نمایش مبدأ برای مكتب اندركنش گرايى و گفتگوی درونی

از سوى ديگر، ميد از مفهوم گفتگوى درونى برداشتى ديگر دارد و درونى شدن زبان را دستاويزى مى داند كه «من» براى صورتبندي كردن 
خويش به آن نياز دارد. از ديد ميد و پيروانش در [[مكتب اندركنش گرايى]] در زمان كودكى نوعى «د'''يگرىِ تعميم يافته'''» در ذهن همه ى ماپديد مى آيد و اين اوست كه نقش شنونده ى حرف هايى را كه به خودمان مى زنيم بر عهده مى گيرد. 


همين ديگرى تعميم يافته، ناظرى است كه همواره در حال مشاهده كردن «من» است و تصوير «من» از خويشتن را تداوم مى بخشد. گفتگوى درونى از اين راه امكان '''كنشِ منجسم و هدفمند''' در محيط را فراهم مى سازد؛ كنشهايى كه به آن «من» نگريسته شده توسط ديگرى تعميم يافته ارجاع مى شوند، و زير تأثير يكپارچگى آن ساماندهى مى گردند.