیـق و شـفاف نیسـتند. در واقـع، تصمیم گیری درباره ی این مطلب که یک [[پدیدار]] به قلمرو من، دیگری، یا جهان تعلق دارد بر عهده ی سـوژه ی شناسـنده نهـاده شـده اسـت. «مـن» بسـته بـه زمینه ی فرهنگی و معنایی ویژه ای که در آن برآمـده اسـت بـه شـکلی در ایـن زمینه تصمیم میگیرد.

Mehrdad.akhavan: /* نوراستنیا */

2024-07-26T10:33:31Z

نوراستنیا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	<br />		<br />

	===~~'''~~نوراستنیا~~'''~~===		===نوراستنیا===
	در نگاهی زیست شناسانه، میتوان دریافت که تمایز یـافتن و تفکیـک شـدن من از سایر بخشهای هستی ضرورتی تکاملی بوده است کـه عملکـرد [[سیسـتم پیچیده]] ای مانند سـازواره ی آدمـی را در محیطـی بـه غایـت آشـفته و انباشـته از رخدادهایی کاتوره ای ممکن میساخته است. به همین ترتیب، شکاف خوردن بخشهای «غیر ــ از ــ من» در هستی به دو بخش دیگری و جهان نیز مدیون چنین ضرورتی بوده است. چـرا کـه تـاریخ تکامـل انسـان، بـه مثابـه جـانوری اجتماعی، توانایی تشخیص و داوری درباره ی حالات درونی خویش و پیش بینی رفتارهای دیگران با ارجاع به چنین دریافت هایی را ایجاب میکرده است.		در نگاهی زیست شناسانه، میتوان دریافت که تمایز یـافتن و تفکیـک شـدن من از سایر بخشهای هستی ضرورتی تکاملی بوده است کـه عملکـرد [[سیسـتم پیچیده]] ای مانند سـازواره ی آدمـی را در محیطـی بـه غایـت آشـفته و انباشـته از رخدادهایی کاتوره ای ممکن میساخته است. به همین ترتیب، شکاف خوردن بخشهای «غیر ــ از ــ من» در هستی به دو بخش دیگری و جهان نیز مدیون چنین ضرورتی بوده است. چـرا کـه تـاریخ تکامـل انسـان، بـه مثابـه جـانوری اجتماعی، توانایی تشخیص و داوری درباره ی حالات درونی خویش و پیش بینی رفتارهای دیگران با ارجاع به چنین دریافت هایی را ایجاب میکرده است.

خط ۷۰:		خط ۷۰:
	در دانش عصب شناسی و در نمونه های بالینی مبـتلا بـه آسـیبهای مغـزی شــواهد چشــمگیری در تأییـد اهمیــت ایــن شــیوه از صــورتبندی هســتی و سازماندهی فضا وجود دارد. شرایطی بیمارگونه شناخته شده است کـه در آنهـا ایـن نظام شناسایی دچار اختلال و کم کارکرد میشود. یکی از این شرایط، به بیماری مربوط می نوراستنیا می شود که در واقع عبارت است از ضعف و ناتوانی مـن بـرای تثبیت خویش در مرکز فضا. بیماران مبتلا به نوراستنیا از سـازماندهی فضـا بـر مبنای موقعیت خویش عاجزند. به همین دلیل هم نمی توانند موقعیـت اشـیا را در محیط اطراف خویش تشخیص دهند. در این بیماران، جایگاه من به مرتبه ی نقطه ای عادی در فضا ــ مانند موقعیـت هـر «چیـز» دیگـری ـــ فـرو کاسـته میشود. بنابراین، فرد امکان چیدن چیزها بر مبنای درک روابط فضاییشـان بـا من را از دست میدهـد. نوراسـتنیا بـه بیحرکتـی و اخـتلال شـدید در درک و ناوبری بدن در محیط منتهی میشود. در این بیماران، مرز میان من و جهـان محـو میشود و موقعیت ممتاز و مرکزی من در میان سایر اشیا از بین میرود.		در دانش عصب شناسی و در نمونه های بالینی مبـتلا بـه آسـیبهای مغـزی شــواهد چشــمگیری در تأییـد اهمیــت ایــن شــیوه از صــورتبندی هســتی و سازماندهی فضا وجود دارد. شرایطی بیمارگونه شناخته شده است کـه در آنهـا ایـن نظام شناسایی دچار اختلال و کم کارکرد میشود. یکی از این شرایط، به بیماری مربوط می نوراستنیا می شود که در واقع عبارت است از ضعف و ناتوانی مـن بـرای تثبیت خویش در مرکز فضا. بیماران مبتلا به نوراستنیا از سـازماندهی فضـا بـر مبنای موقعیت خویش عاجزند. به همین دلیل هم نمی توانند موقعیـت اشـیا را در محیط اطراف خویش تشخیص دهند. در این بیماران، جایگاه من به مرتبه ی نقطه ای عادی در فضا ــ مانند موقعیـت هـر «چیـز» دیگـری ـــ فـرو کاسـته میشود. بنابراین، فرد امکان چیدن چیزها بر مبنای درک روابط فضاییشـان بـا من را از دست میدهـد. نوراسـتنیا بـه بیحرکتـی و اخـتلال شـدید در درک و ناوبری بدن در محیط منتهی میشود. در این بیماران، مرز میان من و جهـان محـو میشود و موقعیت ممتاز و مرکزی من در میان سایر اشیا از بین میرود.
	<br />		<br />


	==='''تقلید'''===		==='''تقلید'''===

Mehrdad.akhavan: /* پدیدارشناسی من */

2024-07-26T10:33:21Z

پدیدارشناسی من

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	<br />		<br />

	===~~'''~~پدیدارشناسی من~~'''~~===		===پدیدارشناسی من===
	من فقط مرکزی پدیدارشناسـانه در بطـن هسـتی نیسـت، بلکـه بـه عنـوان نقطه ای سازمان دهنده و مرکز ثقلی شناختی اهمیت دارد. ویلیام جیمز یکـی از نخستین اندیشمندان [[تجربه گرا]]یی بود که به اهمیت مفهوم من به مثابه قیـدی مکانی پی برد. از دید او، من با مفاهیمی مانند «اینجا» و «این» مترادف است. من در واقع نوعی قید مکان محسوب میشود. برداشتی فلسفی تر از همین اصل را [[هوسرل]] در «بحران دانش اروپایی» به شکلی دقیقتر تدوین کـرده اسـت. او در بند مشهوری «تن من» را از سایر عین ها متمـایز میدانـد و آن را شـکلی از وحدت ذهن و عین میداند و با نام «تن زنده» بدان اشاره می کند. این مفهـوم همان «مرکزی ترین نقطه ی جهان پیرامونی» و نقطه ی صفر مکـان جهـتداری است که من را در گرانیگـاه خـود جـای داده اسـت، و از آنجـا تـا بینهایت هـا گسترده می شود.		من فقط مرکزی پدیدارشناسـانه در بطـن هسـتی نیسـت، بلکـه بـه عنـوان نقطه ای سازمان دهنده و مرکز ثقلی شناختی اهمیت دارد. ویلیام جیمز یکـی از نخستین اندیشمندان [[تجربه گرا]]یی بود که به اهمیت مفهوم من به مثابه قیـدی مکانی پی برد. از دید او، من با مفاهیمی مانند «اینجا» و «این» مترادف است. من در واقع نوعی قید مکان محسوب میشود. برداشتی فلسفی تر از همین اصل را [[هوسرل]] در «بحران دانش اروپایی» به شکلی دقیقتر تدوین کـرده اسـت. او در بند مشهوری «تن من» را از سایر عین ها متمـایز میدانـد و آن را شـکلی از وحدت ذهن و عین میداند و با نام «تن زنده» بدان اشاره می کند. این مفهـوم همان «مرکزی ترین نقطه ی جهان پیرامونی» و نقطه ی صفر مکـان جهـتداری است که من را در گرانیگـاه خـود جـای داده اسـت، و از آنجـا تـا بینهایت هـا گسترده می شود.

Mehrdad.akhavan: /* تبدیل سوژه شناسنده به سوژه شناخت */

2024-07-26T10:33:01Z

تبدیل سوژه شناسنده به سوژه شناخت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	# سـایر چیزهـا، کـه رفتاری شبیه به من از خـود نشـان نمی دهنـد و چیزهـای بیشـعور و بیجـان نمونه های بارزشان هستند، جهان را برمی سازند. بنابراین، تمایز میان دیگـری و جهان در این نکته نهفته است که دیگری، بر خلاف عناصـر جهـان، بـه خـاطرتوانایی درک [[لذت]] و رنج ، با من همسان دانسـته میشـود؛ هـر چنـد بـه خـاطر بیرونی بودن، استقلال رفتاری اش از اراده و تجربه ی مـن، و تکثـرش قلمرویـی مستقل را برمی سازد.		# سـایر چیزهـا، کـه رفتاری شبیه به من از خـود نشـان نمی دهنـد و چیزهـای بیشـعور و بیجـان نمونه های بارزشان هستند، جهان را برمی سازند. بنابراین، تمایز میان دیگـری و جهان در این نکته نهفته است که دیگری، بر خلاف عناصـر جهـان، بـه خـاطرتوانایی درک [[لذت]] و رنج ، با من همسان دانسـته میشـود؛ هـر چنـد بـه خـاطر بیرونی بودن، استقلال رفتاری اش از اراده و تجربه ی مـن، و تکثـرش قلمرویـی مستقل را برمی سازد.

	===~~'''~~تبدیل سوژه شناسنده به سوژه شناخت~~'''~~===		===تبدیل سوژه شناسنده به سوژه شناخت===
	به این ترتیب، گیتی در ذهن هر انسان از سه جزء بسـیار نـاهمگن تشـکیل شده است. سه بخشی که هستی را به شیوه ای بسـیار نامتناسـب تقسـیم بندی کرده اند. یک، و تنها یک من وجود دارد که تمام تجربیات زیسته و هستی اش را در مدت زمانی بسیار کوتاهتر از دوران حضـور دیگـری و جهـان درک می کنـد. منی که محدود در زمان و مکان است، از نظر کمی در اقلیتی محض قـرار دارد و از نظر کیفی متمایز با تمام چیزهای دیگر پنداشته میشود. منی کـه [[معنـا]] و [[لذت]] و [[قدرت]] را بی وقفه از خود ترشح میکند و آن را بیواسطه درک مینماید.		به این ترتیب، گیتی در ذهن هر انسان از سه جزء بسـیار نـاهمگن تشـکیل شده است. سه بخشی که هستی را به شیوه ای بسـیار نامتناسـب تقسـیم بندی کرده اند. یک، و تنها یک من وجود دارد که تمام تجربیات زیسته و هستی اش را در مدت زمانی بسیار کوتاهتر از دوران حضـور دیگـری و جهـان درک می کنـد. منی که محدود در زمان و مکان است، از نظر کمی در اقلیتی محض قـرار دارد و از نظر کیفی متمایز با تمام چیزهای دیگر پنداشته میشود. منی کـه [[معنـا]] و [[لذت]] و [[قدرت]] را بی وقفه از خود ترشح میکند و آن را بیواسطه درک مینماید.
	<br />		<br />
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	من، در جریان کشف دیگری به مثابـه الگـویی از خویش، خویش را نیز در مقام الگویی از دیگری کشف میکند. به این ترتیب، سوژه ی [[خودآگاهی]]، که سرگرم دنبال کردن سیر دگرگونیهای درونـی خـویش است، به ناگهان خویش را پدیداری همچون سایر پدیدارها می یابد. ایـن همـان [[فرآیند]]ی است که [[سوژه ی شناسنده]] را به [[سوژه ی شناخت]] تبـدیل میکنـد. بـه بیانی دیگر، در اینجا سوژه بـه ابـژه ای بیرونـی ماننـده میشـود کـه همچـون دیگری، از سوی دیگری، همچون یک دیگری درک میشود.		من، در جریان کشف دیگری به مثابـه الگـویی از خویش، خویش را نیز در مقام الگویی از دیگری کشف میکند. به این ترتیب، سوژه ی [[خودآگاهی]]، که سرگرم دنبال کردن سیر دگرگونیهای درونـی خـویش است، به ناگهان خویش را پدیداری همچون سایر پدیدارها می یابد. ایـن همـان [[فرآیند]]ی است که [[سوژه ی شناسنده]] را به [[سوژه ی شناخت]] تبـدیل میکنـد. بـه بیانی دیگر، در اینجا سوژه بـه ابـژه ای بیرونـی ماننـده میشـود کـه همچـون دیگری، از سوی دیگری، همچون یک دیگری درک میشود.
	<br />		<br />


	==='''پدیدارشناسی من'''===		==='''پدیدارشناسی من'''===

Mehrdad.akhavan در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۲

2024-07-26T10:32:41Z

نمایش تغییرات

Mehrdad.akhavan در ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۷

2024-07-26T10:07:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~پدیدار شناسی من-دیگری-جهان~~		فصلی از کتاب [[روانشناسی خودانگاره]]
	کتاب روانشناسی خودانگاره ~~صفحه~~
	~~-----~~

	==='''هگل؛ سرآغاز اروپایی سنت سه گانه های فلسفی'''===		==='''هگل؛ سرآغاز اروپایی سنت سه گانه های فلسفی'''===

Mehrdad.akhavan: /* سـه قلمـرو متمـایز از زیستجهان */

2022-06-07T02:08:42Z

سـه قلمـرو متمـایز از زیستجهان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۰۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	نزدیکترین، مهمترین، و برجستهترین بخش از آن، که اتفاقا از نظـر طـول عمر و مقیاس حضور و دامنهی اثرگذاری جایگاهی خرد و نـاچیز را در هسـتی اشغال میکند، «من» است. این همان بخشی است که لذت و رن را بیواسـطه درک میکنــد، خواســت ها و ادراک هــا و معناهــایی را بــه خویشــتن منســوب مینماید، و تجربیاتی دارد که گویا بدون نیاز به صورتبندی نظامهـای نمـادین واسط و بیان بیرونیشان قابل درک هستند.		نزدیکترین، مهمترین، و برجستهترین بخش از آن، که اتفاقا از نظـر طـول عمر و مقیاس حضور و دامنهی اثرگذاری جایگاهی خرد و نـاچیز را در هسـتی اشغال میکند، «من» است. این همان بخشی است که لذت و رن را بیواسـطه درک میکنــد، خواســت ها و ادراک هــا و معناهــایی را بــه خویشــتن منســوب مینماید، و تجربیاتی دارد که گویا بدون نیاز به صورتبندی نظامهـای نمـادین واسط و بیان بیرونیشان قابل درک هستند.
	<br />		<br />
	این من گرانیگاه فضا ــ زمان را برمی سازد و به عنوان مرکز مختصاتی عمل میکند که همه چیز در ارتباط با آن شناخته و سنجیده میشود و در تناسب با آن معنا میگیرد. [[گیتی]]، پیرامون این من، از مجموعه ای از [[پدیدار]]ها، [[~~رخـداد~~]]ها،و [[چیز]]ها تشکیل یافته است.		این من گرانیگاه فضا ــ زمان را برمی سازد و به عنوان مرکز مختصاتی عمل میکند که همه چیز در ارتباط با آن شناخته و سنجیده میشود و در تناسب با آن معنا میگیرد. [[گیتی]]، پیرامون این من، از مجموعه ای از [[پدیدار]]ها، [[رخداد]]ها،و [[چیز]]ها تشکیل یافته است.
	<br />		<br />

خط ۳۹:		خط ۳۹:
	# بخشـی از آنهـا رفتـاری پیچیـده و غیرقابل پیشبینی، و در عین حال [[معنا]]دار از خود نشان میدهند، به طوری که من در ارتباط با آنها حس میکند با چیزی شبیه خود روبه رو شـده اسـت. ایـن چیزهای شبیه به من، که در پیرامون من حضور دارند و هستی را به قلمروهای نفوذی پراکنده تقسیم کردهاند، «دیگری» خوانده میشـوند.		# بخشـی از آنهـا رفتـاری پیچیـده و غیرقابل پیشبینی، و در عین حال [[معنا]]دار از خود نشان میدهند، به طوری که من در ارتباط با آنها حس میکند با چیزی شبیه خود روبه رو شـده اسـت. ایـن چیزهای شبیه به من، که در پیرامون من حضور دارند و هستی را به قلمروهای نفوذی پراکنده تقسیم کردهاند، «دیگری» خوانده میشـوند.
	# سـایر چیزهـا، کـه رفتاری شبیه به من از خـود نشـان نمیدهنـد و چیزهـای بیشـعور و بیجـان نمونه های بارزشان هستند، جهان را برمی سازند. بنابراین، تمایز میان دیگـری و جهان در این نکته نهفته است که دیگری، بر خلاف عناصـر جهـان، بـه خـاطرتوانایی درک [[لذت]] و رنج ، با من همسان دانسـته میشـود؛ هـر چنـد بـه خـاطر بیرونی بودن، استقلال رفتاری اش از اراده و تجربه ی مـن، و تکثـرش قلمرویـی مستقل را برمی سازد.		# سـایر چیزهـا، کـه رفتاری شبیه به من از خـود نشـان نمیدهنـد و چیزهـای بیشـعور و بیجـان نمونه های بارزشان هستند، جهان را برمی سازند. بنابراین، تمایز میان دیگـری و جهان در این نکته نهفته است که دیگری، بر خلاف عناصـر جهـان، بـه خـاطرتوانایی درک [[لذت]] و رنج ، با من همسان دانسـته میشـود؛ هـر چنـد بـه خـاطر بیرونی بودن، استقلال رفتاری اش از اراده و تجربه ی مـن، و تکثـرش قلمرویـی مستقل را برمی سازد.



	==='''تبدیل سوژه شناسنده به سوژه شناخت'''===		==='''تبدیل سوژه شناسنده به سوژه شناخت'''===

Mehrdad.akhavan در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۰۵

2022-06-07T02:05:05Z

نمایش تغییرات

Mehrdad.akhavan: /* سخن آخر */

2022-04-28T10:40:22Z

سخن آخر

@@ خط ۹۲: / خط ۹۲: @@
 <br />
 ==='''سخن آخر'''===
-بر مبنای آنچه گذشت، میتـوان بـه تعریفـی در مـورد سـه حـوزه ی مـن/ دیگری/ جهان دست یافت. تعریفی که ویژگیهای هر یک از ایـن سـه حـوزه رانشان دهد و پدیدارهای مربوط به هر یک را از بقیه متمایز سازد. با وجود ایـن، مرزهای میان این سه حوزه به هیچ عنـوان دقیـق و شـفاف نیسـتند. در واقـع، تصمیم گیری درباره ی این مطلب که یک پدیدار به قلمرو من، دیگری، یا جهان
+بر مبنای آنچه گذشت، میتـوان بـه تعریفـی در مـورد سـه حـوزه ی مـن/ دیگری/ جهان دست یافت. تعریفی که ویژگیهای هر یک از ایـن سـه حـوزه را نشان دهد و پدیدارهای مربوط به هر یک را از بقیه متمایز سازد. با وجود ایـن، مرزهای میان این سه حوزه به هیچ عنـوان دقیـق و شـفاف نیسـتند. در واقـع، تصمیم گیری درباره ی این مطلب که یک [[پدیدار]] به قلمرو من، دیگری، یا جهان تعلق دارد بر عهده ی سـوژه ی شناسـنده نهـاده شـده اسـت. «مـن» بسـته بـه زمینه ی فرهنگی و معنایی ویژه ای که در آن برآمـده اسـت بـه شـکلی در ایـن زمینه تصمیم میگیرد.
-تعلق دارد بر عهده ی سـوژه ی شناسـنده نهـاده شـده اسـت. «مـن» بسـته بـه زمینه ی فرهنگی و معنایی ویژه ای که در آن برآمـده اسـت بـه شـکلی در ایـن زمینه تصمیم میگیرد.
+<br />
 <br />
-از آنجا که موضوع متن کنونی روانشناسی یا عصبشناسی آگـاهی نیسـت، در این نوشتار، بـرای پرهیـز از پیچیـدگی های برآمـده از چنـین پرسـشهایی، مفهوم من را به طور عام به تمام وضعیت هایی که سوژهی شناسنده خـود را در آن بازنمایی می کند اطلاق میکنم. چنان که در نوشتاری دیگـر نشـان داده ام این تعریف که حد حضور من را بازنمـایی سـاده می گیـرد، تمـام وضـعیت های آگاهی قابل تصور را در بر میگیرد و به شرایط هشیاری شدید، خودآگـاهی، یـا وضعیت خاص دیگری از آگاهی محدود نمیشود.
+نمونه هایی از این دست در دوران معاصر هم وجود دارند. آلمانیها در زمـان حکومت هیتلر بر این سرزمین، نخستین قوانین حفاظت از محیط زیست و منع آزار جانوران را در اروپا تدوین کردند، و این در حالی بود کـه گروه هـای نـمادی خاصی را از قلمرو دیگری به حوزه ی جهان تبعید کردنـد. طنزآمیـز اسـت کـه نخستین قوانین اروپایی در مورد منع آسیب رساندن به جانوران و قطـع کـردن
-گذشته از پرسشهای شهودیای که همهی ما در برخورد با مفهـوم «مـن» دچارش میشویم، با مرور تاریخ جهان میتوان دریافت که همـواره پرسـشهایمشابهی در مورد دیگری و جهان هم مطرح بوده است.
+درختان را همان کسانی وضع و اجرا میکردند که نخستین اردوگاههـای مـرگ مدرن را هم بنا کردند.

Mehrdad.akhavan: /* سخن آخر */

2022-04-28T06:14:16Z

سخن آخر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۴
خط ۹۲:		خط ۹۲:
	<br />		<br />
	==='''سخن آخر'''===		==='''سخن آخر'''===
	بر مبنای آنچه گذشت، میتـوان بـه تعریفـی در مـورد سـه حـوزه ی مـن/ دیگری/ جهان دست یافت. تعریفی که ویژگیهای هر یک از ایـن سـه حـوزه رانشان دهد و پدیدارهای مربوط به هر یک را از بقیه متمایز سازد. با وجود ایـن، مرزهای میان این سه حوزه به هیچ عنـوان دقیـق و شـفاف نیسـتند. در ~~واقـع،تصمیم~~ گیری درباره ی این مطلب که یک پدیدار به قلمرو من، دیگری، یا جهان		بر مبنای آنچه گذشت، میتـوان بـه تعریفـی در مـورد سـه حـوزه ی مـن/ دیگری/ جهان دست یافت. تعریفی که ویژگیهای هر یک از ایـن سـه حـوزه رانشان دهد و پدیدارهای مربوط به هر یک را از بقیه متمایز سازد. با وجود ایـن، مرزهای میان این سه حوزه به هیچ عنـوان دقیـق و شـفاف نیسـتند. در واقـع، تصمیم گیری درباره ی این مطلب که یک پدیدار به قلمرو من، دیگری، یا جهان
	تعلق دارد بر ~~عهدهی~~ سـوژه ی شناسـنده نهـاده شـده اسـت. «مـن» بسـته بـه زمینه ی فرهنگی و معنایی ویژه ای که در آن برآمـده اسـت بـه شـکلی در ایـن زمینه تصمیم میگیرد.		تعلق دارد بر عهده ی سـوژه ی شناسـنده نهـاده شـده اسـت. «مـن» بسـته بـه زمینه ی فرهنگی و معنایی ویژه ای که در آن برآمـده اسـت بـه شـکلی در ایـن زمینه تصمیم میگیرد.
	<br />		<br />
	بی تردید دغدغه آفرین ترین عرصه، در این میان، من اسـت. کـدام مـن، '''مـن راستین''' است؟ آیا باید من را مترادف با خودآگاهی، هشیاری، گفتگـوی درونـی، یا کنش متقابل نمادین دانست؟ یا آن که هویت شخصی که در کُما یا بیهوشی به سر میبرد هم با نوعی از من عجین شده است؟ آن منی کـه در رویـا وجـود دارد، چقدر شایسته ی عنوان «من» است؟ آیا حـالات متفـاوت آگـاهی را بایـد مترادف با ظهور «من» هایی متمایز دانسـت؟ مـن در افـراد چنـد شخصـیتی و کسانی که دچار «فراموشی پسگستر عام»هستند ــ یعنی جز چند دقیقـه ی آخر از عمر خود را به یاد ندارند ــ چگونه است؟ اینها پرسشهایی هستند که ماهیت پیچیده و چالش برانگیز قلمـرو مـن رانشان می دهد.		بی تردید دغدغه آفرین ترین عرصه، در این میان، من اسـت. کـدام مـن، '''مـن راستین''' است؟ آیا باید من را مترادف با خودآگاهی، هشیاری، گفتگـوی درونـی، یا کنش متقابل نمادین دانست؟ یا آن که هویت شخصی که در کُما یا بیهوشی به سر میبرد هم با نوعی از من عجین شده است؟ آن منی کـه در رویـا وجـود دارد، چقدر شایسته ی عنوان «من» است؟ آیا حـالات متفـاوت آگـاهی را بایـد مترادف با ظهور «من» هایی متمایز دانسـت؟ مـن در افـراد چنـد شخصـیتی و کسانی که دچار «فراموشی پسگستر عام»هستند ــ یعنی جز چند دقیقـه ی آخر از عمر خود را به یاد ندارند ــ چگونه است؟ اینها پرسشهایی هستند که ماهیت پیچیده و چالش برانگیز قلمـرو مـن رانشان می دهد.

	از آنجا که موضوع متن کنونی روانشناسی یا عصبشناسی آگـاهی نیسـت،		از آنجا که موضوع متن کنونی روانشناسی یا عصبشناسی آگـاهی نیسـت، در این نوشتار، بـرای پرهیـز از پیچیـدگی های برآمـده از چنـین پرسـشهایی، مفهوم من را به طور عام به تمام وضعیت هایی که سوژهی شناسنده خـود را در آن بازنمایی می کند اطلاق میکنم. چنان که در نوشتاری دیگـر نشـان داده ام این تعریف که حد حضور من را بازنمـایی سـاده می گیـرد، تمـام وضـعیت های آگاهی قابل تصور را در بر میگیرد و به شرایط هشیاری شدید، خودآگـاهی، یـا وضعیت خاص دیگری از آگاهی محدود نمیشود.
	در این نوشتار، بـرای پرهیـز از ~~پیچیـدگیهای~~ برآمـده از چنـین پرسـشهایی،		گذشته از پرسشهای شهودیای که همهی ما در برخورد با مفهـوم «مـن» دچارش میشویم، با مرور تاریخ جهان میتوان دریافت که همـواره پرسـشهایمشابهی در مورد دیگری و جهان هم مطرح بوده است.
	مفهوم من را به طور عام به تمام ~~وضعیتهایی~~ که ~~سوههی~~ شناسنده خـود را در		در واقع، تعریف جهانشمولی برای تمیز دادن ایـن سـه عرصـه از یکـدیگر وجود ندارد. در ادبیات باستانی یک کشـور منفـرد، ماننـد هنـد، مـیبینیم کـه خوانده می بومیان سیاهپوست دراویدی، که در ریهودا با عنوان داسیَه
	1 آن بازنمایی ~~میکند اطالق~~ میکنم. چنان که در نوشتاری دیگـر نشـان ~~دادهام~~		شوند و کشته شدنشان همچـون مـوهبتی دینـی آرزو میشـود، همچـون پدیـدارهای
	،
	این تعریف که حد حضور من را بازنمـایی سـاده ~~میگیـرد،~~ تمـام ~~وضـعیتهای~~
	آگاهی قابل تصور را در بر میگیرد و به شرایط هشیاری شدید، خودآگـاهی، یـا
	وضعیت خاص دیگری از آگاهی محدود نمیشود.
	گذشته از پرسشهای شهودیای که همهی ما در برخورد با مفهـوم ~~»مـن«~~
	دچارش میشویم، با مرور تاریخ جهان میتوان دریافت که همـواره ~~پرسـشهای~~
	~~مشابهی~~ در مورد دیگری و جهان هم مطرح بوده است.
	در واقع، تعریف جهانشمولی برای تمیز دادن ایـن سـه عرصـه از یکـدیگر
	وجود ندارد. در ادبیات باستانی یک کشـور منفـرد، ماننـد هنـد، مـیبینیم کـه
	2 خوانده می بومیان سیاهپوست دراویدی، که در ریهودا با عنوان داسیَه
	شوند و
	کشته شدنشان همچـون مـوهبتی دینـی آرزو میشـود، همچـون پدیـدارهای
	ناخوشایند جهان ــ مثل قحطی و خشکسالی ــ به جهان و نیروهای پلیـد آن		ناخوشایند جهان ــ مثل قحطی و خشکسالی ــ به جهان و نیروهای پلیـد آن
	منسوب میشوند. در همین متن، میتـوان دیـد کـه کلیـت جهـان و نیروهـای		منسوب میشوند. در همین متن، میتـوان دیـد کـه کلیـت جهـان و نیروهـای