نمایش مبدأ برای بازنمایی خویشتن در انسان و سایر جانوران

====بازنمایی====
* در آثار تمام اندیشمندانِ کنجکاو در مورد کارکردهای زبانی، توجهی نسبت به ارتباط میان زبان و [[بازنمایی]] به چشم میخورد. 
*‌ بازنمایی عبارت است از انعکاس تصویری از جهان پیرامون [[سیستم]] در درون آن، یا همان برداشتی که در درون سیستم نسبت به محیط پدید میآید. 
* میلیکان که از فیلسوفان زبانِ تکاملگراست، در کتاب مشهور خود روانشناسی ملکه ی سپید، بازنمایی در جانوران و انسان را با هم مقایسه کرده است. از دید او بازنمایی در جانوران تفاوتهایی بنیادین با بازنماییِ ذهنِ انسان دارد و از این روست که [[زبان طبیعی]] تنها در آدمیان دیده میشود. 
* فهرستی که میلیکان از تفاوت میان بازنماییِ انسانی و جانوری استخراج کرده، به کارِ تحلیلِ بیشترِ مفهوم بازنمایی و ارتباط آن با ساختارهای زبانی می آید. 
<br />
<br />

====بازنمایی خویشتن====
* از دیدِ میلیکان، نخستین و مهمترین تمایز میان بازنمایی جانوری و انسانی آن است که در جانوران، بازنماییِ خویشتن، یعنی تصویری که در سیستمِ پردازنده ی عصبیِ موجود از خودش تشکیل میشود، همواره در زمان و مکانِ ِدم دستی محصور شده و به [[اکنون]] و اینجا وابسته است. 
* به عبارت دیگر، جانوران خویشتن را تنها در قالبی که در همان لحظه مشغولِ تجربه کردناش هستند، متصور میشوند. 
* از اینرو، بازنمایی «خود» که شالوده ی اصلی پیدایش «[[خودآگاهی]]» در آدمیان است، در جانوران وضعیتی محدود و موضعی دارد. 
* جانوران تنها اکنون و اینجای خود را درک می کنند و خویشتن را در این برش از زمان و مکان مجسم می سازند. این در حالی است که در آدمیان به دلیل [[رمزگذاری]] مفاهیم و پیدایش رمزگانی مانند زبان، این امکان وجود دارد که بازنمایی ای مستقل از اکنون و اینجا انجام پذیرد. 
* به این ترتیب که «من» می تواند تصویر ذهنی از خود را چنان در قالب زبان صورتبندی کند که ربطی به شرایط اکنون و اینجا، و زمان و مکانِ دمدستی اش نداشته باشد. 
<br />
====بازنمایی محدود به اینجا-اکنون====
* از همینجا برمیآید که بازنمایی در جانوران تفاوت عمده ی دیگری با وضعیت انسانی دارد و آنهم اینکه '''محتوای امری و اِخباریِ''' این بازنمایی در جانوران یگانه و تمایزناپذیر است. 
* این در حالی است که در آدمیان به دلیل شکافی که میان اکنون و اینجا با بازنماییِ نشانه مدارانه رخ نموده، این امکان وجود دارد که محتواهای زبانیِ امری از محتواهای زبانی اِخباری، جدا فرض شوند. 
* این از آنروست که حافظه ی انسانی، امکان ذخیره ی محرکها و نشانگانی را دارد که از عوامل خارجیِ جاری در پیرامونش مستقل هستند. 
<br />

====ماهیت زبانمدارانه حافظه انسان====
* در واقع، حافظه ی انسانی ماهیتی زبانمدارانه دارد. به این معنا که بسیاری از داده های مربوط به [[زندگینامه]] ی شخص را چارچوبی زبانی صورتبندی و نگهداری می کند و این موضوعی است که به زودی بدان بازخواهیم گشت.
* به این ترتیب، در جانوران وقایع بیرونی تعیین کننده ی محتوای بازنمایی شده هستند. ذهن جانوری مانند گربه که از شبکه ی عصبی به نسبت ساده ای برخوردار است، تصویری از جهان خارج و موقعیت گربه در این جهان را مجسم می سازد که به طور مستقیم تحتِ تأثیر وقایع جاری در اطراف گربه شکل گرفته است. 
* این در حالی است که در بازنماییِ انسانی، این تسلطِ وقایع بیرونی و سلطه ی بی چون و چرای عوامل جاری در اطراف سیستم، از میان رفته است. 
<br />
<br />

====وجه التفاتی====
*‌ آدمیان با توجه به مسلح بودن به دستگاه زبانی، این امکان را دارند که اموری مربوط به خاطرات گذشته ی خود را در اکنون فرا بخوانند و به همین ترتیب، آرزوها و چشمداشت های مربوط به آینده ی خود را که هنوز تحقق نیافته، در قالب زبانی رمزگذاری کرده و آن را نیز در زمان حال بازنمایی کنند. 
*‌ از اینروست که علاوه بر تمایز میان محتوای امری و اِخباریِ بازنماییِ انسانی، [[وجه التفاتی]] و ساختاریِ مربوط به آرزوها و چشمداشت های آینده مدارانه نیز در آدمیان وجود دارد. 
* این بدان معناست که بازنمایی در انسان بیشتر ماهیتی درونی دارد و تا حدودی مستقل از تجربیات و [[رخداد]]های جهان خارج، اِعمال میشود. 
* از اینروست که در جانوران، خودآگاهیِ ـ دست کم به شکل انسانی اش ـ دیده نمیشود. این خودآگاهی تا حدودی تحتِ تأثیر شکاف میان «اکنون ـ اینجا» و «گذشته ـ آینده» شکل میگیرد. 
* شکافی که تا حد زیادی مدیون کارکرد نشانگان زبانی است. نشانگانی که خود از شرایط ویژه و موضعیِ مربوط به اکنون و اینجا مستقل شده اند و توانسته اند در چارچوبی نمادین موقعیتی مستقل از شرایط محیطی را بازنمایی کنند. 
<br />

====[[خلاقیت]]====
* این استقلالِ وجوه امری و اِخباری و التفاتی، امکان ترکیبهای جدیدِ نشانگان در زمینه ای مستقل از شرایط طبیعی و بیرونی را به دست میدهد. 
* از اینروست که پدیده ای به نام «خلاقیت» در آدمیان وجود دارد. 
* ایده های نو و برداشتهای مبتکرانه ای که در درون زبان پدید می آیند، نشانی از بازنماییِ امر غایب دارند؛ یعنی زبان به آدمیان این امکان را می بخشد که امور غالب در اکنون و اینجا را فراخوانی کرده و با ترکیب آنها، موقعیت های حتی ناممکن را صورتبندی و بیان نمایند. 
<br />

====تناقض و تعارض و ناسازه====
* با همین ساز و کار، در زبان های انسانی امری به نام «تناقض و تعارض و ناسازه» امکان ظهور می یابد. 
* در جانوران بازنمایی ها به قدری وابسته به شرایط طبیعی و بیرونی هستند که امکان نقض یکدیگر را نمی یابند. 
* پیدایش ناسازه یا تعارض یا اشاره به [[غیاب]]، ویژگی هایی هستند که تنها در درون یک «[[زبان طبیعی]]» مجال ظهور می یابند.
<br />
<br />