انکار سوژه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mehrdad.akhavan در ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۸

2024-07-25T14:38:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۸
خط ۸:		خط ۸:
	<br />		<br />

	: '''دوم''' آن که در واکنش به بحران های اجتمـاعی برخاسـته از جنـگ جهـانی دوم، و به عنوان راه حلی رادیکال برای حل مشکلات نظری موجود در زمینـه ی صورتبندی سوژه، دیدگاه ها و برداشت هایی پیشنهاد شدند که سوژه را ماهیتی جعلی، موهوم، و حاشیه ای می دانستند. این دیـدگاه ها، اصـل موضـوعه ی خـرد روشنگری یعنی محوریت سوژه ی شناسنده را نقض کردند و سوژه را تا مرتبه ی محصولی فرعی از فرآیندهایی اجتماعی یا عصب شناسانه فرو کاستند. ظهور این دیدگاه ها همزمان و پیوسته با '''برداشتی پسامدرن''' بود که به نقد و خرده گیری از هر نوع سرمشق علمی فراگیری ~~میپرداخت~~ که آماجش دستیابی بـه نظریـه ای عمـومی دربـاره ی همـه بـود. نـاممکن بـودن دسـتیابی بـه فراروایتـی واحـد و خودسازگار، که همه چیز را توضیح دهد، حقیقتـی بـود کـه توسـط فلاسـفه ی بسیاری در زمانه ای گوناگون مورد اشاره واقع شـده بـود، امـا پذیرفتـه شـدن نسخه ی نیچه ای آن خیلی دیر و در اواخر قرن بیستم ممکـن شـد. در نیمـه ی قرن بیستم بود که قضیه ی گودل به عنوان اثبـاتی ریاضـی بـرای '''نابسـندگی و ناکامل بودن تمام نظام های منطقی کـلان''' شـهرت یافـت. در نهایـت، امـروز در همسایگی '''نگرش پساساختارگرایانه''' ای که وجود و خودمختـاری سـوژه را انکـار میکند، دیدگاهی پسامدرن وجود دارد که به همین ترتیب امکان دسـتیابی بـه فراروایتی عام درباره ی هستی را منتفی میداند، و حتی آن را مطلوب نیز تلقـی میکند.		: '''دوم''' آن که در واکنش به بحران های اجتمـاعی برخاسـته از جنـگ جهـانی دوم، و به عنوان راه حلی رادیکال برای حل مشکلات نظری موجود در زمینـه ی صورتبندی سوژه، دیدگاه ها و برداشت هایی پیشنهاد شدند که سوژه را ماهیتی جعلی، موهوم، و حاشیه ای می دانستند. این دیـدگاه ها، اصـل موضـوعه ی خـرد روشنگری یعنی محوریت سوژه ی شناسنده را نقض کردند و سوژه را تا مرتبه ی محصولی فرعی از فرآیندهایی اجتماعی یا عصب شناسانه [[فرو کاستند]]. ظهور این دیدگاه ها همزمان و پیوسته با '''برداشتی پسامدرن''' بود که به نقد و خرده گیری از هر نوع سرمشق علمی فراگیری می پرداخت که آماجش دستیابی بـه نظریـه ای عمـومی دربـاره ی همـه بـود. نـاممکن بـودن دسـتیابی بـه فراروایتـی واحـد و خودسازگار، که همه چیز را توضیح دهد، حقیقتـی بـود کـه توسـط فلاسـفه ی بسیاری در زمانه ای گوناگون مورد اشاره واقع شـده بـود، امـا پذیرفتـه شـدن نسخه ی نیچه ای آن خیلی دیر و در اواخر قرن بیستم ممکـن شـد. در نیمـه ی قرن بیستم بود که قضیه ی گودل به عنوان اثبـاتی ریاضـی بـرای '''نابسـندگی و ناکامل بودن تمام نظام های منطقی کـلان''' شـهرت یافـت. در نهایـت، امـروز در همسایگی '''نگرش پساساختارگرایانه''' ای که وجود و خودمختـاری سـوژه را انکـار میکند، دیدگاهی پسامدرن وجود دارد که به همین ترتیب امکان دسـتیابی بـه فراروایتی عام درباره ی هستی را منتفی میداند، و حتی آن را مطلوب نیز تلقـی میکند.
	<br />		<br />
	<br />		<br />

	ناگفته پیداست که دو جریان یادشده مسیرهای متفـاوت، متعـارض ، و گـاه متناقض را دنبال میکردنـد. ظهـور [[نظریـه ی سیسـتم های پیچیـده]] در دهه ی هشتاد میلادی و رواج دانش های میانرشته ای امکان جدیدی برای دستیابی به فراروایتی جامع و منسجم را طرح کرد که بر خلاف فراروایت های پیشین مدعی خودبسندگی و شمول کامل نبـود و حضـور باطل نماهـا و تناقض هـای درونـی خویش را به عنوان صفتی گریزناپـذیر بـرای تمـام نظام هـای بازنمـایی صـوری ~~میپــذیرفت~~. در مســیری کــاملا متفــاوت، نظریــه پردازی های تبارشناســانه و شالوده شکنانه ی تأثیرگذاری وجود داشتند که عدم انسجام، نایکپارچگی، و تکـه پاره بودن مفهوم سوهه و نظامهای دانایی برخاسته از آن را نشان میدادند.		ناگفته پیداست که دو جریان یادشده مسیرهای متفـاوت، متعـارض ، و گـاه متناقض را دنبال میکردنـد. ظهـور [[نظریـه ی سیسـتم های پیچیـده]] در دهه ی هشتاد میلادی و رواج دانش های میانرشته ای امکان جدیدی برای دستیابی به فراروایتی جامع و منسجم را طرح کرد که بر خلاف فراروایت های پیشین مدعی خودبسندگی و شمول کامل نبـود و حضـور باطل نماهـا و تناقض هـای درونـی خویش را به عنوان صفتی گریزناپـذیر بـرای تمـام نظام هـای بازنمـایی صـوری می پــذیرفت. در مســیری کــاملا متفــاوت، نظریــه پردازی های تبارشناســانه و شالوده شکنانه ی تأثیرگذاری وجود داشتند که عدم انسجام، نایکپارچگی، و تکـه پاره بودن مفهوم سوهه و نظامهای دانایی برخاسته از آن را نشان میدادند.

Mehrdad.akhavan در ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۲

2022-09-26T15:22:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	دوران کنونی شاهد چند رخـداد مهـم در حـوزه ی نظریـه پردازی در مـورد سوژه بوده است.		دوران کنونی شاهد چند رخـداد مهـم در حـوزه ی نظریـه پردازی در مـورد سوژه بوده است.
			<br />
			<br />
	<br />		<br />

	'''نخست''' آن که با دگردیسی علـوم پایـه و پیشـرفت ابزارهـای مشـاهداتی و محاسباتی مربوطه، در دو ~~ده هی~~ واپسین قرن بیستم، رویکـردی میان رشـته ای در جوامع علمی باب شد. این بدان معنا بود کـه متحـد کـردن تمـام داده هـا و نگرش های به دست آمده در لایه های متفاوت مشاهداتی به عنوان هـدفی قابـل دستیابی و مطلوب جلوه کـرد و بـه دنبـال آن خوشـه ای نـوین از علـوم میـانرشته ای پدید آمدند و توسعه یافتند.		: '''نخست''' آن که با دگردیسی علـوم پایـه و پیشـرفت ابزارهـای مشـاهداتی و محاسباتی مربوطه، در دو دهه ی واپسین قرن بیستم، رویکـردی میان رشـته ای در جوامع علمی باب شد. این بدان معنا بود کـه متحـد کـردن تمـام داده هـا و نگرش های به دست آمده در لایه های متفاوت مشاهداتی به عنوان هـدفی قابـل دستیابی و مطلوب جلوه کـرد و بـه دنبـال آن خوشـه ای نـوین از علـوم میـانرشته ای پدید آمدند و توسعه یافتند.
			<br />
	<br />		<br />

	'''دوم''' آن که در واکنش به بحران های اجتمـاعی برخاسـته از جنـگ جهـانی دوم، و به عنوان راه حلی رادیکال برای حل مشکلات نظری موجود در زمینـه ی صورتبندی سوژه، دیدگاه ها و برداشت هایی پیشنهاد شدند که سوژه را ماهیتی جعلی، موهوم، و حاشیه ای می دانستند. این دیـدگاه ها، اصـل موضـوعه ی خـرد روشنگری یعنی محوریت سوژه ی شناسنده را نقض کردند و سوژه را تا مرتبه ی محصولی فرعی از فرآیندهایی اجتماعی یا ~~عصبشناسانه~~ فرو کاستند. ظهور این دیدگاه ها همزمان و پیوسته با برداشتی پسامدرن بود که به نقد و خرده گیری از هر نوع سرمشق علمی فراگیری میپرداخت که آماجش دستیابی بـه نظریـه ای عمـومی دربـاره ی همـه بـود. نـاممکن بـودن دسـتیابی بـه فراروایتـی واحـد و خودسازگار، که همه چیز را توضیح دهد، حقیقتـی بـود کـه توسـط فلاسـفه ی بسیاری در ~~زمانهای~~ گوناگون مورد اشاره واقع شـده بـود، امـا پذیرفتـه شـدن نسخه ی نیچه ای آن خیلی دیر و در اواخر قرن بیستم ممکـن شـد. در نیمـه ی قرن بیستم بود که قضیه ی گودل به عنوان اثبـاتی ریاضـی بـرای نابسـندگی ~~وناکامل~~ بودن تمام ~~نظامهای~~ منطقی کـلان شـهرت یافـت. در نهایـت، امـروز در همسایگی نگرش پساساختارگرایانه ای که وجود و خودمختـاری سـوژه را انکـار میکند، دیدگاهی پسامدرن وجود دارد که به همین ترتیب امکان دسـتیابی بـه فراروایتی عام ~~دربارهی~~ هستی را منتفی میداند، و حتی آن را مطلوب نیز تلقـی میکند.		: '''دوم''' آن که در واکنش به بحران های اجتمـاعی برخاسـته از جنـگ جهـانی دوم، و به عنوان راه حلی رادیکال برای حل مشکلات نظری موجود در زمینـه ی صورتبندی سوژه، دیدگاه ها و برداشت هایی پیشنهاد شدند که سوژه را ماهیتی جعلی، موهوم، و حاشیه ای می دانستند. این دیـدگاه ها، اصـل موضـوعه ی خـرد روشنگری یعنی محوریت سوژه ی شناسنده را نقض کردند و سوژه را تا مرتبه ی محصولی فرعی از فرآیندهایی اجتماعی یا عصب شناسانه فرو کاستند. ظهور این دیدگاه ها همزمان و پیوسته با '''برداشتی پسامدرن''' بود که به نقد و خرده گیری از هر نوع سرمشق علمی فراگیری میپرداخت که آماجش دستیابی بـه نظریـه ای عمـومی دربـاره ی همـه بـود. نـاممکن بـودن دسـتیابی بـه فراروایتـی واحـد و خودسازگار، که همه چیز را توضیح دهد، حقیقتـی بـود کـه توسـط فلاسـفه ی بسیاری در زمانه ای گوناگون مورد اشاره واقع شـده بـود، امـا پذیرفتـه شـدن نسخه ی نیچه ای آن خیلی دیر و در اواخر قرن بیستم ممکـن شـد. در نیمـه ی قرن بیستم بود که قضیه ی گودل به عنوان اثبـاتی ریاضـی بـرای '''نابسـندگی و ناکامل بودن تمام نظام های منطقی کـلان''' شـهرت یافـت. در نهایـت، امـروز در همسایگی '''نگرش پساساختارگرایانه''' ای که وجود و خودمختـاری سـوژه را انکـار میکند، دیدگاهی پسامدرن وجود دارد که به همین ترتیب امکان دسـتیابی بـه فراروایتی عام درباره ی هستی را منتفی میداند، و حتی آن را مطلوب نیز تلقـی میکند.
			<br />
			<br />

	ناگفته پیداست که دو جریان یادشده مسیرهای متفـاوت، متعـارض ، و گـاه متناقض را دنبال میکردنـد. ظهـور نظریـه ی سیسـتم های پیچیـده در ~~ده ـهی~~ هشتاد میلادی و رواج دانش های میانرشته ای امکان جدیدی برای دستیابی به فراروایتی جامع و منسجم را طرح کرد که بر خلاف فراروایت های پیشین مدعی خودبسندگی و شمول کامل نبـود و حضـور باطل نماهـا و تناقض هـای درونـی خویش را به عنوان صفتی گریزناپـذیر بـرای تمـام نظام هـای بازنمـایی صـوری میپــذیرفت. در مســیری کــاملا متفــاوت، نظریــه پردازی های تبارشناســانه و شالوده ~~شکنانهی~~ تأثیرگذاری وجود داشتند که عدم انسجام، نایکپارچگی، و تکـه پاره بودن مفهوم سوهه و نظامهای دانایی برخاسته از آن را نشان میدادند.		ناگفته پیداست که دو جریان یادشده مسیرهای متفـاوت، متعـارض ، و گـاه متناقض را دنبال میکردنـد. ظهـور [[نظریـه ی سیسـتم های پیچیـده]] در دهه ی هشتاد میلادی و رواج دانش های میانرشته ای امکان جدیدی برای دستیابی به فراروایتی جامع و منسجم را طرح کرد که بر خلاف فراروایت های پیشین مدعی خودبسندگی و شمول کامل نبـود و حضـور باطل نماهـا و تناقض هـای درونـی خویش را به عنوان صفتی گریزناپـذیر بـرای تمـام نظام هـای بازنمـایی صـوری میپــذیرفت. در مســیری کــاملا متفــاوت، نظریــه پردازی های تبارشناســانه و شالوده شکنانه ی تأثیرگذاری وجود داشتند که عدم انسجام، نایکپارچگی، و تکـه پاره بودن مفهوم سوهه و نظامهای دانایی برخاسته از آن را نشان میدادند.

Mehrdad.akhavan: صفحه‌ای جدید حاوی «دوران کنونی شاهد چند رخـداد مهـم در حـوزه ی نظریـه پردازی در مـورد سوژه بوده ...» ایجاد کرد

2022-06-07T04:26:22Z

صفحه‌ای جدید حاوی «دوران کنونی شاهد چند رخـداد مهـم در حـوزه ی نظریـه پردازی در مـورد سوژه بوده ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

دوران کنونی شاهد چند رخـداد مهـم در حـوزه ی نظریـه پردازی در مـورد سوژه بوده است.
<br />

'''نخست''' آن که با دگردیسی علـوم پایـه و پیشـرفت ابزارهـای مشـاهداتی و محاسباتی مربوطه، در دو ده هی واپسین قرن بیستم، رویکـردی میان رشـته ای در جوامع علمی باب شد. این بدان معنا بود کـه متحـد کـردن تمـام داده هـا و نگرش های به دست آمده در لایه های متفاوت مشاهداتی به عنوان هـدفی قابـل دستیابی و مطلوب جلوه کـرد و بـه دنبـال آن خوشـه ای نـوین از علـوم میـانرشته ای پدید آمدند و توسعه یافتند.
<br />

'''دوم''' آن که در واکنش به بحران های اجتمـاعی برخاسـته از جنـگ جهـانی دوم، و به عنوان راه حلی رادیکال برای حل مشکلات نظری موجود در زمینـه ی صورتبندی سوژه، دیدگاه ها و برداشت هایی پیشنهاد شدند که سوژه را ماهیتی جعلی، موهوم، و حاشیه ای می دانستند. این دیـدگاه ها، اصـل موضـوعه ی خـرد روشنگری یعنی محوریت سوژه ی شناسنده را نقض کردند و سوژه را تا مرتبه ی محصولی فرعی از فرآیندهایی اجتماعی یا عصبشناسانه فرو کاستند. ظهور این دیدگاه ها همزمان و پیوسته با برداشتی پسامدرن بود که به نقد و خرده گیری از هر نوع سرمشق علمی فراگیری میپرداخت که آماجش دستیابی بـه نظریـه ای عمـومی دربـاره ی همـه بـود. نـاممکن بـودن دسـتیابی بـه فراروایتـی واحـد و خودسازگار، که همه چیز را توضیح دهد، حقیقتـی بـود کـه توسـط فلاسـفه ی بسیاری در زمانهای گوناگون مورد اشاره واقع شـده بـود، امـا پذیرفتـه شـدن نسخه ی نیچه ای آن خیلی دیر و در اواخر قرن بیستم ممکـن شـد. در نیمـه ی قرن بیستم بود که قضیه ی گودل به عنوان اثبـاتی ریاضـی بـرای نابسـندگی وناکامل بودن تمام نظامهای منطقی کـلان شـهرت یافـت. در نهایـت، امـروز در همسایگی نگرش پساساختارگرایانه ای که وجود و خودمختـاری سـوژه را انکـار میکند، دیدگاهی پسامدرن وجود دارد که به همین ترتیب امکان دسـتیابی بـه فراروایتی عام دربارهی هستی را منتفی میداند، و حتی آن را مطلوب نیز تلقـی میکند.

ناگفته پیداست که دو جریان یادشده مسیرهای متفـاوت، متعـارض ، و گـاه متناقض را دنبال میکردنـد. ظهـور نظریـه ی سیسـتم های پیچیـده در ده ـهی هشتاد میلادی و رواج دانش های میانرشته ای امکان جدیدی برای دستیابی به فراروایتی جامع و منسجم را طرح کرد که بر خلاف فراروایت های پیشین مدعی خودبسندگی و شمول کامل نبـود و حضـور باطل نماهـا و تناقض هـای درونـی خویش را به عنوان صفتی گریزناپـذیر بـرای تمـام نظام هـای بازنمـایی صـوری میپــذیرفت. در مســیری کــاملا متفــاوت، نظریــه پردازی های تبارشناســانه و شالوده شکنانهی تأثیرگذاری وجود داشتند که عدم انسجام، نایکپارچگی، و تکـه پاره بودن مفهوم سوهه و نظامهای دانایی برخاسته از آن را نشان میدادند.